Barbarossa

Home Sweet Home

2010-08-15T21:15:00.003+02:00

Onze reis is ten einde... jammer maar ook heel mooi en een machtige tijd om op terug te kijken. Donderdag zijn we met de trein naar huis gekomen en vooral ik had een weemoedig gevoel van een beetje een raar en niet echt "zeileinde" van onze reis. Maar dit gevoel was als sneeuw voor de zon verdwenen toen we op het station van Den Bosch werden onthaald door vrienden en familie met vuvuzela's, Hawaï kranzen, Nederlandse vlaggetjes en zelfs een spandoek. Ook de praktijk is helemaal versierd en we zagen dat het hele spul was overgenomen door Praktijk voor Fysiotherapie van Hooft-v.d. Oever, haha. We kunnen dus eigenlijk aantikken en weer gaan. Nou dat doen we niet hoor! Het was meteen een warm en vrolijk onthaal dat we thuis nog even doorvierden.
Gisteren een gezellige middag en avond met nog meer familie en vrienden en zelfs de Jonathan en Valentijn waren gekomen. Wat fantastisch allemaal. Ook geluk met het weer dus een heerlijke zomerdag om onze zomerse reis mee af te sluiten.
De hele reis smaakt naar meer voor Jan en mij. Maar dit stellen we nog een paar jaar uit hoor. Koen en Giel zijn weer heel erg blij met al hun vrienden en genieten van het stappen, logeren en het basketbal- en voetbalveld worden al weer iedere dag bezocht.
Wij willen iedereen bedanken voor alle leuke reakties, mailtjes, sms'jes en de aandacht tijdens het afgelopen jaar. Gisteren was een topdag om iedereen weer te zien en vaak maar even te spreken. Maar Jan en ik denken dat wij zo relaxed zijn geworden dat we iedereen nog op ons gemakje op zullen zoeken om gezellig bij te praten. Bedankt voor het leuke onthaal gisteren!!
De reis is ten einde, de blog is dat nu ook. Wij gaan het leven van alledag oppikken en met heel veel energie duiken wij weer op ons huis, werk en onze vrienden en familie om ons heen.
Dit is dan de laatste blog van een prachtig zeilavontuur met onze kinderen :) :) :) :)

Dag 383 Oostende - Heusden

2010-08-11T17:37:00.004+02:00

Jonge jonge, plannen zijn er om veranderd te worden zullen we maar zeggen. We gingen vanochtend weg om met het juiste getij naar de Roompot te varen. Zonnetje, licht briesje, geweldig dus. Maar helaas, we voeren weg en toen Jan de motor voor de tweede keer in zijn achteruit wilde zetten lukte dat niet meer. We hadden alleen nog de vooruit en konden hiermee wel manouvreren naar een andere boot. Er stond weinig wind en alles ging goed. Al gauw kwam de 1e monteur aan boord maar die wist er niet genoeg van zei hij en gaf het nummer van de 2e. De 2e monteur had geen tijd en zei al door de telefoon "oh koppelingsplaten", maar we hebben dit probleem al eens gehad toen we de boot net hadden gekocht en toen was het een "gaffeltje" dat was afgebroken. Maar ja no 2 kwam toch niet. Jan belde met de monteur uit Kortgene en die was duidelijk over wat de mogelijke oorzaak kon zijn. Wij zouden wachten op monteur no 3 die de haven had gebeld... helaas die was er een paar uur later nog niet en toen we dat navroegen wist de haven het ook niet want zij hadden dit uitbesteed aan monteur no 1. Ahwel, we liggen en blijven liggen in Oostende want met de motor varen kan de keerkoppeling mogelijk nog erger beschadigen. Daardoor zijn de plannen gewijzigd. De Barbarossa blijft voorlopig in Oostende liggen en wij komen zelf naar Heusden!!
ZATERDAG 14 AUGUSTUS ZIJN WIJ THUIS IN OUDHEUSDEN OP HET JAGERSHOF No 3 EN IEDEREEN DIE ZIN HEEFT OM MET ONS EEN BORRELTJE TE DRINKEN IS DUS NU WELKOM IN OUDHEUSDEN IPV HERKINGEN!! 15:00 BIJ ONS THUIS OP HET JAGERSHOF, VOOR DE MEESTE VISITE WEL EEN STUKSKE DICHTERBIJ.
En zo heeft elk voordeel zijn nadeel ;) Wij hadden natuurlijk veel liever binnen gevaren en jullie op de kade begroet, maar ja het is niet anders.

Dag 381 Vrienden-Familie-Familie-Vrienden

2010-08-09T18:30:00.001+02:00

We hebben een fantastisch en enorm druk weekend achter de rug. Alle dagen visite en logees en we zijn natuurlijk ook niks meer gewend door al dat gedobber op zee, haha. Nadat we woensdag afscheid van Quint en Pieke hadden genomen en Rob en Yvonne weer hebben kunnen omhelzen en Loek en Riet hier ook in de haven lagen kwamen op donderdag Bas, Marieke en hun 3 kleine meiskes na een hele woelige zeereis vanuit Bruinisse direct naar Oostende aan in de Mercatorhaven. Zij meerden af in ons rijtje. En zo liggen we met de Valentijn en de Mare Liberum aan de kade in Oostende. Bijkletsen en de meiskes bewonderen. Liedewij is natuurlijk het meest veranderd want zij loopt nu rond en was vorig jaar nog een baby. Grote mensen veranderen allemaal niet zoveel maar die kids wel! Met zijn allen 's avonds naar de Chinees en Frederique(4) eet gewoon heel deftig met mes en vork. Voor Kathelijn wordt het allemaal te veel en zij valt bijna in slaap aan tafel. Terug op de boot kletsen we met Bas nog tot een uur of 1 over vanalles en nog wat.
Vrijdagavond worden we getracteerd door Loek en Riet met een welkomstparty bij hun aan boord, champagne en rum-punch zoals op de Carieb. Ze zeggen altijd dat dat niet meer zo goed smaakt als je dat dan niet meer op de locatie van herkomst drinkt maar dat was toch niet waar in dit geval. Hij smaakte precies goed Riet!
Op zaterdag wordt het pas echt druk, Carla, Huub en de kinderen en mijn zus, "ons Keet" komt op haar Harley naar Oostende door de stromende regen. Weer koffie, taart, koek, etc. dit gaat niet goed met Jan zijn lijn en zijn nieuwe weddenschap; een six-pack volgend jaar! We lopen de boulevard op-en-neer en na een pintje op een overdekt terras klaart het op en gaan we palaveren met zijn allen bij Bas en Marieke aan boord. Zij hebben ook champagne tervoorschijn gehaald. Wij hadden tonijn die we hadden gevangen op terugweg vanaf de Azoren in de vriezer bewaard, en zodoende hebben we weer een klein feestje.
Uit eten en dansen tot laat en weer kletsen als we terug zijn op de boot. Met 9 man slapen we op de Barbarossa! Jan en ik zwaaien Loek en Riet in alle rust uit als zij om half 10 Oostende uitvaren. Langzaam wordt iedereen aan boord wakker en is het tijd voor ontbijt, kletsen, koffie, kletsen, en nog meer koffie als Theo en Monique om half 2 arriveren. Zij sms'te onderweg al, wij staan in de file, iets wat wij al heel lang niet meer hebben meegemaakt. Theo heeft ons weer enorm laten lachen met zijn kapitein op een woelige zee imitatie.
Ja en dan is het zondagavond, iedereen is naar huis. Bas en Marieke zijn onderweg naar Engeland met hun boot en we drinken een laatste wijntje op deze reis met Daniël en Monica. We zwaaien de volgende morgen om 7 uur de Valentijn uit en dan zijn we helemaal alleen...
Het is natuurlijk wel lekker rustig maar het gekriebel om naar huis te komen begint, de kinderen en ik kunnen eigenlijk nauwelijks wachten.
Maar goed we zullen wachten tot zaterdag 15 uur, dan varen we de haven van Herkingen binnen en is onze reis ten einde. Met hele mooie herinneringen, heel veel nieuwe hele goede vrienden. Oude vrienden die we weer terugzien en blijven zien, familie die we een jaar hebben moeten missen. Maar de reis die we hebben mogen maken was wel absoluut het einde. Daar zullen we nog lang van nagenieten.
Iedereen die zin heeft om een borreltje te komen drinken op de steiger in Herkingen, als je toevallig in de buurt mocht zijn, zien we zaterdag en de rest zien we in Heusden, vanaf zondag zijn we er weer :)

Dag 377 Oostende

2010-08-05T00:04:00.000+02:00

Wat een supersnelle overtocht van Yarmouth naar Oostende, geweldig. In 27 uur 185 mijl(350km) nooit gingen we langzamer dan 6 knopen en het zeilen was heel relaxed. De oversteek Dover-Calais viel ook mee. Het eerste gedeelte van de shippinglane; een vrachtschip veranderde ongevraagd koers voor ons. Toen door de transit zone. Daarna was het rustig en eigenlijk geen bijzonderheden, behalve de Americo Vespucci die we bijna aanvoeren. Wat een prachig koopvaardijschip van vroeger. De wind stond de hele trip flink in onze zeilen te blazen. De kinderen deden de wachten samen met hun vrienden. Maar voor het zover was kregen we visite van de Englese customs. Zij checkten de boot ook met "wipes" en vonden de eerste check "light positive readings on cocaine" uhm dat is eigenlijk niet mogelijk. Wat bleek het geval, Pieke en ik hadden nagels gelakt en aceton gebruikt ... nou ja ... Goed een tweede reading las negatief en toen konden de Engelse customs weer terug naar hun moederschip met de bijboot. Pieke en Giel starten hun verlate wacht en zagen geen bijzonderheden. Quint en Koen liepen de wacht van 12 tot 03 en hadden het ook rustig. Jan en ik staken om 05 het drukke kanaal over en hadden uiteindelijk om 10 uur weer visite van de Franse douane!! Weer controle, geen rare dingen gevonden natuurlijk, behalve 4 slapende kids, moe van hun wacht. We werden verder niet lastig gevallen door de overigens heel vriendelijke douanebeambtes en voeren door. Na 27 uur varen we Oostende al binnen, wat geweldig snel weer. Op de kant staan Loek en Riet heel enthousiast te zwaaien en zij wachten ons op met vers gerookte makrelen en veel koek en cake ;)
's Avonds zijn Rob en Yvonne er om Quint en Pieke op te halen. Zo gezellig om hun weer te zien, wat een blij weerzien. We hebben nog een stuk tonijn om te proeven met hun (zelf gevangen) en gaan met zijn allen uit eten. Ja op zo'n lange reis mis je de vriendschap gewoon het meest, dat is echt zo!!
Na het eten zwaaien we onze dekzwabbers uit, ze deden het iedere dag beter, en kruipen voor een lekkere lange nacht in onze kooi. Oostende wordt het begin van het weerzien van vrienden en familie :)

Dag 375 Yarmouth - Oostende

2010-08-04T23:37:00.000+02:00

Na 2 relaxte dagen in de haven van Wehmouth te hebben gelegen zijn we 's morgens vroeg met het getij mee naar Yarmouth gevaren. Wehmouth met zijn talloze pubs, winkels, strand en restaurantjes was een gezellige stop. De kids hebben allemaal weer nieuwe schoenen gekocht, Jan en ik nieuwe zeillaarzen dus ook wij zijn klaar voor frissere dagen. Hoesten en loopneuzen hebben we allemaal al, ja het caribisch weer ligt ver achter ons. Toch is het weer in Engeland niet slecht, het regent nauwelijks, maar ja het is gewoon toch een flink stuk kouder hier. Naast winkelen is de jeugd ook weer naar de bios geweest.
Yarmouth is onze volgende stop en is gelegen op het eiland Whight. Binnen 1 getijde varen we er hartstikke snel naartoe. In de haven stikt het al van de Nederlanderse boten, we komen steeds dichter bij huis!! Yarmouth is een klein dorpje met een even grote haven. Er varen de hele dag ferries van het vasteland op en neer en daardoor is het er toch best druk.
Om toch iets van het eiland te kunnen zien zijn we gisteren de hele dag met de bus kris-kras over het eiland heen gereden. De omgeving is heel heuvelachtig en groen, een leuke manier om in een korte tijd het hele eiland te zien. De dubbeldekker met open dak was favoriet. Maar ja aan het einde van de dag vond de jeugd dat we nu alles wel hadden gezien en dat we wel naar België konden varen want daar is het pas echt leuk. Ok daar is ook wat voor te zeggen. Weerberichten worden opgehaald en de boot wordt klaargemaakt voor vertrek. Nog een lange nacht slapen in de haven van Yarmouth want we hoeven pas rond een uur of 9 weg. De Valentijn ziet dit ook zitten en we vertrekken samen.
Zodoende zijn we nu op weg naar Oostende. De hele dag hebben we ongelofelijk snel kunnen varen. Eerst stroom mee op de Solent, waar we nog op de motor zonder wind tussen alle wedstrijdboten die in Cowes deze week wedstrijden hebben doorgevaren. Daarna kwam er snel een mooie wind en speerden we zelfs met 9 knopen (heel even) door het water. De Engelse kapen worden gerond, de bemanning doet het erg goed. Niemand is zeeziek, de zon schijnt, wat willen we nog meer...niks, zo is het goed ;)
We hebben een definitieve thuiskomstdatum. Iedereen die zin heeft om ons in te halen is van harte welkom op zaterdag 14 augustus om een uur of 15 in de Verenigingsjachthaven van Herkingen. Onze ouders zorgen voor een natje en een droogje om samen een klein feestje te vieren. Dus wie zin heeft is welkom op de steiger in Herkingen!!

Weymouth

2010-07-30T10:38:00.001+02:00

Na Fowey zijn we na een lange dag naar Salcombe gevaren. Een hele mooie aanvaarroute de rivier op waar we lang niet alleen waren!! Het wemelde van de zeilbootjes, roeiboten, kano's, speedboten, grote zeiljachten, motorjachten, eigenlijk alles wat kon varen voer daar rond. Gelukkig konden we tussen deze voor ons ongekende drukte een mooring vinden waar we met de Valentijn aan konden liggen, er stond wel op "please don't use this mooring, harbourmaster" maar allé, we lagen al. De harbourmaster kwam even later afrekenen en we mochten gewoon blijven liggen.
Met de hele bubs en we zijn nu met zijn 11'en zijn we uit eten gegaan in het pittoreske stadje. De volgende dag zijn Monica en ik nog even naar de ambachtelijke slager en bakker geweest en dat is toch echt weer verrukkelijk om bruin volkoren brood te eten na al die maanden slap wit brood in de Carieb.
Met redelijk hoog water vertrekken we weer uit Salcombe want in de ingang ligt een "bar" waar we met laag water niet overheen kunnen. De volgende plaats waar we naartoe varen is maar 30 km verderop, Dartmouth. Het binnenvaren van deze natuurlijke haven blijft bij ons favoriet. Op beide oevers staan tussen de rotsen kastelen vanwaar ze je vroeger beschoten als je Dartmouth of Engeland vijandig gezind was. Pieke en ik hebben later nog één van de kastelen bezocht en daar kwamen we erachter dat ze ook nog een ketting strak konden trekken van de ene kant van de rivier naar de andere zodat je je houten boot daar op stuk voer. Slimme verdedigingstruc en natuurlijk prachtig als je zo'n mooie natuurlijke haven bezit. Langs de oever waar we liggen rijdt dagelijks een stoomtreintje af en aan, helaas kon ik de bemanning niet bewegen voor een ritje in dit treintje... Dartmouth was ook weer een mooi stadje.
Midden in de nacht zijn Jan en ik zachtjes weggevaren, alle kids sliepen nog, de Valentijn ook zij nemen een getijde later. De klok slaat 2 keer als we langs de oevers van Dartmouth varen, we zwaaien nog een keer naar de kastelen, hier komen we vast weer eens ooit naartoe terug.
De zee is hartstikke rustig en na anderhalf uur samen de zeilen te hebben gezet en een bakje thee te hebben gedronken vertrek ik naar mijn kooi. Jan loopt tot 04 uur wacht en dan nemen Koen en Quint het over. Om 6 uur los ik hun weer af. Tijdens de wacht van Koen en Quint zeilen we zonder motor en maken we de meeste voortgang. Al snel hebben de jongens de computer erbij want twee uur lang over het water kijken is natuurlijk ongelooflik saai. De nacht is helder en er staat een bijna volle maan en de Grote Beer en Cassiopeia staan prominent aan het firmament. De heren halen hun schouders op, kijken even rond voor ongeregeldheden en richten de aandacht weer voor een paar minuten op "South Park."
Om vanaf het westen Weymouth aan te lopen moet je om Portland Bill heen, een schiereiland dat qua vorm aan Zuid Amerika doet denken. Toch zijn deze "kapen" berucht, vanwege de stromingen en de "overfalls". Hier kan de zee heel onrustig zijn en zelfs bij een kalme zee gierden we met vier knopen stroom met de neus naar het noorden maar met west-noord-west als vaarrichting om de kaap. Alsof we uit de bocht vlogen. De stuurautomaat gaf een melding dat we te ver van de koerslijn afweken, die konden we met de motor bij onmogelik halen. Even later is alles rustig, steekt er nog een aangenaam windje op en zeilen we heel comfortabel naar onze bestemming. Vlak voor de haven van Weymouth passeren we een mijlpaal. We kruisen de lijn die we vorig jaar gevaren hebben. De cirkel is rond. Dat zei Louis van Gaal ook toen hij bij Ajax na een paar jaar ergens te zijn geweest, technisch directeur werd. Hij had zelfs een gedicht gemaakt, dat eindigde met:"De cirkel is weer rond." Als we straks weer in Nederland zijn krijgen we weer met deze onzin te maken, zangers die in de jungle moeten overleven, presentatoren die op dansles moeten en voetbaltrainers die gedichtjes maken. Afschuwelijk. Als een cirkel niet rond is, is het per definitie geen cirkel. Hoe kan hij dan weer rond zijn? Onze cirkel is gewoon rond, van tevoren was het nog geen cirkel. Je zou emotionele taferelen verwachten of diepe overpeinzingen, maar niets van dat alles. Gewoon aangelegd in het haventje en gedaan wat we altijd doen, eerst lekker eten, de kinderen zochten en vonden het basketbalveldje en Ellen en ik gingen ergens een cappucino drinken. Life's good!

Dag 366 Fowey

2010-07-25T22:03:00.000+02:00

We zijn gisteren namiddag in het middeleeuwse Engelse stadje Fowey aangekomen. Toen we goed en wel lagen begon het te regenen dus we hebben geluk gehad met het tochtje van Falmouth naar Fowey.
We liggen samen met de Valentijn aan een mooring(bal in het water) midden tussen de bebouwde heuvels van dit stadje, heel pittoresk. De Brandaan hebben we gisterenmorgen uitgezwaaid. Voor hun ging het laatste stuk echt te langzaam en zij wilden heel graag nog door naar Schotland. Wij bedankten voor deze D-tour omdat wij het heerlijk vinden om rustig met Quint en Pieke langs de Engelse Zuidkust te varen en ook nog wat tijd in België door te brengen voordat we weer op huis aangaan. Voor ons geen grote tochten meer dit jaar.
Toen wij gisteren wegvoeren was het al een grijze dag. We namen afscheid van Jan en Annelies van de Anna Sophia. Zij gaan lekker de andere kant op, naar Spanje, zoals wij vorig jaar. Alle medicijnen die wij niet hadden gebruikt dit jaar, en dat waren er heel veel, hebben wij met veel plezier aan de Anna Sophia kunnen geven. Heel fijn om een goede bestemming te hebben voor al deze medicijnen en hopelijk hebben zij ze net als wij ook niet nodig.
De tocht naar Fowey was heel relaxed, rustige wind in de rug en toch weer een aardige snelheid. We passeerden bij Falmouth nog een stenen monument waar zeehondjes omheen lagen. Quint en Pieke voelden zich niet helemaal fit en kregen een zeeziektepilletje van ons en vielen prompt in slaap. De hele tocht, die zo'n 4 uur duurde lagen zij te pitten.
In Fowey aangekomen zagen wij allemaal de mooie binnenkomst en al gauw zaten we rond borreltijd in de mist en miezer te genieten van de mooie omgeving. Maar vandaag schijnt de zon en is het ook hier hoog zomer. Een heerlijke lummeldag. Vanuit Nederland namen onze gasten tijdschriften mee en dat is helemaal leuk. We hangen in de kuip, slenteren door het stadje en samen met de buren komen we tot de conclusie dat we het toch wel erg goed hebben.

Dag 364 Falmouth

2010-07-23T12:06:00.003+02:00

We hebben 2 opstappers aan boord!! Quint en Pieke zijn samen vanuit Amsterdam naar Engeland gevlogen en blijven voorlopig bij ons aan boord. Reuzegezellig en een boot vol jongelui, hartstikke leuk dat ze er zijn. Jan, Koen en Giel zijn gisteren naar het vliegveld in Exeter gereden om ze op te halen. Een leuk weerzien en alle andere kinderen van de Brandaan en Valentijn waren erg benieuwd naar Quint en Pieke waar ze nu al veel over gehoord hadden. De komende weken gaan we dus samen de laatste zeeavonturen beleven.
We liggen in een kleine haven, niet meer dan een E-steiger midden in de stad en lopen dus overal direct naartoe, wat een luxe. Vonden wij 2 jaar geleden Falmouth eigenlijk niet zo bijzonder, dan snappen wij daar nu niets meer van. Het stikt van de kleine winkeltjes met allerlei snuisterijen, dat hebben we al heel lang niet meer gezien, woonwinkeltjes enzo. Heel veel kledingzaakjes, banketbakkers, Engelse tearooms, pubs, het is hier eigenlijk hartstikke leuk.
De Bonnie is de dag nadat wij aan zijn gekomen nu dan toch echt naar Zweden vertrokken en zeer waarschijnlijk komen we ze op deze tocht niet meer tegen. Het afscheid was nu niet zo moeilijk, we begonnen net te wennen aan "houdoe" zeggen. Nou gisteren zijn Quint en Pieke aangekomen, het leven is nooit saai.
Nadat we 2 avonden in de pub hebben gegeten heb ik gisteren lasagna op de boot gemaakt. Met al die bijzondere bakkers in de stad was een focaccia brood zo gevonden, salade erbij en chocoladetaart na... jaja zelfgemaakt nog wel. Pieke kan inmiddels eten dat het een lust is om te zien.
Vandaag zijn Jan, Quint, Koen, Giel, Baaf en Toine karten. Een mannenuitje, Pieke en ik gaan zo naar de stad, shoppen dus!!
Morgen willen we weer een eindje verder varen naar een ander plaatsje 20 mijl verderop.

Dag 361 Falmouth

2010-07-21T09:45:00.000+02:00

Heerlijk om weer aan land te zijn. We zijn gisteren, na 8 dagen en 1 uur!! in Falmouth aangekomen. We liggen nu lekker rustig in de haven met op loopafstand de pub, wasmachines, supermarkt en voor de Koen en Giel de bios, dus eigenlijk alles wat je je kunt wensen. Wat is het een supersnelle tocht geweest, maar weer vol met bewolking, regen en weinig mooie dagen. Dat is afkicken kan ik je wel vertellen na al die maanden met mooi weer, ik kan er maar niet aan wennen. Gisteren van de binnenkomst in Falmouth konden we de omgeving niet eens zien. Zit je 8 dagen op zee en eindelijk zijn we zo ver om "land in zicht" te roepen en kun je het land niet zien van de regen en de mist! Ja, dan moet je wel in Engeland zijn aangekomen.
Maar wie stonden ons op de kant naar een plekkie te loodsen... de Bonnie!! Giel dolgelukkig, Annie ook! Jongens hoe moet dat nu, zij gaan vandaag weer weg...
We liggen naast de Anna Sophia, een prachtige Nederlandse boot die dit jaar voorgoed op pad gaan. Zij kenden ons, de Brandaan en de Valentijn al van al onze blogs, grappig maar ook bijzonder dat mensen jouw kennen die jij zelf niet kent. We mogen dus wel opletten wat we schrijven, haha nu te laat!!
In de kleine supergezellige visitors marina van Falmouth komen we nog meer mensen tegen die met ons in de haven op het eiland Terceira lagen en we mogen Bert van Marwijk en zijn mannen wel bedanken dat ze zo ver zijn gekomen in de WK. Want alle mensen die de dagen voor ons zijn vertrokken hebben onderweg een flinke storm over zich heen gekregen waar wij alleen het staartje van hebben meegekregen. 2 Engelse boten hebben 2 dagen bijgelegen omdat de storm te heftig was en de Bonnie heeft met de mast op het water geslagen waardoor alles in de boot los kwam en er water- en gasalarm ontstond, hoop paniek, losvliegende boom en uiteindelijk geen schade maar wel de eerste goede haven binnengelopen die op de route lag... Falmouth. Zo ook al die Engelsen, vandaar dat wij hun hier tegenkwamen. Wij hebben deze tocht dus weer gemazzeld en heel snel, maar met goede wind kunnen varen en ja daarvoor is het Nederlands elftal dus verantwoordelijk, dus die mannen zijn hartelijk bedankt dat ze zo ver in het toernooi mochten komen!!
Gisteren was meteen een geweldig gezellige dag want natuurlijk wilden we wel vieren dat onze laatste lange tocht voorbij was, die lange stukken zijn toch best taai. Dus iedereen had appeltaart en chocoladetaart gebakken. Begonnen we met koffie drinken en uiteindelijk was al snel de 5 in de klok en gingen we over in appeltaart met een borreltje en uiteindelijk diner in de pub!! Gezellig met de Brandaan, Valentijn en de Bonnie hebben we daar gevierd dat we weer aan land waren en tot ze zeiden "last round", ja toen moesten we er natuurlijk uit!!
Vandaag schijnt ook in Engeland de zon en kan ik me gaan ontfermen over de was, die is er gelukkig genoeg.
Wij zeilen nog even verder langs de Engelse kust, maar eerst een paar dagen rekupereren in Falmouth. Iedereen in Nederland die zijn laatste week aan het werk is en nog een laatste week naar school moet, alvast een hele fijne vakantie eind deze week!

Dag 357 44.44 N 17.26 W

2010-07-17T22:01:00.000+02:00

Nou we varen nog steeds met de stuurautomaat. De SSB kunnen we dan niet gebruiken, vandaar dat er niemand een mailtje van ons ontvangt.
We zijn vertrokken met veel wind en hebben tot gisterenmiddag zelfs windkracht 7-8 gehad. De hoogste snelheid op de windmeter geeft 46 knopen aan. Nou het viel ons uiteindelijk nog mee. We konden voor de wind blijven varen, dat was gelukkig ook de richting waar we naartoe moesten en daardoor dit keer geen d-tour, zoals tijdens onze trip van de Bahama's naar de Azoren. We hadden uiteindelijk een klein stukje genua op en gingen 7 mijl per uur. De boot bleef goed stabiel varen, de stuurautomaat hield het ook goed vol en dat was onze grootste zorg! Diezelfde avond was hij er weer twee keer uitgeknald en heeft Jan hem met nieuwe zekeringen kunnen repareren. Nu zitten er sterkere zekeringen in en doet hij het alweer 37 uur!! We zijn zo blij met Jan de man!! Hij fixed het toch iedere keer. Omdat de reis weer hotseknotsend begon duurde het inslingeren erg lang. Jan is pas sinds deze ochtend weer enigzins fit, Koen en Giel eigenlijk weer geen last en ik sinds gisterenochtend fit. Op de Brandaan en de Valentijn was het niet anders. Ook Daniel van de Valentijn die nooit ergens last van heeft had was nu 2 dagen flink zeeziek.
Het goede nieuws van al die wind is dat we enorm opschieten. De voorspelling voor de komende dagen is ook prima, geen gekke dingen als we niet te ver noordelijk gaan varen, Ierland en Cork vallen af. Ons waypoint staat nu gericht op Falmouth.
De Brandaan vaart op zichtafstand met ons mee. De Valentijn heeft tijdens de storm een meer oostelijke koers gevaren en varen opdezelfde breedte alleen zo'n 10 mijl meer zuidelijk van ons. Dagelijks hebben we contact met elkaar en Daan is onze nieuwe Herb. Hij pluist het weer uit en geeft aan wat er allemaal gebeurd qua wind op de oceaan. Mira is Herbien want zij checkt ook alle kaartjes en overlegt met Daniel, zo is gisteren de knoop ook doorgehakt om niet naar Ierland te varen. We zijn inmiddels al over de helft en hebben nu nog zo'n 580 mijl te gaan, dus het schiet al op, haha, Giel denkt daar anders over. Maar vandaag schijnt de zon, een appeltaart staat al in de over, broodjes zijn er alweer uit, Koen en Giel ook dus we gaan zo ontbijten (11:45). Zo klopt het dus dat er na regen zonneschijn komt.
Ondertussen al dag 358 en we zijn onder de 400 mijl te gaan gedoken, ETA waarschijnlijk dinsdag overdag!!
Omdat we een goed moment moeten zoeken om de mail weg te zenden, heb ik nog mooi de gelegenheid te melden dat we vandaag (dag359) 2 tonijnen hebben gevangen van 75 cm. Daar komt een enorme hoeveelheid eetbaar materiaal vanaf. Denk aan een volle emmer vis. Het hele vriesvak zit stampvol met tonijn, we hebben 2 voorgerechtjes op met tonijn en het hoofdgerecht, je raadt het al. Straks in Falmouth kunnen we delen met de andere boten. Wordt weer gezellig.

Dag 253 Vertrokken van de Azoren

2010-07-16T13:28:00.000+02:00

Het waait nog nauwelijks dus onze boot ligt heel erg rustig op het water, ook geen golven, dus ik neem even de kans waar om op de blog te schrijven.
We hebben het geweldig gezellig gehad en enorm naar onze zin op Terceira. Jan had echt geen zin om dit eiland te verlaten, het is er ook zo relaxed en lekkere bakjes café con leite.
Héél jammer dat we gisteren 2e zijn geworden natuurlijk, het was razend spannend en had evengoed andersom kunnen zijn, heel heel jammer. Hopelijk hebben jullie in Nederland toch nog genoten van het feit dat we 2e zijn geworden en zijn er toch nog wat vuurpijlen de lucht ingegaan... of was het muisstil?
Ja, zo'n finale verliezen is natuurlijk gewoon akelig. Het havencafé zat gisteren vol Nederlanders die hier ook op vakantie waren en natuurlijk was het na de wedstrijd zo leeg. Zaterdagavond was er in hetzelfde café op het terras boven een all white-party. Dat was supergeslaagd, veel muziek uit onze staptijd. We hadden een potje gemaakt en met Brandaan en Valentijn zijn we op stap gegaan. Om half 5 zaten we aan de eieren en broodjes shoarma op de Brandaan, dat was echt heel erg zoals "vroeger". Geslaagd feest, genoeg bier gedronken, dus gisteren had vooral ik geen moeite om het bier af te slaan, haha.
Onze jongens vonden het feest iets minder qua muziek natuurlijk, maar ze hadden al voor het feest aanspraak met een hele groep meiden. Met hun zijn ze naar een ander "jonger" feest geweest.
Maar goed voor ons is na het Nederlandse WK echt de tijd gekomen om terug te varen naar het vaste land van Europa. We houden het weer goed in de gaten want er komt hier vanalles over en het is tenslotte ook nog zo'n 2000 km naar Ierland, onze eerste bestemming als de wind het toelaat, anders Engeland of Frankrijk... we zullen het zien. Voorlopig motoren we om Terceira heen en hopen over een uur of 2 als we het eiland voorbij zijn iets meer wind te krijgen.
We zullen de blog goed bijhouden deze dagen zodat iedereen kan volgen waar we uithangen.
Gisteren hebben we de foto's van de Azoren in het fotoalbum van de website gezet.

Dag 355 - 41.35N 22.22W

2010-07-14T14:03:00.001+02:00

Na een buitengewoon spannnende wedstrijd die we helaas hebben verloren hebben ook wij onze biezen gepakt en zijn afgelopen maandag rond het middaguur de Atlantische Oceaan weer opgevaren. We hebben Terceira achter ons gelaten waar we nog een hele gezellige whole-white party op zaterdagavond hebben gehad met de Brandaan en Valentijn. Nu hebben we 9 dagen geen feest van dienaard. De eerste dagen van de reis zijn heel hard gegaan en liggen de daggemiddelden boven de 150 mijl per dag. Een klein beetje pech zat er voor ons helaas weer in. De eerste nacht om 3 uur 's ochtends stopte de stuurautomaat ermee. De omvormer is stuk maar Jan wist nog een andere oplossing te bedenken. Zodoende hadden we 2 uur later toch weer een werkende stuurautomaat, maar helaas geen SSB meer die we continue kunnen gebruiken. Dus vandaar niet zoveel mail op onze blog. De Brandaan is wederom onze steun en toeverlaat en zorgt voor de blog en is op marifoonafstand bij ons in de buurt. Daarom blijven we toch goed op de hoogte van alle weersomstandigheden en gaan we voor een voorspoedige reis naar Europa.

Dag 350 nog steeds op Terceira

2010-07-10T01:56:00.000+02:00

Marianne Thieme van de partij voor de dieren (als ik het goed heb) zal niet blij met ons zijn. Afgelopen zondag zijn we naar het stierenvechten geweest. Zo'n beest wordt eerst in een klein hok opgesloten en dan aan een touw van een meter of 60 "losgelaten". Een man of 4 houdt de stier in bedwang, terwijl het door een paar straten als het ware wordt uitgelaten. Eromheen lopen dan jongens met rode en anders gekleurde lappen om de stier uit te dagen. Het publiek zit ergens veilig op een hoge verschansing, of kiest ervoor zich ook op straat te wagen. Tommy, onze zweedse matador bleef op straat en was niet te verleiden om op een hoog en droog plekje, onder het genot van een pilsje toe te kijken. Koen bekeek het een kwartiertje en verdween naar beneden, de straat op. Even later zag ik Annie, Giel en Baaf ook voorbij schuiven. Compleet overbodig riepen we ze toe voorzichtig te zijn. Het is natuurlijk de sport om zo lang mogelijk en zo dichtbij als kan bij de stier te zijn. Als hij dan in jouw richting komt en begint te galopperen, is het zaak dat je zelf ook in de galop gaat. Je ziet dan de gekste dingen, mannen van over de 60 die ineens beginnen te rennen en op een muurtje klimmen of in een greppel springen. Ik denk dan meteen, dat gaat mis en daar heb ik dan geen gelijk in, het gaat goed. Ben ik blij dat ik in Nederland woon. Als bij ons een man van over de 60 in een greppel springt maakt hij in no time een afspraak bij ons. Voordat ik me over het fenomeen begon te verwonderen ben ik met Daniël en Toine ook de straat op gegaan en ik moet zeggen dat het op een kinderlijke manier belachelijk leuk is om met zijn allen weg te rennen voor een stier. Eerst loop je heel cool achter de stier aan, alsof je nergens bang voor bent, maar als dan de locals beginnen te rennen, ga je vanzelf mee. Geloof het of niet, het is domme, dikke pret. Een paar dagen later bekeken Ellen en ik het nog eens van een afstandje en het is werkelijk wonderbaarlijk, eerst cool blijven, zo lang mogelijk, dan als het kan de stier uitdagen, na na nana na.... en dan wegrennen. Misschien vinden mannen het leuk omdat ze hun moed kunnen tonen (en dat dus ook tot op meer dan middelbare leeftijd blijven doen) en omdat het gevaar reeël is. Langs de wegen staan 50 cm hoge en even zo dikke muurtjes van een soort lavasteen en zo'n stier molt met één kopstoot de muur tot over de helft. Wij zijn blij met de bewijsdrang van onze kinderen. We hebben ze zien rennen, klauteren en klimmen, of zien springen om in veiligheid te komen en mijn hart heeft er niet veel mee geleden. Toch is er sprake van "voortschrijdende moed." Nog twee van deze bijeenkomsten en ze gaan op de stier zitten. Het wordt tijd dat we zo langzaamaan gaan.
De Bonnie is inmiddels vertrokken. Ellen en ik zagen er nogal tegenop omdat vooral Giel veel met Annie omging. Hoe gaat dat lopen, wordt het een drama? Vlak voor het vertrek begreep ik dat Tommy er ook tegenop zag. Uiteindelijk bleek dat Tommy en ik er het moeilijkst mee hadden, Giel baalde maar berustte, Koen was gebruikelijk onverstoorbaar en Ellen stond gewoon vriendelijk te zwaaien. Ik verbaas me steeds meer over het feit dat we allervriendelijkst lachen als we ons zo helemaal niet voelen. Ook blijven we vaak cool als we allervriendelijkst willen lachen. Dat snap ik wel, dat bespaart veel echtelijke ruzies. De Bonnie is in ieder geval onderweg en we houden contact.
Gisteren zijn we het eiland rondgereden met een huurautootje en hebben we van alles bekeken. De wandeling werd vroegtijdig afgebroken omdat de jongens constant liepen te gallen. Daar maken we ze niet blij mee, met een leuke klauterwandeling. In Brabant zouden ze zeggen: "Bende oe eige vergete?" En het is waar, ik ging op mijn 15e echt niet met mijn ouders mee wandelen. Not in a million years. Op mijn 17e vroeg ik er zeker bij of het wel goed met ze ging, dus de appel.... De vulkaan die we bezochten viel beter in de smaak, niet te ver lopen en een spectaculair uizicht, we bevonden ons in de krater. Mijn vraag (grapje) of je bij een slapende vulkaan ook zachtjes moest doen werd met gematigd enthousiasme ontvangen. "Ik zou in kleine zaaltjes beginnen pap." Toch waren we het erover eens dat het een mooi eiland is waar je je op allerlei manieren prima kunt vermaken. We dronken nog een bakske café con leite, koffie met melk en aten een familiepizza in het havenplaatsje (nee hè? een hávenplaatsje!) Praia da Vittoria. Geen combinatie natuurlijk, koffie en pizza. Het was zo'n boemerang pizza, na een half uur komt hij terug. daarna gingen we stierenvechten, dat verhaal is bekend, na na nana na.... rennen!

Dag 344 Angra do Heroismo, Terceira

2010-07-04T02:54:00.000+02:00

We vertoeven nu alweer een ruime week op de Azoren. De dagen vliegen voorbij met klussen, bijkletsen, voetbal kijken en meteen analyseren omdat we de analyse op de TV missen. Heerlijk. Zo wordt het voetbal niet belangrijker dan het is. Nederland Slowakije zagen we met de 4 nederlandse boten in Horta. Ik (Jan) zat naast Jeroen van de Zilvermeeuw en een nederlander wiens naam in dit verhaal veranderd is om hem te beschermen. Jeroen geeft alleen om Babette en om zeilen en ik vermoed ook in deze volgorde. Het gesprek ging dus over zeilen, boten, zeilwedstrijden. Ik luisterde met een oor mee maar Freek-Willem bleek een waardig gesprekspartner, ook wat de inname van bier betreft. Op een gegeven moment kwam F-W terug van de bar met zijn pilsje. Hij was lovend over de kwaliteit van het bier, maar de bitterkoekjes op de bar hadden hem een voortand gekost. Ter illustratie bood hij ons gul een blik in zijn door weer, wind, koffie, thee en tabak geteisterde bikkesement. Ook kon hij op de grond nog het restant van zijn fatale hap aanwijzen. Henk (de vader van Ellen) zei later dat hij even overwogen had om de tand in het bakje met pinda's te leggen. Jeroen, die het hele verhaal onbewogen had gevolgd, zei toen gortdroog: "die koekjes zullen dan wel niet zo best meer zijn, maar laten we er niet omheen draaien, die tanden van jou zijn ook niet alles meer!" U zult begrijpen dat ik het een leuke wedstrijd vond.
Een paar dagen later vertrok de Zilvermeeuw naar Terceira en waren we weer met zijn drieën. Brandaan, Valentijn en Barbarossa. De zweedse Bonnie ligt een stukje verder en daar huist/boot de mooie Annie, waar Giel niet bij weg te slaan is. Tommy en Helene vinden het gezellig als Giel bij ze is. In Horta maakt bijna elke boot een schildering op de kademuur. Zo vind je allerlei boten waar je verslagen van hebt gelezen terug op de muur. Zo vonden we de schildering van de Vasco terug en hebben die van ons ernaast gezet. Twee boten uit Heusden. Zo staat Heusden weer op de wereldkaart en op de kademuur van Horta. Intussen restaureert Henk wat op het horizontale gedeelte van de muur bij wijze van tijdverdrijf. Giel weet even later bij de neergaande beweging al dat hij een fout maakt, hij gaat pontificaal in de schildering van Henk zitten. De een die verft met rood, de ander verft met groen, in Horta is altijd wat te doen.
's Avonds gaan we vaak uit eten, omdat het lekker en goedkoop is, een onweerstaanbare combinatie. Woensdagochtend was het zover, we gingen naar het volgende eiland, of liever het derde eiland vanaf Faial. Terceira was de bestemming, om precies te zijn het plaatsje Angra do Heroismo. Onderlangs het eiland Pico waar de walvissen, in dit geval potvissen wonen. Na het afscheid van Henk en Jet, de ouders van Ellen gingen we op pad. Eerst leek de wind naar de 25 knopen te gaan, toen het rif erin zat zakte hij naar de 15 knoop en nog een half uur later was de wind zo goed als weg. Hij kwam recht vanachter, de ene keer meer van links, de andere keer meer van rechts. Dat wil zeggen dat je de zeilen konstant moet omklussen en dat is niet grappig als je steeds aan de gang blijft. Ik ging de spinnaker weghalen omdat er geen wind meer stond, schiet de schoot door mijn hand bij een windvlaag. Het resultaat is een paar brandblaren. Stom maar het was te voorzien, als de wind zo vlagerig is, kan het dus twee kanten opgaan. Of het wordt meer, of het wordt minder. Om 2300 uur kwamen we aan en even later was de Bonnie ook present. Giel ook weer happy de peppie. Na een kleine alcoholische versnapering lagen we om 0130 u in bed. Ook weer happy de....
Maar nu zitten we mooi met een dillema. Dat verrekte nederlands elftal heeft gewonnen van Brazilië. "Als je zo vroeg in de wedstrijd met een-nul achterkomt, dan weet je dat je het moeilijk gaat krijgen omdat je dan moet komen. Je loopt achter de feiten aan en als je dan scoort is dat een opluchting. De winnende goal van Wesley op aangeven van Kuyt is de verlossing, je ziet dan dat hun moeten komen en dan kan je zomaar uitlopen naar 3-4 doelpunten." Heb ik iets gemist van de nederlandse Tv of kwam het hier op neer? Zoals ik al zei, we moeten nu kiezen, of hierblijven en de wedstrijden zien, of 10 dagen naar Ierland varen en alles missen, maar wel met heel rustig weer..... Wordt vervolgd.

Dag 337 Horta

2010-06-26T17:20:00.004+02:00

Het grootzeil is weer gerepareerd, diverse lekkages zijn opgelost en een paar nog te gaan, dus we zijn weer bijna klaar voor vertrek!! Ach nee, we moeten ook nog iets van dit eiland gaan zien. Opa Henkie en oma Jetje slapen inmiddels ook aan boord, dat valt echter niet mee. De bar bar ossa is 's avonds een gezellige verzamelplek en daardoor is het onmogelijk om met de kippen op stok te gaan. De dagen worden weer gevuld met klusjes en de avonden met gezelligheid. Gisterenavond zijn we met 21 man gaan steengrillen, heerlijk gegeten en een divers gezelschap. Bij de Zilvermeeuw is Jeroens vader aan boord gekomen, hij gaat ook de boot een heel eind mee terugvaren, de bemanningen van de Valentijn en Brandaan en de hele Bonnie-crew waren er ook allemaal. Eten is hier op Horta prima en het is ook een luxe om zo weinig te hoeven koken, uhm nog helemaal niet gedaan sinds we hier vorige week zondag aankwamen!! De prijzen zijn ook zo laag dat dat niet te gek wordt. Vanavond gaan we BBQ'en op de kant aan de kade waar we liggen. Wij hebben op advies van de Vasco een frietpan aan boord, dus wij verzorgen vanavond de patatten. Het weer moet nog een beetje opknappen want het is een beetje koud, bewolkt en er hangt een buitje of meer in de lucht. Qua weer een beetje een Nederlands gebeuren hier op de Azoren, alhoewel het bij jullie nu gelukkig erg mooi weer is, het is jullie gegund!!
Koen heeft inmiddels het locale basketbalveld weer gevonden en vandaag 2 keer gedunkt!!

Dag 333 Horta

2010-06-22T13:40:00.008+02:00

3110 Mijlen hebben we gevaren van Nassau naar Horta. We hebben er 25 dagen over gedaan en de motor heeft 160 uren gelopen.
We hebben alweer 2 heerlijke dagen in de haven achter de rug. Wat is het geweldig om weer aan land te zijn. Alles op Horta is erg goed ingericht voor de zeilers die hier aankomen. Dit is de drukst bezochte haven van de hele wereld!! Nu denk ja aan een immense luxe en grote haven, nou dat is niet zo hoor. Het is geen grote haven, maar wel erg gezellig. We liggen gewoon aan een kademuur, 4 boten dik. We liggen met de Brandaan, Valentijn en Zilvermeeuw op één rijtje, erg gezellig natuurlijk. De haven heeft wel alle dingen die zeilers zoeken goed voor elkaar, restaurant en café'tjes op loopafstand, wasmachines en fijne douches en natuurlijk internet aan boord.
Onderweg heeft het wel meer water gelekt dan ons lief is dus nu hebben we wel een en ander te doen. Het zeil moet ook worden weggebracht voor reparatie en inmiddels is de was allemaal al wel weer gedaan. De boot schoonmaken en ook willen we Horta nog verkennen en het eiland Faial. Dus voorlopig hebben we hier genoeg te doen. En ja met 4 Nederlandse boten op een rij moet je al die dagelijkse klusjes voor 17 uur afronden want dan is het borreltijd en ploffen we gezamelijk in één van de vier kuipen en dat houden we dan goed vol, genoeg te kletsen, het is weer vanouds gezellig. Het hardlopen wat we in het begin van de trip hebben gedaan wordt ook weer opgepikt, want vooral Jan is zoveel afgevallen die wil deze "shape" heel graag houden.

Dag 330 Positie 37.15N 32.06W

2010-06-19T10:21:00.000+02:00

Nog een kleine 180 mijl en we zijn in Horta!!!
De planning is dat we morgen wel gaan halen, misschien pas tegen de avond maar we gokken erop dat de boot morgenavond stil ligt, en wij dan ook.
Op dit moment moeten we de voortgang weer van de motor hebben, maar er is wind belooft door de gribfiles, ergens tegen de middag en dan de hele nacht en morgen ook, dus dan zeilen we met gezwinde spoed op de Azoren af.
Inmiddels varen we in het gebied van de walvissen maar hebben er helaas nog geen gespot. Wel gisteren heel veel dolfijnen om de boot, dat was wel weer gaaf. Het valt ook niet mee om ze te spotten want omdat het gisteren weer eens regende zaten we veel binnen en dan zien we niks.
Eergisteren wel een hele zonnige dag gehad met net zeilbare wind, het was heerlijk relaxen. Alle muffe en vochtige kleding, kussens, lakens gauw naar buiten, even luchten, wij zelf ook. Maar helaas mocht het maar één dagje duren en toen zat de hele familie weer binnen. We houden de moed erin, nog 2 dagen.
Het Nederlands elftal staat al in de startblokken om vandaag aan te treden tegen Japan. Wij gaan het straks weer helemaal volgen op de wereldomroep met Jack van Gelder. Giel en ik hebben de kajuit al versierd. Ik had nog ballonnen dus hier is het net als in Nederland, ook een gekkenhuis, haha. Die ballonnen die zijn hartstikke groot en bewegen continue, we zijn er nog net niet gek van geworden, maar als we in Horta zijn heb ik Jan belooft ze buiten op te hangen.

Dag 326 Positie 35.31N 41.58W

2010-06-15T13:27:00.000+02:00

Er valt niet veel te melden, de wind is nog bijna niks en we varen sinds vannacht 02:00 weer op de motor, heel rustig om niet teveel diesel te verbruiken. De wind gaat in de loop van de dag aantrekken en dan houden we even windkracht 5 misschien 6 (zegt het weerbericht), dan kunnen we tenminste zeilen.Gisteren namiddag hadden we even windkracht 5 en toen gingen we met de genua en de kotter tegen de 7 knopen, dus zonder grootzeil kan de boot toch nog snel varen, dus dat komt dan wel goed.
Net een dolfijntje langs de boot maar die vond meezwemmen niet interessant, was wel leuk om weer eens een teken van leven in de oceaan te zien. Vissen worden er nl. helemaal niet gevangen, ook niet door de 3 andere Nederlandse boten, terwijl sommige super hun best doen om iets te vangen. Zou de oceaan toch zijn leeggevist... neeej.
Gisteren hebben we op de wereldomroep de voetbalwedstrijd van Nederland - Denemarken kunnen volgen, leuk!!! Er was veel geruis maar dat doen we dan maar af als zogenaamd publiek. Het eerste doelpunt hebben we gemist, maar de 2-0 van Dirk Kuyt was geweldig om zo op zee te horen. Dus ook al zijn we voorlopig nog niet Horta en missen we de wedstrijd van zaterdag zeker op de tv, we kunnen het gewoon via de kortegolf radio horen, yes!!

Dag 324 Positie 34.49N 45.26W

2010-06-13T17:51:00.000+02:00

Gingen we hard en snel en was ons daggemiddelde gisteren 175 mijl, de rollen zijn weer omgedraaid. De wind is weg, er is nog veel meer regen terug, zoveel zelfs dat ik vanochtend mijzelf heb kunnen douchen op het dek met de regen. Zo spaar je nog eens een paar liter water uit de tanks, haha. Nu wel weer lekker zacht haar. Maar het minder goede nieuws is dat het grootzeil vanochtend is gescheurd, net boven het 3e rif en dat is heel hoog zodat je aan het zeil niet veel meer hebt. Omdat de wind weg is en we toch moeten motoren hebben we al allerlei opties bedacht en besproken en zullen we als er wind komt toch nog zeilend vantussen kunnen. Of dat dan ook zo hard zal gaan moeten we nog afwachten.
Het grootzeil is dus eigenlijk wel "uitgezeild". In Trinidad hadden we een nieuw zeil willen kopen maar daar hadden ze niet genoeg materiaal op voorraad om er een te kunnen maken en hebben ze het zeil toen prima kunnen repareren. Zelf gaan we nu proberen het op zee te plakken en te naaien maar toen we eraan wilde beginnen begon het weer te regenen en het zeil moet wel droog zijn.
Toine van de Brandaan heeft net het laatste weer doorgesproken en tot morgen moeten we toch motoren en daarna komt er weer wat wind. Toine had ook nog goede tips en zo komt het wel weer goed met onze vooruitgang.
Herb de radioman van het weer zegt ook dat het een onvoorstelbaar slecht weerseizoen is dit jaar. De hele tijd lage drukgebieden en erg veel regen. Als we straks thuis zijn zijn we weer net zo wit als iedereen, dat is wel jammer :)
De stemming aan boord: de jongens slapen nog die willen liever hun bed niet uit, des te eerder zijn we in de Azoren. Zij hebben het helemaal gezien hier aan boord en willen naar de kant. Dat van het grootzeil is voor hun nog nieuw, uhm. We lezen nog steeds veel boeken en hangen op de banken, echt meer is er niet te doen. De afgelopen dagen hadden we windkracht 6 en 7 de hele tijd en was de boot net een wild paard, vandaar dat we ook zoveel mijlen hebben kunnen afleggen. Dan is liggen en beetje lezen en PSP'en (zijn wij blij dat we dat Giel voor zijn verjaardag hebben gegeven) ook het enige wat je kunt doen.
Op dit moment liggen er nog zo'n 850 mijlen tussen de boot en de Azoren, dus over een paar dagen laten we weer horen waar we dan zijn.

Dag 320 Positie 33.15N 55.19W

2010-06-10T03:03:00.000+02:00

Ja, ja we zijn weer op de goede weg met de neus van de boot naar het oosten, gelukkig.
We hebben het zware weer misgelopen en daardoor hoop ongemak en ellende misgelopen. Ook zijn we qua mijlen dik over de helft als we tenminste niet nog een keer moeten backtracken. Herb, de weerman loodst alle boten om alle hoge en lage drukgebieden heen en weet gelukkig heel precies te vertellen wanneer en waar je niet moet zijn. Iedere dag zit ik om half 5 met hele gespitste oren naar een krakende korte golfzender te luisteren en probeer ieder woord te absorberen. Zo weten we dat het gelukkig morgen en overmorgen niet zo hard gaat waaien, vrijdag iets meer wind, maar no problem en dan wordt de wind in het weekend licht tot matig. Dus voorlopig geen zorgen. Er staan nog 1300 mijlen op de teller om weg te moeten werken, dus 10 dagen zijn we minstens nog op deze grote plas en dan is het fijn om te weten dat het waarschijnlijk de eerste 5 dagen goed weer zal zijn.
Jan zegt vanochtend, "Weet je waar ik echt zin in heb? Om een eindje te gaan lopen." Ohh dat zou toch fijn zijn.
Vandaag hebben we voor het eerst meegemaakt dat de wind van het ene op het andere moment 180 graden draait. Jan en ik zaten lekker een bakje havermout te eten binnen, buiten regent het en is het koud. Staan ineens alle zeilen bak en flinke wind(30 knopen). Jan had de rolfok net helemaal uitgezet want we hadden een mooi windje. De fok moest ingerolt worden, wat door de harde wind zelfs toen ik tegen de wind instuurde niet eens helemaal lukte, en uiteindelijk weer alle zeilen naar de andere kant. Nou na even ploeteren stond alles weer goed en liepen we 8 knopen, dat is voor ons erg hard. De zee was natuurlijk qua golven helemaal over de flos als de wind ineens zo abrupt draait. Herb had wel gezegd dat dat in de ochtend zou gebeuren maar dat de wind zo snel kan draaien hadden wij niet gedacht.
Nou de havermout natuurlijk koud en door de klotsende zee ook niet meer zo lekker genieten. Zo gaat dat. Verder heeft het de hele dag geregend en hebben we naast sokken en lange broeken nu ook schoenen en zeilpakken aan. Het lijkt net alsof we al in Nederland zijn. En helemaal omdat we uiteindelijk een prachtige rode zonsondergang hadden met schitterende luchten. Dat vind ik in Nederland ook vaak. De hele dag regen en dan aan het einde van de dag gaat de zon onder alsof het een schitterende dag is geweest. Het was wel een prachtig gezicht. Vannavond weer lekker gegeten, rösti met een salade van ham, ei, augurkjes, kaas en tomaten. Nu zit Giel buiten met de laptop, hij loopt wacht en kijkt ondertussen een filmpje, Koen ligt binnen te lezen en Jan luisterd ACDC en Live.

Dag 318 terug naar de kust?

2010-06-07T00:52:00.000+02:00

Vonden we de afgelopen dagen wat saai, vandaag in ieder geval wat leven in de brouwerij. We luisteren ieder dag via de kortegolfzender naar Herb. Herb loodst via deze zender de aangemelde oceaanzeilers naar hun bestemming met een, soms twee ogen op de weerkaarten. Elke dag verandert zijn advies, we moeten een beetje omhoog of omlaag om de ongeregeldheden te ontlopen. Vanmiddag had hij een ander advies, terug! Recht op ons pad komt een lagedrukgebied langs met daarin gale-force winds, opbouwend naar storm. Gale-winds zijn volgens ons boekje Bft 8,9 met uitschieters naar 10. Als donderslag bij heldere hemel. De periode zal niet zo lang zijn, een uur of 12, maar de golven kunnen naar een hoogte van 5 meter gaan. Dat is niet de hoogte van top tot dal, die is dan 10 meter. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat we getwijfeld hebben of we om moesten keren. We moeten zo'n 2700 mijl naar de overkant, en er komen er nu dus tweehonderd bij. Inmiddels liggen we dus andersom, de steven naar het westen gericht. Met lde ogen zien we de boot voortgang maken de verkeerde kant op... We verwachten maandagavond op onze schreden terug te keren. Ik moet ook zeggen dat we wel even baalden van de situatie, maar als je de keus hebt, moet je de goeie maken (Cruijffiaans?) Ellen gaat vanavond extra lekker eten maken, we vinden dat we dat verdiend hebben. Terug naar de kust dus...

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Dag 317 Positie 33.55N 59.45W

2010-06-06T13:29:00.000+02:00

De wind is er nog steeds en we gaan nog steeds als een speer. Er is hier niet teveel wind, want een paar boven de 36e breedt Noord is het een ander verhaal, maar hier zitten we goed.
Het ritme aan boord hebben we aardig gevonden, mag ook wel want we zitten inmiddels alweer 11 dagen op zee. Zo voelt het niet maar zo lang is het al wel. We zitten morgen qua zeemijlen op de helft van deze oversteek. We moeten dan nog 1375 mijlen varen. Nu we er iedere dag rond de 130 kunnen maken schiet dat dus best op.
Vissen hebben we nog steeds niet gevangen. De inktvisjes waren ook geen succes. Hun sporen van het aan dek springen, grote inktvlekken achterlatend, staan er nog steeds. We krijgen de inkt niet weg gepoetst! Als aas was het ook niks. Toen Koen gisteren het plastic zakje inktvisjes uit de vriezer haalde was het een en al inkt, niks van te maken, overboord ermee. Ons volgende aas is half afgekloven zonder in de haak te hebben gebeten. Ze zeggen toch dat vissen geen verstand hebben...? We hebben nog 3 ballayou aasjes over om het mee te proberen. Ondertussen is onze voorraad eten nog lang niet op, wie weet kunnen we er gewoon mee toe tot we in Heusden zijn.
Inmiddels hebben we hier op de oceaan allerlei "netjes" opgepikt waar we dagelijks met andere boten praten over het weer, hun positie en hoe het gaat aan boord. Ook weerman Herb die iedere dag alle boten voorziet van een weerbericht op maat kunnen we ontvangen en zo zijn we niet alleen op zee. Wel als je buitenkijkt, dan zou je echt niet zeggen dat er vlakbij zeilboten varen met dezelfde koers. Ook vrachtschepen hebben we al 2 dagen niet meer gezien. De Brandaan en de Valentijn zijn ook onderweg en met hun praten we ook iedere avond om 20 uur. De Brandaan komt boven New York vandaan gezeild. Zij zitten nu in harde wind maar door Herb hebben zij de echte storm waarschijnlijk achter zich kunnen laten.
's Avonds wordt het kouder en de lange broeken en sokken hebben we weer uit de kast gehaald. We eten ook binnen want na zonsondergang is het echt guur buiten en de golven zorgen voor zoveel onrust zodat het eten ook niet goed op de tafel blijft staan, binnen lukt dat beter en is het gezelliger eten.
Het gaat dus goed met ons en we hopen zo door te mogen zoeven.

Dag 314 Positie 33.58N 68.26W

2010-06-03T16:07:00.000+02:00

We hebben wind en stroom gevonden!! We gaan als een speer, eindelijk.
Gisteren nadat we hoog genoeg zaten om naar het oosten te varen hebben we goede zaken gedaan. We hebben de hele dag tussen de 7 en 8 knopen gevaren, dus eens zo hard als onze begin snelheid. Nou daar was iedereen happy mee. De wind komt uit het zuiden of zuidwesten en daardoor hebben we de wind van de zijkant of net van schuinachter. De boot ligt nu heerlijk stabiel en we zijn blij met hoe het nu gaat. Als het zo doorgaat houden we 400 liter diesel over ;), zo kan het verkeren.
Als we de weerberichten bekijken die we met de SSB binnenhalen mogen we deze wind voorlopig houden, dus dat betekend dat we niet veel van de WK hoeven te missen. Wanneer speelt Nederland de eerste wedstrijd? Wij hebben de boot nog niet oranje versierd, maar wie weet?? Jan, Giel en ik zijn de voetbalgekken, Koen kan het niks schelen. Ja straks in de kroeg gaan kijken met een pintje erbij, dat dan weer wel natuurlijk.
De praktijk wordt ook versierd begrepen we, hartstikke goed, nu nog goede resultaten, dat zou fijn zijn, want de potentie is er natuurlijk.
De verkiezingen staan voor de deur begrepen wij, nou succes met kiezen, want gemakkelijk is het niet. Wij zouden het nu niet weten, hebben natuurlijk niets echt gevolgd en zoals onzen Bas heel goed zei "Gaan we stemmen op een geblondeerde limbo die erg goed is in problemen zichtbaar maken waar nog niemand last van had of wordt het de zeer charismatische leider die al drie gebroken kabinetten heeft geleid. Misschien geen van beiden denk ik zo." Daar kunnen wij ons helemaal in vinden en dus wordt het moeilijk want de grijze onduidelijke massa is groot binnen ons kabinet. Volgende keer zijn we er weer bij, hier leeft het verder helemaal niet. (Je bleef toch ook niet naar "Dallas" kijken, op een gegeven moment was iedereen daar toch klaar mee?). Gisteren onder het eten hebben we het er toevallig met elkaar over gehad.
Koen heeft nieuwe info over Havo 4 gehad van volgend jaar, alles nog eens goed overdacht en doorgesproken. Fenna is zijn "mailpal" hier aan boord en zij komt ook in H4 en het komt allemaal best goed volgend jaar.
Geen vis gevangen gisteren, ook geen lijn uitgegooid. Wel is er vrijwillig heel goed aas volgens de jongens aan boord gesprongen. 10 Inktvisjes waren op de vlucht voor iets wat hun op wilde eten en sprongen zo aan boord. Inkt ligt er nog hier en daar, vandaag even poetsen. Jan heeft er 7 terug het water ingegooid en 3 liggen er in een ziplock zakje in de diepvries zodat die aan een haakje kunnen. Koen en Giel zeggen dat dit aas perfect is want alle plastic aasjes lijken op inktvisjes, en dat is waar. Alleen de ogen vielen eraf zodra ze op de boot ploften, heel bijzonder. Nu maar hopen dat de andere vissen dit straks niet merken.

Dag 313 33.17 N 71.31 W

2010-06-02T13:33:00.000+02:00

Ontbijten doen we om een uurtje of 12. Dan is iedereen wel wakker en in de kuip. Tot nu toe is het nog iedere dag zonnig en kunnen we veel tijd buiten doorbrengen. Het ontbijt is de laatste dagen wentelteefjes geweest om het oude brood een beetje te pimpen. Smaakt prima en iedereen heeft goeie honger, Koen at er gisteren 5!!! Lunch is dan pas om een uur of 3 en niet zo heel veel want echt honger hebben dan alleen Koen en Giel. De appels raken een beetje gebutst door het geschommel dus gisteren hebben Jan en ik samen een appeltaart gebakken, Jan schilde de appels en ik maakte het deeg en raspte er ook nog een gebutste mango doorheen. Zo aten we gisteren appeltaart voor de lunch, niet slecht. Dan om een uurtje of 5 half 6 hebben we happy hour, ja dat gaat gewoon door, maar nu met een cola light. Daar hebben we 4 traytjes van ingeslagen in Nassau. Iets lekkers te knabbelen of zoals gisteren een grote schaal popcorn. Giel is onze popcorn-bakker. Dan begin ik om half 7 eten te koken en om half 8 aten we gisteren lasagna. Het eten hier op de boot is dus echt niet slecht te noemen.
We gaan vandaag onze 7e dag in en we hebben nog verse groente en appels, vlees in de vriezer en ook nog veel blikken vlees in de banken.
Gisteren aten we wel voor het eerst op zee binnen. Jonge jonge, we lagen zo te rollen het was niet te doen om buiten aan de kleine tafel te eten. Binnen hebben we meer ruimte, een hele grote zware anti-slip mat en daar konden we prima aan tafel etten. Want ik moet er niet aan denken dat er een hele schaal lasagna over de vloer rolt.
Onze koers is inmiddels eindelijk oost geworden. We hebben de afgelopen dagen steeds naar het noorden moeten varen om daar zuid en westenwind op te pikken. Dat is inderdaad gelukt. We varen nu met de stroom mee en zuidwestenwind naar het oosten, dus naar huis zogezegd. Nog wel 2100 mijl te gaan naar de Azoren! We gaan nu in ieder geval gemiddeld 5 knopen ipv. 4 dus we gaan al een beetje harder.
Toch gaan de dagen best snel om. Tijdens mijn wacht s'ochtends om 6 uur luister ik naar de weerberichten en haal deze binnen op de SSB en mail met iedereen die ons mailt. Altijd gezellig om post binnen te halen, dus ik vermaak mij prima. Iedereen ligt dan nog op 1 oor. Ieder kwartier ga ik naar buiten hoor om de omgeving te spotten op tankers ed. ... meestal niks te zien. Jan is er meestal rond een uur of 9 en Giel om half 11. We "douchen" op het voordek zolang het lekker weer blijft, dat douchen is een puts of 5 zout water over je heen gooien, zeep erbij, afspoelen weer met zout water en naspoelen met een fluitketel zoet water. We kunnen ook wel binnen douchen maar dat is in de wc/badkamertje van Koen en Giel en dan is die zeiknat. Dus zolang het redelijk weer is doen we het buiten en als de boot heel erg rolt doen we het niet!! Met mooi weer doe ik iedere 5 dagen een wasje. Eergisteren lag al het ondergoed dat we aan hadden gehad weer schoon in de kast.
s'Middags wordt er nog steeds school gedaan, veelal afronden van alle vakken. Koen kreeg een compliment van zijn leraar Nederlands met wie hij Havo 4 had gedaan. Hij vond het onzin dat Koen Havo 4 opnieuw moest doen volgend jaar. Is inderdaad wel jammer en zet Koen zelf ook erg aan het denken. Als iemand nog een oplossing weet om volgend jaar toch op Havo 5 in te stromen, dan laat maar horen (PF2222@sailmail.com).
Giel heeft dit jaar ook Havo 3 moeten doen omdat er geen Nederlands op VMBO niveau was en had het er met grammatica best moeilijk mee. De overige taken op Havo niveau gingen hem goed af. Giel gaat volgend jaar naar VMBO 4.
s'Avonds na het eten en de afwas gaat Jan plat en Koen meestal ook. Giel en ik kijken dan buiten in de kuip tijdens Giel zijn eerste deel van de wacht samen een dvd'tje. Giel kijkt daarna nog wat tot Jan hem af komt lossen om 12 uur. De tijd gaat zo dus best snel om.
De meeste dagen zijn we best vrolijk en met goede moed. Eergisteren moest Jan het wel beschnitten want toen had ik een sjagerijnige dag, ochtend eigenlijk. De motor stond al uren te draaien en daar krijg ik het echt van op mijn heupen. Twijfels over of we dan genoeg diesel hebben voor de hele reis en hoe dat verder moet maken een heks van mij, uhm. Dus ook dat gebeurd en dan is de sfeer even onder 0. Gelukkig is dit nog steeds meer uitzondering dan regel. 's Middags kon de motor uit en klaarde ik weer op.
Aan het einde van die dag ving Koen een immens grote barracuda met zijn verse aas. Hij had ballayou gekocht in Nassau en daar zou hij grote vissen mee vangen, inderdaad!! dat klopte. Maar grote barracuda's hebben vaak ciguatera, een ziekte zij bij zich dragen, en overdragen aan ons als wij hun eten. Dus hij mocht weer terug de oceaan in, helaas met het aasje, zwom hij weer weg. Vandaag nog maar eens proberen een andere vis te vangen, maar ja, je hebt ze niet voor het uitkiezen. Hopelijk eten we vanavond wahoo, tonijn, dorade of i.d. .. niet slecht ;)

Dag 310 Positie 29.07 N 74.13 W

2010-05-31T01:25:00.000+02:00

We zitten inmiddels 3 etmalen op zee en hebben zowel weinig wind als heel veel wind gehad. Konden we vanuit de Bahama's nog een oostelijke koers varen met westenwind, nu varen we al 2 dagen pal noord met een noordoostenwind. Op de kaart koersen we af op Cape Cod en laten de Bermuda's ver liggen aan het oosten van ons. We moeten nog 390 mijl naar het oosten als we op de hoogte van de Bermuda's zijn. Wij hadden graag meer oostelijk willen blijven varen want dat lijkt de gerichste koers maar helaas. Overal staat in de zeilboeken wel beschreven dat je naar het noorden moet varen om zuidelijke wind en oostelijke stroming op te pikken en dat gebeurd ergens tusen de 32e en 33e breedtegraad. Voor ons nog 2 dagen zeilen en dan hopen we dat mee te gaan maken. Voorlopig doen we het dus precies volgens het boekje(Jimmy Cornell).
Gisteren is de wind overdag ineens heel hard gaan waaien en dat is wanneer je aan de wind moet zeilen niet fijn. De hele boot is weer zout van het opspattende water. s'Avonds waaide het windkracht 6, vlagen 7 en hadden we de zeilen zo klein mogelijk gemaakt. Het was oncomfortabel en gelukkig was de wind vanmorgen weer terug naar windkracht 4 en konden we lekker zeilen. Nu waait het weer windkracht 2 en motoren we erbij. Zo hebben we dus allerlei soorten wind en zeilvoering gehad in 24 uur.
Wat doen we nu zo'n hele dag? Liggen en lezen. Veel meer is er niet te doen. We slapen allemaal enorm veel, niet te begrijpen, maar aan 12 uur per man komen we gemakkelijk. Er is eigenlijk verder ook niet zoveel te doen, de boot is zo onrustig dat we ook niet veel keus hebben, rondlopen op het dek is bv. niet goed te doen, dus daar iets poetsen ofzo is ook geen optie. Nee, echt veel liggen, lezen, dvd'tje kijken en kletsen. Giel zei gisteren nog dat hij was vergeten hoe saai het was. Nou s'avonds kwam daar flink verandering in door die harde wind. Natuurlijk ging er voor op het dek weer een lijn los, Jan naar voren aangelijnd dacht hij en kwam met de kotterstag in gevecht. Deze was los geraakt(?) en kreeg hij niet meer terug op zijn plaats dus werd die tijdelijk vastgebonden aan een andere stag. Giel en ik boos dat hij niet was aangelijnd. Wat denk je, hij had dat wel gedaan alleen zat de lifeline vast aan het dek en het roer, Jan had zichzelf ertussenuit geknoopt en het roer laten zitten. Klein foutje, volgende keer letten we daar extra op want met dit weer wil Jan zelf ook vast zitten natuurlijk. Hij vond al wel dat hij zo gemakkelijk naar voren kon lopen, meestal ben je aan het hannessen om die lifeline mee te krijgen.
Vanmorgen de kotterstag weer bevestigd en we snappen nog niet hoe dat deze zo los heeft kunnen komen. Goed in Nassau hebben we wel alle verstagingen en lijnen in de mast gecontroleerd en alles zag er goed uit. Hopelijk verder geen fratsen, maar ja we moeten nog zo'n 2300 mijl, dus dat is nog wel een dag of 20. We keep our fingers crossed!
De zee is nu in ieder geval weer redelijk rustig, de wind ook, dus voorlopig motoren we naar het noorden in de hoop gauw af te kunnen slaan naar het oosten. De stemming aan boord is goed. Giel praat nog steeds Oudheusdens en zorgt voor de grappen.

Dag 307 Onderweg naar het verre oosten.

2010-05-28T00:56:00.000+02:00

We zijn precies 1 uur onderweg. We zeilen en motoren weg van Nassau en alle Bahama eilanden. De eerste 6 uur zitten we nog in het Northeast Providence Channel en hebben we nog geen golfslag, vandaar dat ik nu alvast een berichtje kan schrijven want als we echt golven krijgen zal computeren de eerste dagen niet meevallen.
We hebben gisteren nog maar weer eens boodschappen gedaan, koffie gedronken bij Starbucks, Koen en Giel hebben nog kunnen basketballen en ik heb ook nog een uur of 2 bij de tandarts in de stoel gelegen. s'Ochtends met brood eten viel een vulling uit mijn kies en er brak ook een stuk tand af van diezelfde kies. Eerlijk gezegd was die vulling al uitgebroken op weg naar Africa maar wilde ik daar niet naar de tandarts. Vervolgens deed mijn kies niet echt zeer, meestal en wachtte ik liever op tandarts Groothuis. Ik heb zelfs een keer van hem gedroomd dat ik thuis was en mijn kies kon laten repareren. Maar goed, gisterenochtend was er geen andere keus meer dan toch even een tandarts bezoeken. De zenuw lag al veel te kwetsbaar te zijn en eten zou zorgen voor een ontsteking, en dan waarschijnlijk gezellig op de oceaan. Dus een wortelkanaalbehandeling en een noodkroon konden nog gisteren geplaatst worden en voor 1100 US dollars had ik weer een mooie witte kies en geen pijn meer. Het ging er anders aan toe dan in Nederland. Zo kreeg ik een bril op tegen de waterspatters en spoelde ik mijn mond uit met een soort listerine en dat zogen ze dan weer met een slangetje af, geen spoelbakje naast de stoel. Verder werd eerst het tandvlees verdoofd alvorens een injectie met verdoving te krijgen en heb ik geen centje pijn gehad, op een gegeven moment viel ik bijna in slaap. Ben toch blij dat die vulling er gisterenochtend uit kwam en niet morgen!!
s'Avonds weer basketbal, the playoffs gekeken met Koen en Giel, en nog gauw een wasje gedraaid in de laundry van de marina The Poopdeck en helaas verloren the Celtics weer. Nu staan ze nog met een wedstrijd voor, 3-2. Vrijdag de volgende wedstrijd maar dat gaan we nu niet meemaken. Nog een laatste biertje, op de oceaan wordt niet gedronken.
Vanmorgen de dinghy leeg laten lopen en met heel veel moeite boven op de davids vastgebonden(rek achter op de boot). Dit was een heftig klusje en koste in de zinderende zon de meeste tijd en energie op vaarklaar te maken. Vervolgens heeft Giel nog een spelletje voor zijn PSP kunnen kopen, Jan nog 3 gallons met motorolie en we hebben de boot bij de meest chagerijnige man in de hele Bahama's afgetankt. Het was een blanke kerel met lang haar en een baard, geen local dus want die zijn eigenlijk altijd goed gemutst en daar kun je altijd een glimlach van verwachten als je ze aanspreekt. Nou deze kerel was heel onaardig en dat werd nog erger toen wij cash en met creditcard wilde betalen. Alle Bahamian dollars werden opgemaakt en bleek dat die man echt niet kon rekenen en hij werd heel onvriendelijk dat dit eigenlijk geen doen was. Stelde ik nog vriendelijk voor om het samen te doen, maar daar wilde hij ook niets van weten. Na een kwartier kwam Jan pissig aanlopen en zei dat hij zijn gemak moest houden. Ik tekende de rekening en we vertrokken. Jammer van die vent want hier in de Bahama's is eigenlijk iedereen verschrikkelijk aardig.
We zijn dus op weg, de crew wacht op hotdogs en we gaan om te beginnen heel erg langzaam want er is superweinig wind, 6 knopen wind en we gaan 3 knopen... we hebben de tijd.

Dag 304 Foto's van de Bahama's in het fotoalbum

2010-05-25T14:31:00.001+02:00

Voordat we gaan oversteken hebben we de foto's van de Bahama's alvast weer in het fotoalbum geplaatst.

Dag 303 Nassau

2010-05-24T22:44:00.000+02:00

We liggen hier inmiddels een weekje en hebben het prima naar onze zin. De jongens basketballen iedere dag en worden altijd gevraagd door locals om mee te spelen, 2 tegen 2. Dat gaat er fors aan toe en ze komen altijd geheel bezweet terug richting de boot en meestal spreken we dan af bij Starbucks, Koen zijn favoriete coffeeshop. Is ook enorm lekkere koffie, hier zijn Jan en ik weer helemaal tevreden met een capucinootje. Op de boot drinken we nooit geen koffie meer, vond van de week nog 3 pakken koffie die we van thuis hadden meegenomen.
Winkels om te bevoorraden zitten allemaal om de hoek en voor ons zonder auto dus ideaal. De eerste dag zijn we gewoon precies de verkeerde kant op gelopen en vonden niets anders dan een basketbalveld(gelukkig). Nu hebben we voor de oceaanreis weer 20 nieuwe dvd's kunnen kopen en een stapel boeken. Hier heb je dvd winkels waar ze gekopieerde dvd's verkopen voor een paar dollar, dat is gewoon legaal. Voor de terugreis is het wel gezellig om wat nieuws te kunnen bekijken om daarmee de tijd te doden. Boeken kunnen we vaak ook ruilen bij marina's en ook in boekenwinkels dus we hebben ook weer genoeg nieuw leesvoer.
Gisteren zijn we voor het eerst sinds tijden weer een marina ingevaren, en wat voor een marina. Atlantis! Een resort waar vanalles bij hoort, waaronder fantastische waterglijbanen waar je met en zonder band in gaat. Via tunnels ga je ook door een aquarium vol haaien en roggen. Het was een gokje om in het Pinksterweekend te gaan omdat het misschien erg druk zou zijn. Maar gelukkig was het goed te doen en hebben we ons echt geweldig vermaakt. We bleven maar 1 nachtje want de marina is peperduur. Op zich voor 1 nacht prima want de kosten zijn nog net 3 dollar minder dan wanneer je voor ons allemaal 1 kaartje moet kopen. Dus dit was meteen ons entreeticket voor het waterpark. Deze marina kost 4 dollar per foot.. en daar hebben we er 44 van! Maar de beste plaatsen kosten 7 dollar per foot en daar liggen boten beginnend bij 75 foot!! Ongelofelijk wat daar in de marina ligt. Het was wel een hele belevenis. Wilde we nl. van de boot naar het hotel, daar moet je zijn om naar de glijbanen te kunnen dan roep je op de marifoon of iemand je even op willen komen halen vanaf de boot. Er komt dan een vriendelijke meneer met een golfkarretje en die brengt je dan netjes weg.
In het resort zijn Koen en Giel s'avonds naar de bios gegaan en wij hebben een rondje gelopen door het casino en langs een prachtig aquarium. Het is zo jammer dat we nu niet meer kunnen snorkelen, het was dit laatste half jaar gewoon een deel van onze dagelijkse bezigheden, dat is echt afkicken. Het aquarium leverde ook nog vissen op die we het afgelopen jaar niet hadden gezien en we zijn zo bevoorrecht dat we de meeste vissen allemaal live hebben kunnen zien. Helaas hebben we in de marina de motor wel moeten laten lopen toen we s'avonds thuis kwamen want de power was erg laag en in zo'n luxe en mondaine haven hadden ze geen adapter, kleine misser. De buren waren nog niet thuis dus niemand heeft last van ons gehad. Jan en ik waren bij het gedreun in de kuip in slaap gevallen en werden wakker gemaakt door onze kleine mannekes die rond middernacht samen thuiskwamen.
Vanmorgen stond ik weer op tijd op, half 7 om het weerbericht te horen en het klinkt goed!! De heftige wind die nu voor de kust van de US waait neemt af en dan gaat het zelfs voor ons uit een goede hoek waaien, de golven worden minder en vanaf woensdagmiddag ziet het er goed uit om de terugreis over de oceaan aan te vangen! Prima dus. We hebben met behulp van een hulpvaardige Amerikaanse buurman onze watertanks alvast kunnen vullen in de marina, dat was ook heel fijn want die waren bijna leeg. Koen is gisterenavond helaas ziek geworden, waarschijnlijk van een hamburger die hij s'middags had gegeten. Zodoende blijft Koen in bed en speren Giel, Jan en ik nog even het park in, weer met zo'n golfkarretje gebracht :) Onze pasjes zijn geldig tot 11 uur, dan moeten we met de boot uitchecken en de haven uitvaren. Dus nog gauw laten we Giel het aquarium wat wij gisterenavond hadden gezien zien en lopen ook nog naar een aquarium waar hamerhaaien en zaaghaaien rondzwemmen. Dan nog even een paar waterglijbanen meester maken en ze vinden dat ik wel erg veel kabaal maak... maar het gaat ook keihard hoor!! Giel besluit te blijven, hij kan er geen genoeg van krijgen. Wij checken uit en varen terug naar onze oude ankerplaats nadat we weer even aan de grond liepen op een andere plek waar Steven en Carine liggen. Helaas het is daar veel te ondiep en we moeten vanavond ook nog naar the Poopdeck de 4e wedstrijd van de Celtics tegen Orlando gaan bekijken, best of 7 en ze staan al met 3-0 voor. Hier liggen we dus weer prima en the Seawalk, Nederlandse boot die we afgelopen week hebben ontmoet, Serge en Isabel die al 3 jaar hier varen met hun 2 kids, Alec(7) en Kathy(4) liggen er ook nog dus die komen straks nog even een sundowner bij ons drinken. Zij komen dit jaar terug naar Nl. Van Serge heb ik een USB stick over kunnen nemen waardoor we nu ook weer internet aan boord hebben, heel erg luxe.
Jan is nadat we hebben geankerd naar Atlantis terug gevaren met de dinghy, hij en Giel crossen die glijbanen samen af. Er is nl. ook een glijbaan waar je er 2 naast elkaar staan met een timer per glijbaan, competitie dus :) Dus jullie lezen het al het leven in Nassau bevalt goed. Koen is al aan de beterende hand en zal morgen ook weer op het basketbalveld te vinden zijn, vandaag maakt moeders fruithapjes :)

Dag 299 Nassau, Bahama's

2010-05-20T16:03:00.000+02:00

In Casino Royale, een James Bondfilm, gaat onze James even op vakantie naar Nassau, versiert de mooiste vrouw die er rondloopt en rijdt in de mooiste auto's rond. Hier ziet het er wel anders uit als op de film. Vrouwen van dat kaliber heb ik ook nog niet gezien. Maar ja, we zijn er wel. Van Warderick Wells zijn we eerst naar Highborne Cay gegaan. Daar vonden we al snorkelend nogal wat conch schelpen, maar we kregen de conches er niet uit. De volgende dag gingen we op weg naar Nassau. Ellen gooide een paar emmers zeewater over het dek totdat ik erachter kwam dat het raampje aan die kant nog openstond. Resultaat, Alle boeken en schriften (ook schoolboeken van de kinderen) drijfnat. De kastjes eronder met electronica, nat, de plank daaronder met zeekaarten, nat nat nat. Daaronder hebben we een bank met grote kussens, allemaal nat. Alles moest uitgeruimd, afgespoeld worden met zoet water en weer afgedroogd. Een goed begin van de dag.
Volgens de kaart komen we halfweg de route veel coral heads tegen en Ellen staat op de punt op wacht en loodst ons er tussendoor. Achteraf viel het mee met de coral heads. We hadden uitgemikt dat we met hoog water over het laagste stuk kunnen varen en door het smalle oost kanaal in Nassau zouden zijn. Er stond erg weinig wind en het was bloedheet. Op de fok haalden we een snelheid van 2 knopen. Om af te koelen hebben we achter de boot gehangen en lieten we ons voortslepen. Het is erg leuk om met je snorkel en duikbril te kijken hoe de boot door het water glijdt. De aanloop naar New Providence verloopt gladjes en na ons gemeld te hebben bij de Harbour Control gaan we voor een marina voor anker. Eindelijk wat drukte om ons heen. Het grote resort van Atlantis bepaald vooral de skyline en natuurlijk de reusachtige cruise-schepen die hier op passagiers liggen te wachten. De eerst indruk was ok, niet zo glamoureus als je over Nassau leest, maar ja we zitten ook een stukje buiten het centrum. Wel zien Koen en Giel weer een basketbalveldje. Een lekkere maaltijd in het Poop deck restaurant maakt veel goed, we zitten op een terras en kijken over de haven uit en zien ook onze boot liggen, altijd relaxed. Als je in Nederland een restaurant hebt met zo'n naam....
's Avonds gingen Koen en Giel basketbal kijken in het Poop Deck rest. Ze knoopten de dinghy aan de steiger en zaten mooi op tijd voor de buis. Om elf uur thuis jongens, Okee, hasta la pasta. Ellen en ik pakten een wijntje en al vroeg ging Ellen naar de kooi. Het was nog lekker warm en ik viel op de kuipbank in slaap. Om middernacht werd ik wakker geroepen door Giel. Vanaf de kant riep Giel naar mij dat de dinghy met het opkomend tij onder de steiger terecht was gekomen en dat ze om half drie pas verwachtten dat het water zo laag was dat hij eronderuit kon. Ellen was ook meteen wakker en hier stond de boel op tilt omdat Nassau by night niet de beste plek is om je kinderen rond te laten lopen. Wij hadden geen reservebootje, niet opgeblazen in ieder geval, en geen peddels. Ik besloot erheen te zwemmen met de luchtpomp om de dinghy eerst leeg te laten lopen en daarna op te pompen. Via de marifoon kregen we contact met Giel en die verzekerde ons dat de dinghy ramvast lag en dat wachten de beste optie was. Verder werd de haven bewaakt en liepen ze dus geen gevaar. Ellen en ik gingen een bakkie thee zetten en wachtten "geduldig" af. Koen en Giel bleven eerst bij het bootje rondhangen en probeerden op de steiger wat te slapen. Later werden ze uitgenodigd door een paar vissers om bij bij hen aan boord te slapen. En wat zeggen ze.. ja hoor, hardstikke fijn, dank je wel. Het stonk er verschrikkelijk en het was er bloedheet. Na een kwartier stonden ze weer buiten, de vissers lagen te pitten. Tegen drieën kwamen ze aan, beetje moe en nog vol van de wedstrijd. De Celtics hadden gewonnen. Morgen gaan ze zelf basketballen.

Dag 296 Waderick Wells

2010-05-17T00:34:00.002+02:00

We liggen in een prachtig natuurparadijs. Er zwom vanmiddag zelfs een haai onder de boot, Koen was de boot aan het schoonmaken en merkte de haai en enkele hele grote vissen het eerst op. Wij ook erin gesprongen want die haaien doen mensen niks, erg gaaf om te zien.
In Staniel Cay eergisteren hebben we ook al met nurse-sharks gezwommen. Die zwommen daar bij de marina op een plaats waar regelmatig visafval in het water werd gegooid. Koen had het slotje van de dinghy overboord laten vallen en dook het slotje achterna. Ja, de eerste keer is dan wel even slikken of het wel ok is, maar we wisten eigenlijk wel dat deze haaien soort ons niets doen. Giel ook mee snorkelen... keigaaf mam, spring er ook in. En ja toen alle mannen erin lagen en nog steeds niet waren opgegeten ben ik ook gaan snorkelen. Maar je ziet daar ook niemand anders het water inspringen dus de eerste keer is dan toch even spannend. In Staniel Cay was dus die kleine marina voor mn. motorboten omdat het overal zo ondiep is. Wij waren daar aan land gegaan voor de supermarket..gesloten, de giftshop(Jan was gisteren jarig)..gesloten, de bakker..niet gevonden. Dus in Staniel Cay was het prachtig snorkelen in de James Bond grot Thundelball Cave. Prachtig coraal met heel veel mooie kleuren en idem vissen. Dat was echt geweldig. We lagen met de boot best ver weg omdat we de ondieptes vermijden en gelukkig konden we met onze 9.8pk motor tegen de wind en golven inkomen want we moesten toch bijna 1 mijl motoren en het waaide veelal windkracht 6 en 7. Maar stralend blauwe lucht en supermooi water dus het voelt al met al heel anders aan. De mooie omgeving kan toch niet alles verhullen. Toen we het strand bij Big Majors spot bezochten kwamen er twee varkens aanrennen. Prachtig strand, geweldige zee... en varkens. Bij nadere inspectie bleek de waterlijn vol met poep te liggen. Een van de varkens piste in het water bij de boot en het duurde lang voordat het verdwenen was. Giel en Jan waren het snel eens, wat een smerige beesten. Daar helpt geen tropische omgeving aan. Geen wonder dat grote bevolkingsgroepen een varken onrein vinden, kun je nagaan wat ze van twee varkens vinden.
Na 2 dagen Staniel Cay zijn we met hoog water weer 20 mijl verder gevaren naar Waderick Wells. Daar vaar je tussen de zandbanken in net diep genoeg water naar een mooring(bal in het water) om aan te ankeren. Ook hier is het weer heel mooi snorkelen, gelukkig dit keer iets dichter bij de boot. Gisteren met de jongens een wandeling over het land gemaakt van een uurtje of zo, nou Koen vond er geen bal aan. Steven en Carine wandelen heel wat af met hun kids, wij deden dat vroeger ook, maar tegenwoordig geven de jongens daar niks om. Liever basketballen, wat op Staniel Cay en Blackpoint nog te vinden was, maar hier in het natuurpark niet, of course. In Blackpoint, een gehucht waar we ook 1 nacht hebben gelegen zijn Koen en Giel s'avonds nog wel naar het locale café gegaan om een best of seven Celtics-Cavaliers te gaan kijken. Toevallig is Koen fan van de Celtics en Giel van de Cavaliers, Koen had gewonnen.
De wandeling was niet goed bevallen, het snorkelen en tennissen op de zandbanken rondom de boot bij laag water gelukkig wel. Ook al leven we langzaam toe naar de terugreis en er iedere dag wel dingen worden benoemd zoals mensen die we willen zien, dingen die we graag weer willen eten, is dit toch weer een onvergetelijke baai en genieten we nog even met volle teugen voordat we volgend jaar weer in het gelid lopen. Vanmiddag hebben we ook de duikflessen nog even uitgeprobeerd op het rif. De kreeften lieten zich overal goed bezichtigen, hier durven ze wel, het is verboden te vissen. Wij hebben al die tijd nog geen kreeft kunnen ontdekken en hier zien we er ineens -tig, grappig eigenlijk.
Bye the way, iedereen die Jan heeft willen feliciteren met een sms'je, dank jullie wel en we hopen die in Nassau over een paar dagen te ontvangen want in de Bahama's is geen gsm-bereik. De mailtjes zijn wel aangekomen, thanks ;)
Foto's van Turks&Caicos staan in ons fotoalbum.

Dag 291 Great exuma.

2010-05-11T17:36:00.000+02:00

Wie wil er nou niet met dolfijnen zwemmen? Of in het wild een leeuw zien? Of een krokodil? Ik heb me er altijd over verbaasd dat ik nooit bij de hertjes bij de Drie Linden ga kijken, terwijl ik een gat in de lucht spring als ik herten in het wild zie. Het maakt niet uit of het een gevaarlijk dier is, het in het wild zien is kennelijk een bijzondere sensatie, wellicht uit de tijd dat we jagers waren. Misschien onzin maar ik vind het leuk om te geloven. Vanmorgen heb ik (Jan) dus met Dolfijnen gezwommen. Ellen en de boys waren het stadje in, Ellen voor de was en de jongens om eeuwige roem te vergaren. Ik was de kuip aan het uitvegen en toen ik het blik leegde, zag ik ze, drie stuks, een grote (2,5m) en twee kleintjes van ongeveer 80cm. Snel trok ik de zwemvliezen aan en een duikbril op en zachtjes het water in. Ik was bang dat het te lang geduurd had en probeerde niet teveel herrie te maken toen ik op ze af zwom. Het water was minder helder dan normaal en ik zag ze onder water op 8m afstand nog niet, terwijl ik boven water kwam zag ik dat ze niet ver weg waren. Langzaam zwommen ze weg, maar nog veel te hard voor mij. Net toen ik me omdraaide, balend van de gemiste kans, zwom er een kleintje onder me door. Later kwamen de andere twee ook even kijken en ik zwom een stukje mee. Als ik onder water dook om ze eventueel aan te raken, zwommen ze gewoon buiten bereik. Ik moet ook iets eerder naar boven om te ademen. Kortom, ik werd gedoogd, maar daar bleef het bij. Geen flipper taferelen, ik was mijn emmer sardientjes ook vergeten. Helemaal happy was ik toen ik weer aan boord klom, mijn duikbril en zwemvliezen heb ik nog twee uur aangehouden om bij een eventuele terugkeer geen seconde te hoeven missen. Twee uur lang op de boot achteruit gelopen met die zwemvliezen, het leven van een boatie gaat niet over rozen.
De middag verdwenen we naar het strand om een beetje rond te kijken en te volleyballen, samen met Steven en Carine. De jongens zijn niet meer geïnteresseerd in het vrouwelijk schoon. De meisjes dartelen om ze heen maar ze doen geen moeite meer. Volgens mij zijn ze gaar van het contact maken zonder dat ze uitzicht hebben op een gezellige tijd, (er van uitgaande dat ze daar opuit zijn) omdat ze de volgend dag weer weg zijn. Je kunt ook zien dat de meisjes hier arm zijn. De kleren die ze aan hebben zijn eigenlijk veel te klein, maar ze doen ze nog steeds aan, omdat ze niet anders hebben. Ik kan me voorstellen dat de jongens eerder medelijden voor zo'n meisje dan iets anders.
Het volleyballen was heel leuk, het was voor Ellen en mij zeker meer dan 10 jaar geleden dat we dat gedaan hebben. Steven en Carine zijn leraren lichamelijke opvoeding en zeggen dat ze de regels weten. Elk twijfelgeval werd in hun (en ook mijn) voordeel beslist omdat de regels net veranderd waren. Later dronken we nog een pilsje in de strandbar en namen we afscheid van onze franse vrienden want wij gaan sneller vooruit.

Dag 290 Great Exuma

2010-05-10T01:49:00.000+02:00

Als je leeft in een droom, wil je dan wakker worden of niet? Ligt aan de droom, waar of niet? In onze dromen is het leven in ieder geval niet beter dan dit.
's Morgens worden we wakker terwijl de zon zich al laat zien, en in alle rust zetten we een bakkie (verse) thee. We liggen voor een strand, pareltje wit in een zwembadblauwe zee tegenover Georgetown. Deze plaats staat beter bekend als "Chicken Harbour". De uitspraak "Nobody moves, nobody gets hurt", komt uit deze regio. Deze haven staat bekend om de boten die hier het hele jaar door blijven en maar niet van hun (anker)plek komen. Ze maken elkaar bang om verder te gaan. Amerikanen zijn hier erg goed in, alles draait om veiligheid/ zekerheid, maar juist de afwezigheid van veiligheid/ zekerheid komt mijns inziens de vrijheid ten goede. Ik moet mijn best doen om niet in herhaling te vervallen.
Nou heb ik makkelijk praten want wij komen uit het oosten en maken gebruik van de trade winds, die komen ook uit het oosten. Zo varen we rustig met de wind vanachter de Bahama's in. Als de Amerikanen naar de Carieb willen, moeten ze gebruik maken van lage drukgebieden die ze met westenwind richting Dominicaanse Republiek, Puerto Rico of De Maagdeneilanden blazen. Dat is een stuk lastiger dan wat wij doen, omdat lage drukgebieden en fronten onbestendig weer geven.
Na de verse thee maken we ontbijt en komen de jongens helemaal brak uit bed. Giel drinkt nauwelijks maar ziet er net zo gaar uit als Koen, die 's avonds een halve liter bier met mij deelt. Niet veel, een halve liter met zijn twee, maar.. wie het kleine niet eert... Na het ontbijt gaan Ellen en ik het dorp in, op zoek naar boodschappen. Ellen en ik gaan eerst de was in de machines gooien bij de Laundry service en daarna gaan we richting de liquor store om coconut en gewone rum in te slaan, dit onder meer ter vervaardiging van de alomgeprezen Bahama Mama, een lokaal bekende mixdrank.
Bij de shipchandler koop ik de felbegeerde Explorer Chartbook, de beste zeekaarten van de Bahama's. Met de ondiepten hier een onmisbare pilot, waardoor we wat meer rond kunnen kijken in de ondiepere gebieden. (Kiezen we dus ook voor zekerheid) De boodschappen gaan voorspoedig en ook de supermarkt wordt geplunderd. Ellen pikt de was op en ik gooi nog een paar tankjes vol met water. Ook de diesel wordt niet vergeten en afgeladen gaan we terug naar de overkant van de baai. Als de boot is aangevuld eten we een lekkere lunch en gaan de jongens op pad om te basketballen. De locals waar ze vaak tegen spelen zijn sterk en maken hun eigen regels. Ze leren zo voornamelijk te ballen ondanks het feit dat er iemand op je rug zit of aan je arm hangt. Ik vind het al lastig als er iemand kijkt. Toch vinden ze het leuk, ze gaan morgen weer en ze behalen de ene heroïsche overwinning na de andere, onder toeziend oog van een dolenthousiaste menigte op de tribune. Profcontracten kunnen niet lang uitblijven. Intussen genieten Ellen en ik van onze welverdiende rust, een nog niet alcoholhoudende drank en van het uitzicht. Als het te warm wordt, nemen we een verfrissende duik. Als dan onze helden terugkomen van weer een paar klinkende overwinningen wordt het tijd voor de Bahama Mama. Een scheutje coconut rum, wat meer donkere rum, sinaasappelsap en een scheutje limoensap. Erg lekker, maar het drinkt als limonade.. Bier schijnt te duur te zijn hier, maar een pilske pakken gaat een stuk sneller. De Bahama Mama schijnt nog een nadeel te hebben. Je gaat er van dromen.... en verschrikkelijk overdrijven. Gelukkig heb ik daar geen last van.

Dag 286 Conception Island

2010-05-07T05:03:00.000+02:00

We zijn 3 dagen bij dit eiland gebleven, het is hier prachtig. We hebben weer mooi kunnen snorkelen, veel riffen en kleurrijke vissen tussen het koraal. Het kan echter qua kleur nog niet tippen aan de BVI's. Het water van de zee dichtbij het strand is wel zo ontzettend helder. Het zand op het strand is ook heel wit en daardoor is het water zo mooi lichtblauw. Daar waar het water dan dieper wordt, wordt de kleur blauw weer donkerder. Je weet echt niet wat je ziet, zo mooi.
Gisteren hebben we s'ochtends veel school gedaan, ja dat gaat gewoon door, ook al zijn we hier in het paradijs. Als we onderweg zijn doen we niet veel hoor, dus dan moet het wel als we stil liggen. Maar na de lunch met de dinghy naar het strand en daar hebben we de hele tijd in het water gelegen en met tennisballen overgegooid en overgetennisd. Met een knalrode neus gingen we allemaal naar de boot terug, behalve Giel die heeft een kleinere neus of zo, zijn neus is gewoon mooi bruin.
Vanmorgen kwamen er 2 dolfijntjes de baai inzwemmen, Giel gauw in het water, Koen volgde. Ze zwommen naar de plaats toe waar de dolfijnen rustig rondzwommen, wat denk je komt er een kerel met een dinghy aanvaren. Ja door die motor waren ze zo weg, wat een snuggere kerel. Bij Giel was één van de dolfijnen heel dichtbij, helaas had hij ze niet gezien. Jammer, dit was een buitenkansje geweest om met de dolfijnen te zwemmen.
Jan is samen met Steven een route aan het bepalen hoe we door de Exuma's gaan varen. Het is een gebied met ook veel ondieptes en we moeten voorzichtig zijn waar we gaan varen. We kopieren waypoints(punten waar je naartoe kunt varen die veilig zijn), maken foto's van een andere boot die gedetailleerde kaarten heeft van de Exuma's en zodadelijk gaan we ankerop om weer naar een andere baai te varen. Morgen varen we dan door naar Georgetown waar we in moeten klaren voor de Bahama's. Ook kunnen we daar weer vers fruit, groente ed kopen, water halen, etc. de gebruikelijke dingen die je doet zo gauw je in de bewoonde wereld komt, en internet zoeken natuurlijk. Dat is toch een medium waar we echt niet meer zonder kunnen.

Dag 2-acht-2 Onderweg naar de Bahama's

2010-05-02T22:41:00.000+02:00

We zeilen weer, en snel soms, dat had nu weer niet gehoeven maar goed beter wat snelheid dan dobberen. Waarom zul je denken. Onze bestemming is Conception Island in de Central Bahama's, 200 mijl varen. We zouden daar rond 6 am aankomen als we 6 knopen gingen wat best snel is en als we langzaam gingen zou het later op de dag zijn, maar dat is juist goed omdat je met daglicht aan moet varen ivm. de vele koraalkoppen die er in het water liggen. Vannacht gingen we acht knopen en dat is te hard om met daglicht aan te komen. Komt goed, we gooien er de rem wel op.

West Caicos is voor ons toch nog heel bijzonder en leuk geweest. Het eiland is zo goed als onbewoond. Er wonen 6 mannen, 3 security en 3 bouwopzichters uit Roemenië. Zij zijn daar omdat er een heel dik resort werd gebouwd van het Hilton tot 2 jaar geleden. De Israëliers die het financierden gingen bankroet met hun bank door de crisis en er is geen geld meer. Er staat al een prachtig hotel en wat villa's eromheen, zwembaden en alles is leeg!! De marina waar wij ankerden behoort ook tot het project. Er is een mooie aanlegsteiger voor de dinghy, verder zijn er nog geen steigers. Ieder dag komt er 1 keer een luxe boot die ook bij dit project hoort. Iedere dag vaart die 1 keer op en neer naar een groter eiland. Er is water wat we mogen gebruiken en in de haven is het geweldig rustig.
Steven heeft contact met Christian, de Roemeense gastvrije opzichter die blij was dat er eens visite kwam. Zo kwam het dat we gisteren met een mini-tractor over het eiland hebben kunnen rijden en veel hebben gezien van dit verlate en bijzondere eiland. Er wonen pink flamingo's bij een groot meer in het midden van het eiland, heel in de verte konden wij ze zien. Er is een ghosttown die is gebouwd in 1650 en na 700 jaar is verlaten omdat de mensen niet voldoende konden leven van de zoutopbrengst van het eiland. Helemaal in het zuiden hebben ze nog eens geprobeerd professioneel zout te winnen. Ook dat is toen niet gelukt. De arbeiders zijn vertrokken en op het eiland staan bulldozers, vrachtauto's, grote vaten, en allemaal staan ze te verroesten. Een soort grote iglo die dienst moest doen als woonruimte staat er ook nog, maar ook daar is alles verlaten.
Bijzonder om te zien hoe soms mensen hun nek uitsteken om grote prestaties te leveren en dat dat niet altijd lukken wil. Hopelijk worden er nieuwe middelen gevonden voor het resort want als dit ook een ghosttown moet worden is wel heel erg jammer. En de mannen op het eiland worden gek van al 2 jaar niks doen. De eerste 2 dagen kwam de security iedere keer aanrijden als we één voet op het land zetten, ja zij hadden ook niks te doen natuurlijk.
Voor ons was het bijzonder om hier te zijn, wordt het project afgemaakt is het iets voor the rich and the famous en varen we het misschien noodgedwongen wel voorbij als een havenplekkie 100 dollars gaat kosten. Voor nu was het een perfecte shelter want langs de gehele west kust van de Turks en Caicos eilanden heb je geen beschutting en zelfs met het rustige weer van de afgelopen dagen staat er teveel deining op zee om fijn te kunnen ankeren.

Nu zijn we op weg de Bahama's, daar moet het prachtig zijn zegt iedereen, dus we zijn benieuwd...

Dag 297 West Caicos, Turks & Caicos

2010-04-30T03:45:00.000+02:00

We zijn al 3 dagen aan het zeilen en motoren om op West Caicos te komen. We hebben nl. ons plan gewijzigd de avond voor vertrek!! De Fransen wilden graag kortere stukken varen en omdat het weerbeeld er gunstig uitzag besloten we het rustiger aan te doen. 4 Weerkaarten gaven hetzelfde weerbeeld dus dat zit dan wel snor. We gaan maandag dus niet om 9 uur s'ochtends naar West Caicos maar om 16 uur naar Big Sand Cay. Daar paren de walvissen in jan-febr-maart dus hopelijk is er nog een trage familie te bekennen. Bijna de hele nacht konden we boven verwachting zeilen, pas rond 04 uur viel de wind weg en om 07 uur lagen we al voor anker dus dat was een mooi tripje. Het water is ontzagelijk mooi blauw, dit overtreft alle andere baaien tot nu toe, ongelofelijk gewoon. Onder water heb je wel 30 meter zicht, dus kan je iedere keer om je heen kijken of er toevallig niet een haai aankomt!! Ja, want dat denk je als je zo in dat heldere water ligt. De drukte met andere boten is over. Er ligt naast de Franse boot die met ons opvoer(van Steven en Carien) nog 1 andere Franse boot, een prachtige catamaran. Een gezin met 3 kids zijn voor 5 jaar op reis, dus jullie lezen wel dat wij eigenlijk maar efkes wegblijven.
Verder is er op Big Sand Cay vooral veel zand, geen mensen of dieren en wat witte rotsen. Het is ook snikheet dus we liggen vaak in dat mooie water en verder is het bezoek van 1 dag lang genoeg. De volgende morgen om 0500u anker op want we moeten de Caicos bank over. Daar hadden we voorheen niet zo'n goed gevoel over. Maar in Luperon hebben we pilots en kaarten gekocht en we volgen de diepste route voor 9 feet boten over de bank, wij steken zelf 7.3 feet(=2.20m) dus we hebben water onder de kiel over! niet veel. Het ondiepe stuk is 25 mijl, voor ons 5 uur wat we in het beste daglicht over willen varen. s'Ochtend in het diepere gedeelte zie ik heel in de verte een walvis uit- en in het water springen, helaas verder geen getuigen. De Franse catamaran heeft geen kaarten en volgt ons strak, zij steken maar 5 ft dus voor hun is er geen probleem. De boot van Steven en Carien haalt de snelheid lang niet en gaan langzamer, wij tuffen met 5 mijl per uur door om op tijd op onze ankerplaats te kunnen zijn, in de nacht tussen de coralen is gewoon geen optie! Op de kaarten staat de te volgen route maar alle coraalkoppen moet je zelf ontwijken. Gelukkig schijnt de zon goed vanachter ons en kunnen we de zwarte plekken in het blauwe water prima zien. We sturen er telkens netjes omheen. Het ondiepste stuk is eigenlijk kl... want op een gegeven moment hebben we zelfs maar 2.30m onder de boot, getverdemme. Na nog anderhalf uur stressen zijn we eroverheen, pfff. Fijn als de dieptemeter stopt omdat het meer dan 100 meter diep is onder de boot.
Als we op onze ankerplaats aankomen is het weer zoeken geblazen naar een stukje zand om in te ankeren. Na 3 keer ankeren en 1 keer vastlopen liggen we stevig voor anker op een hopeloos wilde zee. We gooien in 4 meter water 40 meter ketting uit! We lijken wel te varen op de Noordzee zo slecht beschut is deze ankerplaats. Niet dat er een keuze is voor een ander plekje want het eilandje is plat, dus de wind komt overal overheen en de enige goede ankergrond is ten oosten en vandaag komt de wind met meer dan 20 knopen uit het westen. De voorspelling was 5 knopen variabel, dwz. overal vandaan. Het was een andere dag, vandaar dat Steven en Carien niet tegen de wind in konden motoren met een 27pk en 10 ton wegende boot. Onze boot weegt 17 ton en de motor is 120pk, ander verhaal dus. We kunnen ook niet kiezen voor een andere ankerplaats want het is 17 uur en nog 2 uurtjes voor het donker is. Om ons heen is het eerstvolgende ankerplekkie 20 mijl(=4uur) verder, en ook ankeren ten oosten, hetzelfde verhaal dus. Wij komen de nacht redelijk door. Jan slaapt buiten op wacht en gelukkig gebeurt er verder niets. Gaande weg de nacht zakt de wind nog wat in en wordt het zelfs comfortabel, nou ja bijna dan. De catamaran ligt heel rustig, dat zijn toffe boten hoor voor zulke trips, heel veel ruimte, ze steken niet zo diep en ze schommelen lang niet zo erg als een boot met een romp. Steven en Carien varen door diep water door, voor hun is er geen andere keus in het donker.
Vanmorgen is de wind wat rustiger en meer vanuit Noord. We kunnen zeilend met een mooi windje naar West Caicos en als de wind nog verder door gaat draaien naar het oosten wordt het nog aangenaam ankeren bij West Caicos. Daar moet het prachtig duiken zijn, ik hoop dat we dat vandaag kunnen gaan doen.
Al met al is deze D-Tour over de Caicos bank mij niet zo goed bevallen, veel te veel gestress. Wat moet dat worden in de Bahama's en Exuma's waar het water heel vaak ondiep is??? De tocht van vandaag is zeer comfortabel. 10/11 knoopjes wind, half en wat ruimer en we lopen tegen de 6 knoop. Zo willen we wel oversteken! Onderaan het eiland west Caicos moeten we bijdraaien en staat de wind weer op de kop, neemt toe en de golven zijn ook weer een stuk hoger. Bah, als we hier moeten ankeren....Steven en Carine moeten hier ook ergens zijn en we roepen ze op. Na even zien en horen we ze. Ze liggen in een haven die nog in aanbouw is, het is er diep genoeg en heel rustig, er ligt niemand. Steven komt ons met de dinghy tegemoet en loodst ons naar binnen. Op onze navionics (computer) kaarten varen we over het land. Dat geeft vertrouwen. Op dit moment liggen we heerlijk rustig wat beter weer af te wachten. Mwwjoaaa...twordtaltijdveurunpilske.

Morgen allemaal een prettige koninginnendag. Voor ons dit jaar helaas geen oranje tompouce :)

Dag 275 Luperon

2010-04-25T22:39:00.001+02:00

Laatste dag in Luperon. We hebben vandaag gewassen, uitgeklaard, Annie heeft de grote was(beddengoed) gedaan. Chatten, msn'en, internetten en skypen bij Steve's en ook nog een keer lekker gegeten hier. Het weer ziet er goed uit, nu nog niet, veel wind, maar morgen veel minder wind en nog wel wat golven op zee, die nemen wel af als de wind afneemt en dan varen we naar West-Caicos, 140 mijl verder.
De foto's van de Dominicaanse Republiek staan op ons fotoalbum.
In de Bahama's is niet veel internet en geen gsm, dus geen nieuws is goed nieuws. De sailmail werkt er wel dus mailen via sailmail blijft wel lukken en onze blog kunnen we wel bijhouden.
So long boys and girls.

Dag 274 vervolg

2010-04-24T20:58:00.003+02:00

Na onze prettige dag in Puerto Plata hebben we heerlijk op de boot gezeten en gelezen. We zitten dan met de voeten op de bank met een dik boek, een drankje erbij. Onwillekeurig dwalen de gedachten naar de afgelopen middag. Kunnen we dan echt niemand geloven? Waarom trappen we altijd in dezelfde achterbakse streken? Waarschijnlijk omdat we dat willen. Omdat we mensen willen geloven. Liever een domper dan op voorhand achterdochtig zijn. Waarom betalen we die man zijn eten? Omdat we weten dat we het weer geprobeerd hebben. Het steekt ons wel dat we alleen beoordeeld worden op onze portemonnee. Zouden die mensen alleen een wandelende geldbuidel zien? Wij zijn toch meer dan onze portemonnee? Wat is het verschil tussen het alleen beoordelen van mensen op hun portemonnee en het beoordelen van mensen op hun huidskleur? Wat ik wil zeggen is, doen we niet allemaal hetzelfde? Hoevaak beoordelen we mensen niet op één eigenschap? Is dat niet discriminatie? Maar ja , dan pak ik weer een slokje en dan denk ik; Ja, da weet ìk nie!
's Avonds gingen we naar een bonfire, een kampvuur op een strandje verderop. Een engelse en een amerikaanse familie hadden ons uitgenodigd om wat te komen eten en te komen drinken. Om een uur of 9 gingen we erop af, maar we waren ook wel graag op de boot gebleven. Bij het kampvuur kregen we meteen een pilsje in de handen gedrukt en we raakten aan de praat met Nick, een engelsman die al 30 jaar op de boot woont. Hij heeft een vrouw en 3 kinderen die nog nooit een dag op school hadden gezeten. Over school waren ze het wel eens, dat vonden ze een enorme tijdverspilling. Ze hadden hun kinderen leren lezen en schtijven en that's it! Hij was al overal op de wereld geweest en had deze boot in Zuid-Afrika gebouwd. Verzekeringen had hij niet, dat waren besluiten gebaseerd op angst, niet op vertrouwen. Hij zeilde altijd en had met deze motor nog maar 100 uur gedraaid. De motor is 10 jaar oud. De hele stroomvoorziening komt van de zonnepanelen en de windgenerator. Een koelkast heeft hij niet, die kost te veel stroom. Ze hebben geen huis op de kant, de boot is hun huis en de kinderen vinden het helemaal prima. Jij vindt dat wel gaaf, zegt Ellen dan, maar ik vind een koud pilsje toch wel lekker. Om de twee jaar werkt Nick twee jaar in een haven om weer wat geld te verdienen. Hij zeilt samen met een man die ook zelf zijn schip heeft gebouwd en nu zeventig jaar op zee is. Die man heeft nog nooit in een huis gewoond en komt alleen op de kant om een pilsje te drinken. Ze varen al jaren samen en er is nog geen haven in de Atlantic geweest waar die oude zeiler niemand kende. Nick kijkt tegen hem op, hij moest eens weten hoe bijzonder hij zelf is. Grappig detail is, dat de kinderen van dezelfde muziek houden als hun ouders, ze horen nauwelijks moderne muziek, alleen locale muiek, via de radio. Ze zingen "the house of the rising sun" en The Eagles, Van Morrison en The Beatles. Betekent dat dat mooi gaat vinden wat je hoort, dat je daarin beinvloedt kunt worden? Dat je leert iets mooi te vinden en dus ook kunt leren om iets niet mooi te vinden? Of iets/iemand niet aardig? Of moet ik minder drinken?

Dag 273 Puerto Plata

2010-04-23T22:49:00.000+02:00

Iedereen is beter, jarig geweest en mijn teen houdt zijn gemak als ik schoenen aan trek dus we zijn redelijk terug naar normaal.
Vandaag met locaal vervoer naar Puerto Plato gereisd...dat viel niet mee. Het reizen op zich wel, maar voordat je in een locale taxi zit valt niet mee. Iedereen wil je de hele dag wel meenemen en dan begint het geonderhandel. Achteraf hadden we beter een hele dag met 1 taxi kunnen gaan, maar ja achteraf kun je een koe in zijn kont kijken zegt Jan altijd, ik weet het niet want daar kijk ik niet!
We zijn op weg en de eerste rit naar het dorpje Imbert gaat prima, daar staat meteen een taxi klaar en vraagt eigenlijk weinig zonder te onderhandelen, deze man rijdt ons naar Puerto Plato. Waarheen vraagt hij, Ocean World Marina, oh daar zijn we allang voorbij zegt hij. Ok dan maar naar het shoppingcentrum zodat we wat souveniers in kunnen slaan. Maar daar gaat het mis, we stoppen in een zijstraat voor een dure zaak, hier is het zegt hij. Daar krijgt hij natuurlijk zijn commissie, wij staan stom te kijken en hobbelen die winkel, annex amberfabriek, sigarenfabriek en uiteindelijk juwelierszaak in achter een verkoper aan. Waar hadden we dit niet al eens eerder meegemaakt, oh ja in Thailand en niet maar 1 keer, dus eigenlijk zouden we beter moeten weten. Daarna volgt een eindeloos spel op straat met allerlei mensen die onze gids willen zijn, en wij hebben daar geen zin in. We worden er doodziek van, we komen geen meter verder en uiteindelijk zitten we met een man die ons kent van de haven uit Luperon, hij is daar security??? aan tafel. Wij betalen zijn biertje, bieden we ook aan, maar op de rekening staat ook zijn maaltijd die hij in heeft laten pakken om mee naar huis te nemen. Ach het is niet erg en betalen kunnen we het best, het is de manier waarop, ze besodemieteren je waar je bijstaat, en wij staan daar weer beleeft bij :)
Na de maaltijd verdwijnen we in de locale taxi terug naar Luperon, nu snappen we dat er ook nauwlijks blanken rondlopen hier, en zijn blij als we de straten van Luperon herkennen.
De afgelopen dagen hebben we ons heel goed vermaakt in Luperon. We hebben paardgereden in de heuvels. Het was gaaf dat we allemaal een paard kregen om hier mee rond te rijden. Alle paarden hadden er zin in, behalve Koen zijn paard! Dat was niet vooruit te branden, Koen zweette harder dan dat paard van het aansporen, hij had dat beest net zo goed kunnen duwen. De omgeving was heel mooi met koeien in heuvelachtige weilanden die op hun beurt weer waren begroeid met palmbomen.
Gisteren zijn Koen, Jan en Giel teruggeweest naar de watervallen en hebben ze de tocht van afgelopen week herhaald. Ook Koen vond het geweldig. s'Avonds hebben ze een wedstrijdje gebasketbald met de locals. Ze kwamen ze ophalen toen we bij Steve's zaten te internetten. Iedere avond om 5 uur wordt er gespeeld, ze hebben de komende dagen een missie. "Ze zijn hier keigoed" zeggen ze en dus moeten ze aan de bak! Voorlopig zijn we hier ook nog een paar dagen want de komende dagen is er eerst flinke krachtige wind en daarna is de wind helemaal weg. Ons plan om morgen te vertrekken is even verschoven naar volgende week dinsdag, misschien wel woensdag.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Dag 270 Luperon

2010-04-20T19:13:00.001+02:00

Het bevalt ons goed in Luperon en de plannen om door te reizen worden bijgesteld om hier toch nog wat van het land te kunnen zien. Bedankt voor alle felicitaties voor mijn verjaardag. Het was een gezellige dag, de hele dag klingelde de gsm en héél veel post in de mail :) Vandaag hebben we de volgende verjaardag, Giel is jarig en wordt vandaag 15 jaar!! time flies.
Het is hier op de Dominicaanse Republiek weer een gemakkelijk leventje voor de chef de cuisine want eten om te kopen is net zo duur als uit eten gaan. Dus eten we de warme maaltijd op de kant en brood op de boot. Dat is altijd erg tof, deden we in Suriname ook en dat beviel prima. Zeker omdat het hier weer erg heet is, is de combuis niet een hele fijne plek, ondanks de fannetjes die er gelukkig overal hangen in de boot.
Hier in de baai liggen heel veel "plakkers", meestal Canadezen en Amerikanen, gringo's worden die hier genoemd. Zij liggen hier al maanden en jaren voor anker. Komt ook omdat het een goedkoop leven is om hier te verblijven. De Dominicaanse Republiek is ook een heel mooi land, heuvel- en bergachtig met hele groene en tropische begroeiing. De mensen zijn enorm vriendelijk en staan onmiddelijk open voor ons buitenlanders, zonder achterdocht komen ze op je af, spreken een paar woorden, wij nauwelijks 1, ze spreken hier Spaans, en willen je een biertje geven, een hand, etc. en daarna geen geld, want dat hoor je ons Nederlanders dan al denken, daar zit wat achter. De gringo's in de baai kunnen ons met alle info helpen omdat ze hier zo goed als wonen en zodoende hebben we al pilots en kaarten van de Bahama's kunnen kopen voor de volgende trip, iets wat op de veel modernere Maagdeneilanden onmogelijk lukte.
Gisteren zijn we met de bemanning van een Franse boot uit Guadeloupe, Steven, Carienne en hun 2 kids Morgan en Julliette naar watervallen geweest waar je omhoog klom en je naar beneden liet glijden, canyonning. Er werd gekozen voor 12 levels watervallen en daar ging heel het spul. Koen was ziek en werd ipv. beter zieker dus die ging niet mee en ik bleef samen met Koen wachten. Ik had de dag ervoor nl. tegen een "wagen"(doorloop voor een touw in het gangboord) geschopt en mijn 2e teen uit de kom, het is zo blauw rondom de hele teen dat we denken dat hij gebroken is. Dus met deze kreupele tred kan ik niet de watervallen op en af. Koen en ik hangen dus in wat stoelen en de rest heeft een prachtig avontuur. Met 2 gidsen gingen ze de heuvels in en klommen tegen rotsen op om vervolgens in poelen water te moeten springen, de hoogste sprong was 7 meter!! Het was supergaaf zei Giel. Jan stelde voor om het nog eens te gaan doen als Koen beter is want het was een top 1 belevenis. Je moest wel een helm op en reddingsvest aan en dat was maar goed ook zei Jan. Jan liep zijn sandalen naar de filistijnen en moet vandaag shoppen voor nieuwe. Na de watervallen gingen we met onze taxi, hier rijden ze echt hele gare auto's, naar een cafetaria langs de weg om kip met rijst, bonen, gebakken bananen en salade te eten, het locale voedsel. Met acht man betaalden we 13 euro, om een idee te krijgen van wat een uitgebreidde warme maaltijd hier kost. Koen bleef in de auto. Daarna brachten ze ons bij de dinghy want het was voor Koen geen doen en ik kon eigenlijk ook niet vooruit komen. Onderweg in de auto kijk je echt je ogen uit. Er rijden dus veel gedeukte en erg stoffige auto's, maar ook paarden en ezels behoren tot locaal vervoermiddel, naast brommertjes en fietsen, er rijdt dus echt vanalles rond. Het is terug in de tijd, voor ons heel ver, dat er mensen op paarden en ezels rondrijden.
Jan, Giel en de Fransen zijn nog naar een strand gegaan voor een paar uur, gezien de bedompte hitte ook de enige geschikte plek. Koen en ik hingen op dat moment achter de boot in het water bij te komen, daar knapten ook wij van op. In de loop van de avond knapt Koen op en vanochtend, iedereen ligt nog op 1 oor, is mijn voet al een stuk dunner. Dadelijk even proberen welke schoen "lekker" zit en dan gaan we de locale markt op, schijnt dat ze hier hele koeien voor de slacht hebben hangen. Jan wil dat eens gaan bekijken, ik wil graag fruit kopen en natuurlijk een taart voor Giel.

Dag 266 Dominicaanse Republiek

2010-04-15T19:23:00.001+02:00

We zijn een uurtje of 2 geleden aangekomen na een stormachtige overtocht uit de BVI's. "Ik vind er eigenlijk geen bal aan zo" zei Jan net toen we aan de thee zaten. Jan is dan ook de hele reis brak geweest van de zeeziekte en zag er voortdurend doodmoe uit. Nu is hij gedouched en geschoren en weer een ander mens. De tweede dag op zee ging overdag best aardig, van weinig wind was geen sprake, zoals al die weerberichten wel telkens voorspellen, daardoor hielden we de gang er aardig in en de zon scheen de hele dag en dat is ook lekker. s'Nachts was er heel flink onweer en bliksemflitsen overal om ons heen, wel 3 per minuut. Dus dat was behoorlijk spooky. Ik sliep hier dwars doorheen maar Jan bleef op wacht bij Koen. Koen blijft heel stoïcijns "ik kan me wel druk maken maar ik kan er toch niks aan veranderen, ik zie het wel.." dus in de bliksem en later ook nog flink wat regen zaten de mannen op wacht. Toen ik om 6 uur Koen kwam aflossen lag Jan wel te slapen en de regen stopte er net mee. De wind was heel zwak dus we voeren even op de motor en dat is weer goed voor onze accu's. Deze dag hebben we ook ingecalculeerd als een motordag want de wind valt weg naar 5 knopen...jaja en wij hadden er toch dik 25 op de teller. We gingen veel te hard met alle zeilen flink gereefd. Want met een snelheid van 8 knopen komen we om 02:00 uur aan in Luperon en dat kan niet want er liggen nogal wat riffen voor de deur en we moeten daar overdag aanlopen. De zeilen terug naar zakdoekformaat en dat blijven we net onder de 6 knopen!! Op onze plotter zien we de Hartbeat(Nederlandse boot) op 7 mijl zuid van ons met 10 mijl voorbij stuiven. Is ook een hele grote en mooie boot met Nederlandse meiden als opstapsters. Zij gaan harder dan wij en gaan waarschijnlijk bij Porto Plata naar binnen want we zien ze niet meer op ons beeldscherm. In de nacht maakt de wind plaats voor regen en daardoor gaan we gelukkig veel zachter. Tijdens mijn wacht giet het nog steeds en ik zit in mijn hele zeilpak in de kuip, dat is lang geleden!!
Als we bij onze ingang voor de deur liggen stessen Jan en ik hem of we wel binnen kunnen lopen. De Brandaan helpt ons na wat sms'en en een telefoontje op de goede weg, zij waren hier al een paar weken geleden binnengelopen.Fijn om zo even wat feedback te krijgen, anders waren we waarschijnlijk door gevaren, of terug naar Puerto Plato, beide opties waren eigenlijk 3 keer niks.
Het regent nog steeds volle bak, de riffen zijn goed te zien, ik stuur, Jan kijkt op de plotter waar we heen moeten en geeft dat aan mij door, de kids liggen nog te slapen. De riffen komen we goed voorbij, nu moeten we een rode ton zoeken...Jan zegt dat ik er recht op afga op de plotter, maar in het water ligt helemaal niks. Even lopen we aan de grond bij 2.0 meter op onze dieptemeter, wij steken 2.2 meter, maar zoals Mira had gezegd als je eenmaal binnen bent is de grond modder, net als in Gambia, dus even vastlopen is niet zo erg. Even stukje achteruit en we zijn los, we kunnen verder langs de staken??, fijn die staan er ook al niet! Gokken en zoetjes vooruit naar een rood paaltje, ik ga er op 3 meter langs, vast, en nu flink vast. Volle bak achteruit, boegschroef erbij, Jan aan het roer en na even klooien zijn we weer los. Ja, er is echt geen ander boeitje, paaltje of staak dus toch maar weer langs dat rode paaltje. Jan vaart er bijna overheen, en dat is goed :) we komen zo in de grote kom tussen de mangroves van Luperon. Hier liggen we heerlijk rustig, geen wind meer aan de kop en de wolken worden minder dus de regen zal ook wel ophouden. Er liggen hier vooral Amerikanen zo te zien en geen enkele charterboot meer zoals in de BVI's. Het lijkt inderdaad alsof we in de buurt van Lamin Lodge zijn in de Gambia. Hier houden we het wel weer een paar dagen uit, iedereen is na de thee en de eigen gebakken koekjes(zonder Gé was dat dit jaar niks geworden) lekker op zijn gemak en we gaan straks de kant maar eens op om een biertje te drinken. In dit land maken ze "Presidente", bier wat we ook al op St. Maarten en de BVI's hebben gedronken, en het smaakte toen best, zal vandaag ook zeker zo zijn. We zijn blij dat we er weer zijn.

Dag 264 ter hoogte van de Mona Passage

2010-04-13T23:38:00.001+02:00

Inmiddels is het onze 2e dag op zee en zijn we weer aardig ingeslingerd. Het was weer lang geleden dat we zo'n lange tocht hebben gemaakt en iedereen zei gisteren dat we vergeten waren hoe saai het was, uhm. We brengen de tijd meest liggend door en boekie lezen, als dat gaat.
Gisterenmorgen toch weer op pad gegaan, nu met de voorlopige bestemming Dominicaanse Republiek. Omdat we donderdagmiddag veel wind verwachten kunnen we daar binnen liggen voordat het zover is en ook is de wind daar niet zo heftig voorspeld als bij de Bahama's en Turks en Caicos. Gaan we nu heel hard en zijn we donderdag heel vroeg in de ochtend al bijna bij de Dominicaanse Republiek dan varen we 40 mijl verder naar de T & C. Onze positie is nu 19.16N en 67.36W, dus groep 7 kan aan de slag met de plaatsbepaling. Wat onze eindbestemming van deze reis precies zal zijn weten we dus pas overmorgenochtend.
De wind is nu prima, niet zo hard als zondag gelukkig. Het waaide gisteren nog wel fors maar het was do-able en dus zetten we door, windkracht 6 en redelijke golven van een meter of 2. s'Avonds en s'nachts regen en in de verte onweer, maar dat schijnt het bij de Mona Passage iedere nacht te doen en het kwam niet dichterbij dus dat was verder niet eng of zo. Wel hadden we een foutje gemaakt. We hadden nl. verzuimd om een boom te zetten, daardoor konden we vannacht eigenlijk niet zo'n optimaal gebruik maken van de genua. Tijdens Jan zijn wacht probeerde hij de genua nog aan de andere kant te zetten, we hebben nl. de wind van achteren en dan pakt het grootzeil de wind en heeft de genua niets en staat dan maar irritant te flapperen. Tijdens het verwisselen van kant raken de fokkeschoten hopeloos in de war dus alle hens aan dek en met zwemvesten en aangelijnd want dat is een must, zeker s'nachts, Jan en Koen naar voren. De hele kluwen kon niet worden ontsponnen en het mes moest erin. Een prachtige nieuwe schoot die we in Trinidad hadden gekocht voor aardig wat euri's moest eraan geloven, 4 meter is nu verspeeld en daardoor niet meer als fokkeschoot te gebruiken, hij is nu te kort geworden. Maar het goede nieuws was, dat zou Toine van de Brandaan zeggen, de genua kon weer worden uitgerold en werkte weer als voorheen, gelukkig. Want niets is zo eng, vind ik, als we s'nachts allemaal moeten klooien en om je heen is het aarde donker en het gevoel bekruipt mij dat het nu goed mis is... Goed dat Jan de man het weer voor elkaar heeft gekregen.
Meteen ook weer een wijze les want op zee mag je nooit denken oh laat maar zitten, doen we wel een andere keer. Dat is mij al zo vaak opgevallen dat je daarop hier op zee wordt afgestraft. Jan had in dit geval voorgesteld om een boom te zetten na het eten met Koen en die had niet zo'n zin en de noodzaak was er toen nog niet, maar zoiets als een boom zetten op onze boot doe je echt niet s'nachts met hoge golven op een stampend voordek. Zo liet ik de afwas s'avonds in de gootsteen staan want ik was half misselijk van het geschut op zee en dan hoor je de hele nacht die afwas staat te rammelen en doe je je ogen minder dicht... de afwas is nu dus gedaan en de boom staat! Op de wal wordt je nooit zo geconfronteerd met gemakzucht zoals dat op zee dus wel het geval is.
Het is vandaag ook alweer beter te doen om op zee te zitten en we zullen er weer aan moeten geloven want over een paar weken zitten we waarschijnlijk 3 weken achter elkaar op zee als we van de Bahama's naar de Azoren moeten. Ach ja, ook dat went wel weer. Voorlopig zijn we dus weer op reis naar het volgende voor ons onbekende eiland en dat is ook weer leuk.

Dag 262

2010-04-11T21:31:00.002+02:00

Het afscheid van Annie en de Bonnie viel niet mee. De jongens hadden het goed naar hun zin gehad maar Ellen en ik vonden dat we verder moesten. Dus na het afscheid snel weg en niet teveel meer omkijken. Er stond nog een flinke wind en een hoop gekletter herinnerde me eraan dat ik nog 4 borden op het aanrecht had laten staan. Scherven brengen geluk zullen we maar zeggen. We voeren langs Salt Island om te checken of er gedoken kon worden bij de Ms. Rhone maar er stond best wat stroming dus we besloten beter weer af te wachten. Dan verder naar Cooper Island waar ze op het enige witte strand besloten hebben een resort te bouwen. Het snorkelen viel tegen dus we besloten door te gaan naar Village Cay marina. Het feit dat Koen met zijn Ipod in het water was gedoken maakte het er allemaal niet beter op. Hemelsbreed is de Village Cay Marina een mijl of 6 bij Annie vandaan. Voeljelulligalsouder.nl. De jongens hadden de knop al omstaan en zeiden er niets over. De kapotte Ipod was wel een extra domper. De weerkaartjes die we binnenhaalden lieten vrijdag as. flinke wind (30 knopen) zien bij de Bahama's, zo'n 450 mijl verderop. Balen, we willen wel weg! Als we op tijd weg zijn, halen we het net! Kunnen we net een mooi plekje uitzoeken om die harde wind af te wachten. De dag daarop ging ik 's morgens uitklaren en we deden nog wat boodschappen. Bij de Immigrations kwam ik Jeroen Louise en Sophia tegen van de Mjollner. We spraken af die avond bij te kletsen bij een borrel. Tussen de middag aten we heerlijk bij de Village Cay Marina Hotel. Buikje rond, de was gaan doen en nog wat weerkaarten nakijken. De weerkaarten lieten voor de komende dagen een windsterkte zien van tegen de 20 knopen (windkracht 5). Zo zouden we op tijd in de Bahama's zijn voordat het daar hard zou gaan waaien. Nadat de was weer gevouwen in de kast lag en wij ervan overtuigd waren dat we weg konden, gingen we naar de Mjollner voor de borrel. Erg gezellig en we kwamen om half 9 pas terug. Niet erg, we hadden uitgebreid geluncht en een Hotdog voor het avondeten zou meer dan genoeg blijken. De bijboot werd vastgesjord, we waren klaar voor vertrek. Vanmorgen ging om 6 uur de wekker, voor 7 uur waren we vertrokken. Het waaide al best en ik besloot meteen maar het 2e rif te zetten. Bij Soper's Hole Stonden er al flinke golven en de wind trok aan naar 30 knopen. Toch maar het derde rif gezet. Ik dacht nog dat de extra wind door convergentie kon komen (de wind die over het land gaat wijkt een beetje naar links af, waardoor hij bij de wind komt die gewoon rechtdoor gaat over zee). Voorbij Soper's Hole was de wind minder, logisch in de luwte van het eiland. De kinders kwamen inmiddels langzaam uit bed. Voorbij het laatste eiland Jost van Dyke liet de wind zich van zijn beste kant zien. Constant 30 knopen (windkracht 7) met uitschieters naar 35 knopen, windkracht 8. De weerkaarten geven 20 knopen aan, wij krijgen er dik 30, en dan moeten we nog echt beginnen. Shit! Goede raad is duur, wat doen we, door of terug. Of 3 dagen zo verder, de wind zou afnemen, daarna in de Bahama's weer toenemen, of terug en drie dagen blijven liggen. Na rijp beraad besloten we terug te gaan. We liggen nu goed in Great Harbour op Jost van Dyke Island. De wind staat hier straf over de ankerplaats te waaien en we horen de ankerketting schuren. Snel een duivelsklauw zetten om de ankerlier te ontzien. We zijn net klaar met het schoonmaken van 2 kluisjes waar de drank en de chips inzitten droog te maken, we hadden nog een raampje open laten staan. We leren het misschien wel nooit. Ellen ligt in bed, ze zei dat ze moe was, maar ik denk dat ze zeer zwaar de balen heeft dat we noodgedwongen hier moeten liggen. Misschien dat het een hamburger met friet of een appeltaart kost,maar het komt goed.
Nieuwe foto's in het album van de BVI's.

Dag 259, vervolg

2010-04-09T03:19:00.001+02:00

Deel 2. Het vorige bericht werd voortijdig op de blog gezet, de dag eindigde niet onder het eten. Gedurende de nacht trok de wind flink aan en de Bonnie moest opnieuw ankeren, omdat zij te dicht bij een ander schip lag, dat aan een mooring lag. De Trollwind begon te krabben en moest een ander plekje gaan zoeken. Annie en Tommie van de Bonnie speerden snel naar de Trollwind en konden net voorkomen dat hij een motorboot ramde. Op zo'n moment ben ik toch blij dat we een overbemeten anker hebben. De wind blijft nu al dagen rond de 20 knopen en 's avonds trekt hij aan tot 25, met vlagen 30. Het is niet erg, maar ook niet comfortabel. Ook als je uit het water komt is de wind koud.
Op dit moment liggen we bij een ander eiland, voor de rich and the famous. Ik zie niemand lopen die ik ken van de televisie maar ja, ik kijk ook nooit. Een gallon (bijna 4liter) water kost hier een dollar. Wij hebben 200 gallon nodig, haha ik maak het zelf wel. Hier op Peter Island is een heel mooi resort, en erg duur. Op zo'n resort is alles geregeld. Er is zelfs een fitness met uitzicht op zee. Vroeger liepen er nog wel eens mensen langs het strand, of ze liepen een stukje hard. Hier gaan ze dan eerst een halve dag op een strandstoel liggen, laten zich met een shuttle bus naar het fitnesscentrum brengen gaan daar op de loopband staan, met uitzicht op zee, dat dan weer wel. Misschien mag het raam wel even open onder het trainen, dat heb ik niet gevraagd.
Tegenover onze baai ligt Nanny Cay, op Tortola. Daar hebben ze vast een pilot van de Bahama's en de Turks en Caicos eilanden. Nadat we de zijkant van de boot in de was hadden gezet, wilden Ellen en ik de Sir Francis Drake Channel oversteken met de dinghy. Het is een mijl of 4 en dat moet kunnen. In onze baai is het spiegelglad, maar buiten stonden er aardige golven. Regelmatig kwam de dinghy "los" door de snelheid en de golven. In een minuut of 20 waren we aan de overkant, drijfnat. Achteraf geen handige keuze geweest, wat als de dinghy ermee stopt? In de veelgeprezen Budget Marine aangekomen bleek de vooraad pilots niet zo groot. Geen pilots van de Bahama´s, alleen van de Maagdeneilanden. Alsof je een schat hebt opgegraven met een schatkaart erin. Joepie. Na een colaatje en een twix de terugreis aanvaard, met extrabenzine in de tank. De terugreis ging wat langzamer, tegen de wind en golven in, maar de motor deed het best. Met Tommie van de Bonnie hielden we contact via de marifoon. Toen we terug waren bij de boot wogen mijn armen 100 kg en wat kun je dan beter doen dan.... snorkelen. Hardstikke mooi tussen hele scholen vis en met prachtig koraal. Intussen regent het pelicanen rond de boot. Het blijft een geweldig schouwspel en we bestuderen de verschillende technieken. Je hebt schuine duikers en rechte duikers. Soms landen ze vlak naast een collega, maar die kijkt niet op of om. De rotsen zitten onder de poep. Dat merkte Ellen gisteren op. Lijkt me een kwestie van afspraken maken. Een beetje pelicaan poept niet waar een collega net in wil duiken.

Dag 259 Peter Island

2010-04-08T19:54:00.000+02:00

Time flies when you ain't doing shit! Een paar dagen geleden gelezen op een T-shirt op Jost van Dyke, in great Harbour. Het is een leuke baai met een aardig strand en leuke restaurantjes waarvan Foxy's the place to be. Iedereen heeft daar een oud shirt aan het plafond gehangen met opschrift. Eigenlijk is het een rotzooitje maar toch leuk. Dat je tussen de palmbomen de zee kunt zien helpt misschien ook. Daar gaan we even internetten en een dikke hamburger scoren. Af en toe komt er iemand optreden en dat is meestal erg sfeervol. Nadeel, je wordt lek gestoken door de noseethems ofwel steekbeestjes die je niet ziet. De volgende dag moeten we weer nodig verder, naar little Harbour. De baai is inderdaad een stuk kleiner en we liggen in heel ondiep water. Er is ook een kroeg waar veel shirtjes aan het plafond hangen, maar het heeft een andere sfeer. Het is net of de vuile was buiten hangt. Bij de ingang van de baai regent het werkelijk pelikanen. Daar moet heel veel vis zitten. De wind trekt aan en we besluiten een hekanker uit te brengen, zodat we niet zwaaien. De Bonnie ligt naast ons, de Trollwind een stukje verder. Op de kant in het restaurant met de vuile was blijven we eten.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Dag 255 Little Jost van Dyke

2010-04-04T16:46:00.000+02:00

VROLIJK PASEN IEDEREEN!! Wij moeten nog aan de eieren beginnen, iedereen ligt nog op 1 oor, behalve ik.
Gisterenavond hebben we paasavond gevierd op de Zweedse manier. In Zweden is Pasen net zo belangrijk als Kerstmis en zijn ze zelfs al op witte donderdag vrij t/m maandag, dat is nog eens andere koek. Samen met de Trollwind en de Bonnie hebben we op de Barbarossa gegeten. Iedereen maakte iets te eten klaar en zodoende hoef ik vandaag lekker niet te koken, het was natuurlijk weer veel te veel, maar erg lekker. Helene had Zweedse haringgerechten "skil" en Zweedse balletjes natuurlijk, die kennen wij van de Ikea, haha. We moesten er vanalles bij drinken, bier en schnaps en zingen. Ja daar zijn wij dan weer niet zo goed in. Verder dan Nederlandse kinderliedjes en de bekende Sinterklaaskrakers komen wij niet. We hadden wel een carnavalsnummertje kunnen zingen bedenk ik nu, maar gisteren konden we niets verzinnen. Wel grappig want je zingt tijdens de koude voorgerechten. Toen ik opperde om nog een poging te wagen tijdens het volgende gerecht is dat weer niet volgens protocol, want tijdens de warme hoofdgerechten wordt niet gezongen, haha. Nou de Noren Tron en Karin konden ook geen nummer bedenken, dus Tommie, Helen en Annie zorgde voor de muzikale omlijsting, 2 korte nummerkes maar hoor, dus we bleven niet heel erg in gebreke.
Eten was erg lekker, de Nederlandse gerechten waren tortilla's(Mexico) en Surinaamse cake(deze was groen). Ben nooit zo'n Nederlandse kok geweest dus dit paste wel bij onze keuken. Uit Noren aten we knakworsten en aardappelpuree, Giel's favoriete eten en appelcake met slagroom na. Uit Zweden kwam ook nog een kaaseieromelet en gekookte eieren. Erg veel eten, gezellig en voor het eerst ooit Paasavond gevierd.
We liggen al twee dagen op dit kleine eilandje voor het grote Jost van Dyke, genoemd naar een Nederlandse piraat. Het is hier heel rustig vergeleken met heel veel andere baaien in de BVI's. Er vliegen -tig pelikanen die als Stuka's het water in duiken en hun bek vol vis happen. Gisteren lag er een dode pelikaan op een pad op de kant, inschattingsfoutje. We waren toen op weg naar een natuurlijke waterpoel tussen de rotsen aan de oceaankant. Die poel was gaaf omdat er flinke golven binnenstroomden die de poel vulden. Ik dacht de kracht te kunnen weerstaan maar maakte een koprol achterover met mijn zonnebril nog op mijn hoofd, niet gepland dus. De jongens zaten rustig in niet te diep water omdat Annie ze zat te scrubben met zand, ja dat lusten ze wel en dan zitten ze zo maar zoetjes, haha.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Dag 252 Norman Island

2010-04-01T23:46:00.001+02:00

Time flies when you're having fun. In de afgelopen dagen is er weer veel gebeurd. Zo kreeg Koen een aanbod om 3 weken met een luxe motorjacht van 30 meter mee te varen als matroos. De kapitein is een nederlandse man van een jaar of 30 die al een paar jaar hier rondvaart. Met zijn allen hebben we het schip bekeken en vooral de jaccuzi bovenop het dek sprak tot de verbeelding. De huur is zo'n US $50.000 per week, inclusief bemanning. Een paar russen hadden de boot voor een week gehuurd en moesten worden opgehaald in Venezuela. Koen twijfelde lang en besloot niet mee te gaan. Om uiteenlopende redenen waren we er wel blij mee. Giel zat te stuiteren want hij zag het helemaal zitten, maar hij werd niet gevraagd. Wij alweer blij.
We bleven een paar dagen op Marina Cay, een klein eilandje, gedeeltelijk omgeven door koraalrif. 's Morgens gingen Ellen en ik naar de kant om de was te doen en te internetten terwijl de jongens schoolwerk deden. Zo onder een grote van palmblad gemaakte parasol met uitzicht op het rif en op de spierwitte amerikaanse toeristen heb je eigenlijk nog maar een ding nodig, een zonnebril. Op een ochtend waren er een paar rijke oostblokkers. De mannen, gebruind en verder niet interessant, werden geflankeerd door een evengroot aantal vrouwen, die flink hadden gesnoept van de siliconenpot. Het gedrag was al even aanstellerig als de uitdossing, het was een lust voor onze nuchtere hollandse ogen. 's Maandags was er dan de beruchte full moonparty. Met de dinghy staken we de vaargeul tussen Beef Island en Great Camanoe over, eentochtje van een ruime zeemijl. In Trellis bay was alles in gereedheid gebracht voor het feest en we vonden een mooi plekje aan het water. Het was een goei feest want het was goed van eten en drinken en er was ook nog een aardig muziekske bij. Een locale artiest had mooie vuurkorven gemaakt dat is altijd goed, een mooie fik. De terugreis met de dinghy verliep iets anders dan de heenreis, er stonden inmiddels hoge golven en we werden toch redelijk nat. De dag daarop gingen we naar Road Harbour om inkopen te doen en ons visum voor de Britse Maagdeneilanden te verlengen. Ik denk dat we daar toch zo'n 3 uur mee bezig zijn geweest maar het is geregeld. Tussen de middag hebben we bij de supermarkt eten gehaald. We staan dan in een rij met allerlei hongerige mensen en wij zijn de enigen die geen idee hebben wat we moeten bestellen. Gelukkig hebben we 2 kinderen aan wie we het voedsel dat niet voor consumptie geschikt lijkt kunnen geven. Ze herstellen natuurlijk ook veel sneller dan wij. De nacht hebben we buiten de haven voor anker doorgebracht met de Trollwind en de Bonnie. Dat we daar een beetje lagen te rollen bleek wel toen Koen zich bij het scheren ineens op moest vangen en daarbij een stuk vel meenam. Niet zo erg,want zoals ik al zei, ze herstellen snel die jongens.
De volgende morgen anker op na gezamelijk school te hebben gedaan, Giel en ik deden Nederlands en Jan en Koen geschiedenis. Dat is uitzonderlijk want meestal doen ze het zelf, het was eigenlijk best gezellig. Even koffie drinken tussendoor, we hebben het echt goed in ons drijvende huis :) We voeren met de Noren en de Zweden, Trollwind komt nl. uit Noorwegen naar the Indians. Je kunt daar alleen overdag liggen, mooi daar!!! Een hele tijd rondgesnorkeld, echt een onderwatertuin. De nacht brachten we door aan een mooring in the Bight op Norman Island. Happy Hour bij de Barbarossa met de scandinaviers, gezellig en met andere mensen weer andere klets. Wij hebben een grote kuip vindt iedereen, en is dus een goede plek voor een borreltje, Jan denkt dat onze boot geschikt is omdat er 2 keer bar in voorkomt. Ja zo had ik er nog niet over nagedacht. Een rustige nacht in deze baai. s'Morgens hebben we geen school want we gaan de grotten om de hoek bezoeken, we hebben dus een excursie. Het snorkelen was er mooi maar niet super dus we waren al snel terug bij de boot. Het is al snikheet en het volgende schoolvak is gym, vandaag staan duiken vanaf de boot en rondjes om de boot zwemmen op het programma. Daarna varen onze boys mee met de Bonnie en we varen naar Sopers Hole, daar moeten wij tanken, mn. water. Fuel was er genoeg, water kregen we maar 100 liter, dat was nogal schaars zeiden ze. Ondertussen staan er zo'n 5 man hele grote boten te soppen en voortdurend de kraan open... be it so we kunnen voorlopig weer vooruit. Sopers Hole is verder vol en heet en dus peren we er weer vantussen naar Cane Garden Bay. Hier liggen we dan aan een heel mooi palmenstrand in een baai die begrensd is door hele hoge groene heuvels, mooie huizen tussen die begroeing, een mooi stukje carieb. Op de kant speelt al een bandje en het is pas 16 uur, gezellie, we gaan zo naar de kant, de Trollwind kwam vragen of we mee een Sundowner gingen drinken, ook een mooi woord hé, we komen eraan!

Dag 247 Tortola, Marina Cay

2010-03-27T04:25:00.000+01:00

Gisteren zijn we naar Trellis bay gevaren, vlakbij het vliegveld. De baai is best druk en vrijwel iedereen ligt aan een mooring. Het voordeel van een mooring is dat je aan een boei aan een korte lijn ligt zodat de boten dichter bij elkaar kunnen liggen. We hebben nu een goede methode om er een op te pikken. Giel vaart vooruit met de dinghy en neemt de lijn aan, haalt hem door het oog en geeft hem terug. Erg makkelijk. Vannacht hebben we geankerd naast een boot die aan een mooring lag. Omdat wij aan een ketting van 15 meter liggen kunnen we een cirkel met een doorsnee van 30 meter maken. De wind viel weg en we dreven richting de buurman. Midden in de nacht. De buurman reageerde heel relaxed en we hebben gewoon even staan kletsen, in Nederland is dat ondenkbaar. Daar hadden we een hoop gezeur gehad. Ketting een stukje ingerold en probleem opgelost. In Trellis Bay staan een paar leuke tentjes op de kant. Komende maandag hebben ze daar een full moonparty, daar moeten we opaf. Het vliegveld is vlakbij en de terugvlucht van opa en oma wordt bevestigd en betaald. Daarna varen we naar de overkant naar Marina Cay, waar we vlakbij een rif liggen. Wat we daar zien is echt ongelooflijk. Manta's en stingrays, sommige zelfs springend, schildpadden en oma Rietje zag zelfs een rifhaaitje.
Vanochtend hebben opa Loekie en ik de dieselfilters vervangen en het deurtje van het vriesvakje gemaakt. Weer goed bezig geweest. Tussen neus en lippen door hebben we ook het thermokoppel van de geiser vervangen, ik had er nog nooit van gehoord. Daarna koffie en thee gedronken en een stuk chocoladeaart gegeten. Ook nog maar even gesnorkeld. Alweer een schidpad met een zuigvis gezien en een dikke barracuda. Om 16.45 u verdwenen mijn ouders door de deuren van de douane. Het was erg gezellig geweest.
De Bonnie is ook weer in de buurt. Over een week willen we weg uit de Maagdeneilanden dus ze willen Annie nog even een paar dagen zien. Die naam Maagdeneilanden hoeven de jongens niet meer te veranderen, ondanks een belofte aan Huub. Er is hier geen vrouw te bekennen. Af en entoe hebben ze wel oogcontact, maar tot een ander soort contact komt het niet echt. Ze lijken in de lucht op te lossen. Af en toe dringen zich verhitte beelden op van de straatfeesten in St. Lucia. Alsof ons geheugen er genoegen in schept ongevraagd beelden te vertonen die bepaalde schaarsten extra benadrukken. We (de jongens en ik) zien haar nog voorover buigen, benen gestrekt, handen op de grond en de in beeld gekomen kledij strak gespannen. Als klap op de vuurpijl begint ze in hoog tempo te schudden als een hondje dat net uit het water komt en zijn vacht van overtollig water ontdoet. Zelfs mijn doorgaans subcomateus hormoonstelsel zag hierin een uitnodigend aspect. Ja, toen hadden de jongens het ook niet makkelijk. Ik weet niet wat ze liever hebben.....

Dag 245 Tortola, BVI's

2010-03-25T13:37:00.001+01:00

Koen is eindelijk opgeknapt van zijn hoofdpijn. Al op Iles de Saintes was dat begonnen en na een dag of 5 paracetamol is hij overgeschakeld op een antibioticakuur. De eerste greep in onze medicijnkast. Maandag was de laatste dag van zijn kuur en hij is er prima van opgeknapt en de hoofdpijn is als sneeuw voor de zon verdwenen. Echter het volgende diende zich aan. We liggen dindsdag prachtig voor anker bij The Baths, een berg grote rotsblokken waar het prachtig is om doorheen te lopen, maar ook weer schitterend om te snorkelen. Aan het einde van de middag toerden we nog even met de dinghy om een paar foto's te maken als ik met Koen en Giel een prachtig wit zandstrand met palmbomen ontdekken waar ze cocosnoten willen plukken!! We besluiten voor dit strandje te blijven ankeren en daar te overnachten, zo uit de bounty reklame. Koen en Giel gaan met de machete naar de kant om cocosnoten te slachten. Er lopen ook wat andere mensen rond, die weten natuurlijk niet wat ze zien als ze de jongens met zo'n groot mes zien lopen. Koen klimt in een palmboom om een paar verse cocosnoten te scoren, echter dit was hem nog niet eerder gelukt. Gedreven en bezeten klimt hij met een hulplijntje om zijn voeten omhoog en voelt niet dat hij ondertussen zijn handpalmen flink open schaaft. Nu zijn wij onze bass-player voorlopig even kwijt want de schaafplekken zijn niet van de lucht, cocosnoot overigens wel helemaal boven uit de boom geplukt.
Gisteren zijn we naar de hoofdstad van Tortola, Road Town gevaren en daar konden we onze gastanks laten vullen, over 3 uur klaar!! Dat is heel snel! Onze duiktanks kunnen hier dan eindelijk gekeurd worden en daarna zullen we geen problemen meer hebben om ze te laten vullen. Hier is een duiktank op zich nog geen noodzaak want het koraal ligt ondiep zodat je er al snorkelend van kunt genieten. Gisterenochtend lag er een flinke barracuda van 1 meter onder de boot, iedereen was al wezen zwemmen en ik durfde vervolgens niet goed meer. Terwijl als we hem snorkelend tegenkomen dan zwem ik gewoon weg en houd het een beetje in de gaten. Was wel gaaf met zo'n helder water dat je de vissen rond de boot ziet zwemmen, want naast de baracuda waren er ook van die geel met wit gestreepte visjes, Jan noemt ze Sergent Majors. Inmiddels hebben we tijdens het snorkelen ook een hele grote pijlstaartrog gezien, het lijf alleen al was al een meter doorsnede en een gigantische staart eraan, scary!! Giel wilde vanuit het bijbootje een haakje met spek laten zakken, maar dat hebben we hem verboden. Zo'n beest was verantwoordelijk voor de dood op Steve Irwin, de Australische krokodillenman. De koraalriffen, de vissen, de stranden, het heldere water, de BVI's zijn echt verrassend mooi. We vinden het hier mooier dan op de Leeward Islands van de Caribbean. Gelukkig dat Loek en Riet hier vandaan terug naar St. Maarten willen vliegen waardoor we dit samen met hun hebben mogen beleven, ook zij zijn razend enthousiast.
Naast de natuur hebben we deze week ook al verschillende keren aan de kant van live muziek mogen genieten. Gisteren zong een jongen 'What a wonderful world' en Bob Marley en Jimi Hendrikx nummers, echt supergoed. Hier zien we ook hoe jonge blanke vrouwen flink met hun billen staan te draaien en Koen en Giel lachen zich rot, vervolgens vertrekken deze dames dan met een vééél oudere man naar zo'n super de luxe jacht, uhm. Loek houdt niet zo van die herrie maar drinkt toch maar een rumpunch mee en ondergaat de decibels, ja ook dat is Caribbean.

Dag 241 Virgin Sound, Bitter End

2010-03-22T01:32:00.000+01:00

Ja zo heet het hier, Bitter End, maar het is geen bitter eind want er ligt hier een prachtig rif voor de deur. We hebben er zelfs gisteren met de boot voor anker kunnen liggen en zo overboord gedoken en uren bij het rif gesnorkeld. Het is er prachtig, vissen in prachtige kleuren en allerlei grillig gevormd koraal, schitterend.
St. Maarten hebben we donderdagavond achter ons gelaten. Na een paar dagen in Marigot Bay te hebben gelegen zijn we een baaitje opgeschoven naar Grand Case. De Bonnie blijft nog, dat vinden Koen en Giel echt jammer. We voeren eerst voor een dip in the sea naar Anguilla. Ik had gelezen dat het prijzig was om er in- en uit te klaren dus deden we het zo. We zeilden en motorden wat langs de kust omdat we toch onze accu's op moesten laden en we vonden geweldig lichtblauw water om ons anker uit te gooien. Op de bodem conchschelpen en zeesterren. De conchschelpen hebben een beestje die je kunt eten, alleen deze waren te klein. Daarna anker op en terug naar St. Maarten naar Grand Case. Een mooie relaxte baai, eigenlijk voor ons leuker liggen dan in de grote baaien rondom de lagoon. Maar ja daar waren alle chandlers die vanalles verkopen voor op, onder en aan de boot en daar schijnen we altijd iets nodig voor te hebben. In Grand Case was het gewoon lekker relaxen, even hadden we zelfs weer internet aan boord en toen ging onze usb adapter stuk die het signaal van de Wifi antenne naar de laptop overbrengt. Gelukkig gingen we nog een dagje shoppen in Philipsburg, de hoofdstad. We shopten er vanalles, nieuwe slippers voor de jongens, alvast een schooltas voor Giel, die heeft er al zin in en korte broeken maar geen usb adapter, dus we hebben geen internet meer aan boord, heel jammer. Dus nu moeten we naar de kant voor internet.
Donderdagavond kozen we het ruime sop en zeiden we houdoe tegen de Jonathan die met hun visite rond St. Maarten blijven varen. Loek en Riet zijn zeewaardig dus de wachten werden verdeeld, Koen doet niet mee want die zit al een paar dagen aan de penicilline omdat hij meer dan een week hoofdpijn bleef houden. Het gaat inmiddels al een stuk beter, morgen is zijn laatste dag. De nachtreis verliep prima, van weinig wind tot een goeie windkracht 5 schuin van achter, dus lekker slapen was er niet echt bij maar het schoot lekker op en vrijdagochtend om 11 uur kon Jan naar de customs en immigratie om in te klaren. Daar waren ze stront chagerijnig maar dat hadden we al van zoveel mensen gehoord dus dat was niks nieuws. 1 1/2 uur later hadden we een stempel in de paspoorten en mogen we 2 weken blijven, inklaar kosten 20 US dollars, dus dat viel weer mee. Alles is hier in dollars en de eilanden zijn Brits...wij vinden het prima.
De eerste avond waren we al op een jump party in Leverick Bay, ontmoette nog een uitgelaten Nederlandse Amerikaan die aanvankelijk nederlands sprak maar later op de avond alleen nog maar engels :) Eerst was er een BBQ met echt geweldig lekker eten en een beetje een suf muziekske van de band op de achtergrond, maar toen de Amerikanen los genoeg waren kregen we gelukkig soca, dus swingende Caribische muziek. Een optreden van dansende locals die grote stokken onder hun schoenen hadden gebonden(soort stelten) en daar swingde ze echt mee, ongelofelijk knap. Opa Loekie vond de muziek wel een herrie, maar ja die moet nog wennen hier natuurlijk.
En ja zo voeren we gisteren naar het rif, snorkelden, bleven s'avonds op de boot waar Koen de muzikale omlijsting verzorgde, gezellig.
Het waaide vandaag heel hard en zodoende hebben we geen andere baai uitgekozen, we liggen hier prima. Vandaag sleutelde Jan en Loek de hele dag aan de generator en zijn volgens mij nog niet veel verder gekomen...shit. Het is nu half 6 ze gaan opruimen want het is allang tijd voor Happy Hour en voor hun even een duik in het heldere water hier. De temperatuur is nog steeds 30 graden, kan ook 25 zijn, maar nog steeds heerlijk buitenweer. Wij hebben vandaag op de kant geinternet en zijn met de dinghy naar het rif getuft om nog even te snorkelen. Daar zwommen we pal naast Stoffel, de schildpad, mooi man.

Dag 240 Virgin Gorda, Dikke Maagd, Maagdeneilanden

2010-03-20T16:13:00.000+01:00

Opa,wil jij een stukje op onze blog schrijven? Ja, effe kijken hoor, we zijn hier pas een week. Zoveel hebben we nog niet te vertellen.Ach, gewoon beginnen en dan komt het vanzelf. Jullie vaste bloglezers zijn echt niet geinteresserd (ja ik weet dat er een dubbele punt op die i moet, maar ik weet niet hoe dat moet op zo'n laptop) in onze vliegreis. Hoewel, het kopen van een ticket en het inchecken via internet - voor minder frequente vliegers - een aparte ervaring was. Bij de KLM incheckhulp ben ik waarschijnlijk het suffertje van de maand. Door me zeer kwetsbaar en hulpbehoevend op te stellen werd ik voorbeeldig geholpen. Was ook wel nodig, want ik vond het erg ingewikkeld. Op Schiphol toch wel gemakkelijk. Bagage inleveren en de rest was zelfs voor ons een eitje. In de aankomsthal op St.Maarten stonden Jan en Giel ons op te wachten. Allemachtig wat is die Giel gegroeid.Helemaal goed voor het keepen en basketballen. Allebei zo bruin als.... vakantiegangers. Met 4 man, 2 grote tasssen en 2 rugzakken in de dingy op weg naar de Barbarossa. Binnen de minuut hadden we het eerste caribisch water in onze kleren zitten. De warmte en het blauwe water herleefde tussen mijn oren, alsof 48 jaar als een zucht waren vergleden. Ja, 48 jaar geleden was ik hier ook, maar toen als marineman met de Hr.Ms. Van Ewijck. Nee, veel kan ik mij daar niet van herinneren. Eigenlijk niets. Het oude plaatje op de achterkant van mijn netvlies kon ik niet terugvinden. Zal ook niet meer komen. De hele kust in de mooie baaien is ingenomen door huizen, grote gebouwen, winkels en recreatieschepen. Zeiljachten gewoon, zeiljachten klein, maar ook superzeiljachten, supermotorjachten, groter dan groot. 't Stikt hier van de sjeiks en microsoftbazen. Nu kan je wel met nostalgische en daarmee emotionele gevoelens over de rust en schoonheid van vroeger beginnen, maar het is toch geweldig dat nu zoveel mensen, rijk, minder rijk, maar ook helemaal niet rijk, van deze prachtige omstandigheden kunnen genieten. Met belangstelling hebben we gezien dat onze kinderen toch weer in een soort gemeenschapje zijn opgenomen. Al vanaf Afrika komen ze zeilers tegen die ze ergens wel weer tegenkomen. Zonder het af te spreken gaat een ieder zijn eigen weg. Omdat ze allemaal min of meer dezelfde kant op gaan, zie ze elkaar regelmatig terug en is de ontmoeting weer vatbaar voor een gezellig samenzijn met de nodige verhalen. Echter, steeds weer bij het ankerop die afscheidszwaai. Afscheid voor een paar dagen, weken, maanden, maar misschien wel voor altijd. Niet teveel bij stilstaan. Genieten van wat je hebt, van een mooi vooruitzicht of een mooie herinnering. En dan het leven aan boord. Giel is de kapitein van de bijboot. Hij verzorgt de boot, regelt de brandstof en treedt op als het moet. "Je kunt beter daar zitten. Schoenen uit. Daar vastmaken." Toen er van de week een nieuwe bijboot werd aangeschaft, was Giel het meest in zijn nopjes. Prachtig om te zien hoe geroutineerd Koen en Giel hun rol vervullen bij bijvoorbeeld het voor anker gaan of bij ankerop. Jan en Ellen hoeven eigenlijk niets te doen. Giel achter het stuurwiel en Koen bij de ankerlier. Helemaal op elkaar ingespeeld. De navigatieapparatuur kent voor hen geen of nauwelijks geheimen. Geroutineerd vliegen de vingers over de toetsen. Het gaat wel goed hier. Ze zien er allemaal relaxed, bruin en gezond uit. Ze gedragen zich ook zo. Mooi..... toch?

Dag 237 St. Maarten

2010-03-17T13:36:00.000+01:00

Alweer een Frans eiland waar de euro kan worden gebruikt om te betalen naast de US dollar, maar ook een Nederlands eiland, waar de gulden(!) wordt gebruikt naast de US dollar. Dat is toch gek dat die gulden hier nog valide is. Verder lijkt het in nergens op een Nederlands eiland, het is eerder Caribisch vinden wij met hier en daar iemand die Nederlands spreekt. De Fransen daarintegen spreken allemaal vloeiend frans en engels, erg fijn.
Loek en Riet hebben we zaterdag met de dinghy van het vliegveld kunnen halen. Er was daar zelfs een speciaal dinghydock, dat is toch wel erg gemakkelijk. Heel wit kwamen ze aan, bepakt en bezakt met tijdschriften, stripboeken, kranten en natuurlijk stroopwafels en drop. We lagen in Simpson Bay flink te rollen dus die avond zijn ze meteen ingeslingerd, maar Loek en Riet zijn natuurlijk heel wat gewend.
s'Morgens zijn we nu alle dagen vroeg wakker want Loek kan niet langer dan tot 7 uur in bed blijven liggen en begint dan koffie te zetten. De kinderen slapen daar wel doorheen, maar Jan en ik zijn nu samen vroege vogels :) Na Simpson Bay, een bay aan de Nederlandse kant zijn we omgevaren naar de Franse kant, naar Marigot Bay. Het is hier eigenlijk heel gek, tussen deze baaien ligt een lagoon waar heel veel boten liggen. Je kunt daar van de Nederlandse kant invaren, betalen voor de brug is 30 US, ankeren vervolgens 40 US en in- en uitklaren bij de Nederlandse immigratie kost dan ook nog geld lazen wij op de site van de Nebulae, zij moesten uiteindelijk nog eens 47 US betalen. Vaar je naar de Franse kant dan kost in- en uitklaren 5 Euro, de brug kost niks en ankeren in de lagoon ook niet?? Vreemd geregeld, maar als je hier vaart is de Franse kant het meest aantrekkelijk dus. Vervolgens vaar je de lagoon in en ga je ergens liggen, maakt niet uit in welk grondgebied. Wij liggen heerlijk in kristalhelder azure water. Wij kunnen ons anker 6 meter beneden ons zo zien liggen en er waait een verkoelend windje.
We hebben een nieuwe dinghy gekocht, we hadden geweldig geluk er kwam pas weer een nieuwe lading over 2 weken, dus hadden we er nog net één kunnen bemachtigen. Deze heeft een harde bodem en dan kom je nog sneller in plat en vlieg je over het water.Giel is de koning te rijk!! Big smile en scheuren maar, vandaag moeten we echt gaan tanken want het gaat hard nu.
Gisteren was een klusdag, Jan en Loek installeerde de nieuwe marifoon want de oude(die we nieuw hadden gekocht voor vertrek) was een paar keer op zijn kop gevallen door het gewiebel, wat we hier op de boot nogal eens doen en kan alleen nog op het allerhardste volume en alleen maar aan. Nu hebben we eenzelfde oplossing als de Brandaan en is vallen niet meer mogelijk, een handset bevestigd aan een draad in de kuip. Verder installeerde Loek en Jan LED kuipverlichting, nu kunnen we lezen en eten met flink wat licht wat nauwelijks stroom vreet, ôk mooi! Giel en ik spendeerde de hele dag op de werf nadat we klein lekje in de dinghy hadden gevonden. De boot moest drogen en werd gekit en daarmee was het opgelost. Gelukkig maar. Giel en ik deden intussen inkopen bij een Chinese supermarkt. Vervolgens moest ik 100 US betalen maar accepteerde zij geen pasjes, oeps daar staan we met al die zakken...maar het werd opgelost, een chinese jongeman die geen woord engels sprak nam ons mee in zijn auto naar de pinautomaat, prachtige service.
s'Avonds gingen we met zijn allen naar de kant, Annie zien we ook nog iedere dag, ook al liggen zij in de lagoon, op en neer peren met die dinghy's is dan een uitkomst. Een gezellig frans restaurant waar we lekker hebben zitten smikkelen was een mooi eind van een zeer productieve en bijzonder warme dag. Loek en Riet vinden het net als wij heerlijk dat je aldoor in je korte broek kunt lopen, hadden wij dat in Nederland maar, wij leven met jullie mee. De sneeuw en kou blijft maar komen dit jaar, kon iedereen maar ff met de Barbarossa meevaren, ook gezellig :)

Dag 233 St. Barts

2010-03-13T04:17:00.001+01:00

Sinds het laatste verslag is er weer veel gebeurd. Van de mondaine havens in het zuiden van Antigua gingen we Naar Jolly Harbour aan de westkust. Het water is heel lichtblauw, de baaien waar we langskomen zijn mooi met prachtige witte stranden. In Jolly harbour ankeren we in 3 meter water, dus we hebben met deze wind een meter of 10 ketting nodig. Als de wind 180 graden draait lopen we net wel net niet aan de grond. De kans is erg klein dat dat gebeurt dus we blijven liggen. Even later komt de Bonnie naast ons liggen en de youngsters zijn weer herenigd. Ze kunnen uren op de bank zitten, muziek luisteren of klieren en stoeien. Mooi man! Op de wal wordt de supermarkt geplunderd en komt er een jongeman vragen of we wat over hebben voor de locale voetbaljeugd. Met een week hart denk ik aan de jongens van mijn voetbalteam, en hoe ik ze volgend jaar weer dwars zal zitten. 20 us is wel goed zegt hij en terwijl Ellen in haar moneybelt kijkt, wijst hij haar terecht als ze een briefje niet pakt, dat moet hij ook hebben en dan is het goed. Wegwezen manneke, te grote mond en wij zijn net niet gek genoeg. 's Avonds borrelen we nog wat met Tommy en Helene van de Bonnie en maken we plannen voor de volgende dag. Er zou een mooie plek aan de noordkant van het eiland zijn waar je mooi kunt snorkelen. Na water getankt te hebben gaan we de volgende dag op pad. we moteren de 18 mijl omdat er veel ondiepten en onderwater rotsen zijn. De kaartplotter bewijst ons weer eens een grote dienst. Aangekomen op de plaats van bestemming valt het allemaal wat tegen, het enige pluspunt is dat we erg rustig liggen. Als we de dag daarna gaan snorkelen blijkt de plek onder water erg bijzonder en genieten we van de onderwaterwereld. Koralen en prachtige vissen in ondiep water zodat je er bovenop zit en alles goed kunt volgen. Tegen de avond verkassen we richting St. Johns harbour om daar de nacht door te brengen in een weer erg rollerige baai. Morgen moeten we vroeg op omdat we 72 mijl voor de kiezen hebben naar St. Barts, een eiland vlak voor St. Maarten.
Om 5.45 u. rammelt mijn horloge en een kwartier later zijn we onderweg. Er staat geen wind en we moeten toch zo'n 6 knoop gemiddeld varen om nog met licht in St. Barts aan te komen. Als het dan gaat waaien komt de wind uit het zuidoosten, toch wat ongewoon. Donkere wolken aan stuurboord doen ons vermoeden dat er ander weer op komst is. Voor het eerst in maanden hebben we regen! Het dek spoelt lekker schoon en met weemoed denken we aan thuis.... Grapje. De wind draait en neemt toe tot een knoop of 15. De Bonnie laat ons via de matifoon weten dat ze een wahoo hebben gevangen. Snel gaat ons lijntje ook uit, we hebben al maanden niks gevangen. Op het moment dat de wind toeneemt en ik aan een reef begin te denken springt Giel op, we hebben beet. Koen wordt opgetrommeld en ik rol de fok terug en zet 2 reven in het grootzeil. Klinkt niet logisch maar een vis schoonmaken als de boot op een oor ligt is niet te doen. Flink gereefd liggen we recht en gaan we nog steeds 7 knopen. De vis is een grote dorade en deze ligt in no time kant en klaar in de koelkast. Daarna krijgen we nog een regenbui en wordt de zee ruiger en ruiger. De wind gaat over de 30 knopen (windkracht 7) Net als het dek is schoongespoeld door de regen en al het zout eraf is, komt er een flinke golf de kuip binnen. Alles weer zout. Om 1800 u. komen we aan op St Barts en het anker pakt meteen. De Bonnie komt wat later maar hebben ons op een ander gebied flink afgetroefd, ze hebben nog 2 tonijnen gevangen. 's Avonds eten we op de Bonnie sushi en sashimi, vers uit de zee. Superlekker. Daarna drinken we nog wat en is het na middernacht als we moe maar voldaan te kooi gaan. De wind knalt er nog steeds met een dikke 25 knoop overheen en het wordt weer een onrustig nachtje.
Ellen heeft een gedeelte van de nacht in de kuip doorgebracht. Dat klinkt als een opoffering, maar het heeft ook zijn voordelen. Het is bijvoorbeeld rustiger en heerlijk koel. Nadeel is de hardheid van de kussens op de kuipbank. Ellen heeft een soort ankerwacht gehouden, maar het nieuwe anker ligt als en huis. Als de ketting het maar houdt. Zo heb je altijd iets om je zorgen over te maken. Vanmorgen zijn we de hoofdstad Gustavia ingeweest. De fransen zijn erin geslaagd een tropisch eiand om te toveren in een franse havenplaats. Alsof we er daar nog niet genoeg van hadden. Zonde, zo verliezen veel plaatsjes hun identiteit, terwijl ze denken er een te krijgen door hun omgeving zo in te richten dat de meeste toeristen het mooi vinden. Toen we 's middags aan het snorkelen waren zagen we noog een mantarog en een grote onderwater schilpad. Blijft indrukwekkend, zo'n statig beest. Vanavond is de wind gaan liggen en ik denk dat ik dat ook eens ga doen. Morgen gaan we naar St. Maarten, daar pikken we mijn ouders op. Ik hoop dat we ze wat mooie dingen kunnen laten zien.

Dag 228 English Harbour

2010-03-08T12:14:00.005+01:00

Het regent zowaar een beetje en het is bewolkt. Gisteren was nog een snikhete dag en hebben we een rondje gelopen op de steigers waar inderdaad de grote boten lagen. Ongelofelijk wat een zeiljachten. De grootste was 81 meter!! Van wie die boten zijn...? Geen flauw idee, er was bijna nergens iemand aan boord. De boten lagen gewoon te blinken in de haven. Leuk om te zien, maar we worden er toch echt niet jaloers op hoor.
De pinautomaat gaf ons geen geld dus Jan en ik met de locale bus naar de hoofdstad voor een pinautomaat. En wat een schril contrast. Die enorme boten die hier naar Antigua komen(waarom weten we eigenlijk niet) en dan dit caribische eiland met kleine huisjes en een zo te zien vrij arme bevolking. St. John, de hoofdstad, was uitgestorven. Op zondag gaan de mensen naar de kerk en zijn de winkels dicht. Kerken zijn er heel veel zagen wij onderweg in de bus. We vonden een pinautomaat en kochten ergens nog een bakje rijst met vlees en salade, erg lekker en tuften weer terug naar de haven.
Daar klaarden we maar weer eens, betaalden havengeld om op het anker te mogen liggen. Ze vonden dat we te ver in de ingang lagen dus moesten we een ander plekje zoeken. Nu liggen we erg dicht bij de kant, uhm niet zo'n heel fijn plekje, 2.70 meter water onder de kiel, dus nog 50 cm. vrij.
Tegen de avond zijn we met een groepje bootjesmensen, allen uit Scandinavië naar Shirley Heights gegaan. Daar speelde boven op de berg een steelband, werd er geBBQ'ed en later speelde er ook nog een andere band. Maar op die berg wemelde het van de blanken. Alle blanken mensen van het eiland zijn in een taxi naar dit topje gebracht voor de BBQ, toeristtrap??? In het begin keken we een beetje beteuterd, maar goed het eten was lekker, de 2e band speelde meeblér muziek en we hebben ons uiteindelijk goed weten te vermaken. Nog even een afzakkertje op de Bonnie want we waren om 21 uur alweer terug bij de haven en de kids keken nog een film.
In het fotoalbum staan de foto's van de laatste weken in St. Lucia, Dominica en Iles de Saintes.

Dag 227 Nelsons Dockyard, Antigua

2010-03-07T13:47:00.008+01:00

We zijn weer een eilandje verder gevaren. Op Iles de Saintes hebben we helaas onze duikflessen niet meer kunnen vullen want de duikshop was iedere keer dicht. Ja het lijkt een Frans eiland maar het is er zeker ook caribisch, no worries we vullen ze wel weer een volgende keer(hopen we), ook wij worden caribisch...uhm. Op Iles de Saintes ben ik nog een middagje naar het Fort gelopen, hoogste punt van het eiland, 30+ graden en het Fort was dicht. Toch was de trip niet zo heet als dat het er vanuit onze boot uitzag door de wind die er blies. Wel jammer dat het dicht was want juist in het Fort lopen iguana's rond en daar kwam ik voor.
De volgende dag zijn we doorgevaren naar Des Haies, is ook nog Guadeloupe. Het ligt in het noordwesten. Een mooie baai maar verder is er in het dorp niets te beleven. De tocht ernaartoe is 30 mijl(ca. 60KM) en de Jonathan en Bonnie varen ook mee. Giel van ons vaart met de Jonathan mee want Monica is op en neer naar Nederland voor een begrafenis van haar oma. De Jonathan vaart daarom ook niet verder dan Des Haies dus nemen we daar voor even afscheid van de hele familie. De kids komen nog even gezellig aan boord en Giel(van ons) maakt er een bende van door 1 1/2 liter sap in de kajuit te laten vallen. Shit, ik over de flos want nu moeten we flink poetsen zodat al die zoetigheid verdwijnt want voor je het weet komen daar beestjes op af...en ik haat beestjes op plaatsen waar ik ze niet kan zien. Dus Giel en ik zijn niet zo gezellig en halen de vloer eruit en de kussens van de banken en soppen maar. Even later krijgen we voor het eerst deze trip de douane met 4 man sterk aan boord. Zij hebben geluk want de boot ligt toch half open zeg ik voor de grap. Maar ze gaan echt de hele boot doorzoeken naar ... drugs, wapens... Nou ze vinden niks, we hebben ook geen drugs en wapens. Alhoewel we de laatste dag in Dominica een machete hebben gekocht om kokosnoten mee open te kappen, haha. De jongens vinden die messen heel gaaf, gelukkig is hij nog heel bot :) Maar de douanes komen dit mes gelukkig niet tegen want ik denk toch dat het doorgaat voor een wapen. De volgende dag, gisteren varen wij door naar Antigua want we willen de 13e in St. Maarten zijn.
We motoren bijna de hele dag, op 2 uurtjes na. Naar Antigua is het dik 40 mijl dus we houden het gas erop. s'Middags trekt de wind even aan en kunnen we de spinnaker erop zetten. We moesten echt weer goed nadenken hoe het precies moest want dat was weer een paar maanden geleden. Maar toen die stond kon de motor uit(heerlijk) en gingen we 6 knopen. De Bonnie voer ook mee maar zij zijn zo zwaar dat er met de wind die we hadden, 10-12 knopen niet gezeild kan worden. De Bonnie is een stalen boot en weegt leeg 25 duizend ton, wij leeg 17, dus dat scheelt veel.
Gelukkig hadden we in Nelsons Dockyard de laatste ankerplekjes als we tegen vijven binnenvaren. We houden een rustig en gezellig palaver met de bemanning van de Bonnie. s'Avonds na het eten kan ik mijn ogen niet open houden. We hebben enorm weinig licht en iedere keer als ik een blz. lees val ik in slaap. Iedere avond als we proberen te lezen gaat dat zo. We gaan echt op zoek naar wat meer verlichting in de kuip want hier wordt ik simpel van. Jan moet er erg om lachen. Koen en Giel zijn bij Annie film kijken. Dat is nu vaste prik. s' Avonds film kijken bij hun of bij ons, gezellig voor ze.
Hiernaast in Falmouth Harbour liggen hele grote race schepen, zeiljachten. Ik heb nog niets gezien maar dat gaan we vandaag dan maar eens naar op zoek. Hopelijk zijn ze niet allemaal op St. Maarten waar deze week de Heineken Regatta wordt gehouden. We gaan vandaag maar eens rondstruinen.

Dag 223 Bourg op Iles de Saintes

2010-03-04T04:10:00.004+01:00

We zijn op een eiland aangekomen wat behoort bij Guadeloupe en het is weer helemaal frans. Maar nu is de Carieb behouden gebleven en ziet het er allemaal vrolijk Caribisch en kleurrijk uit. Het dorpje Bourg is ook tevens het enige dorpje op dit eiland, maar heel knus, veel restaurantjes en allerlei handige winkeltjes zoals een apotheek, op Dominica echt niet tegen te komen.
We hebben afgelopen zondag op Dominica een geweldige bustour gemaakt met zo'n klein volkswagen taxibusje. We waren het dorp nog niet uit of de twee gidsen stopte de bus, rende de kant van de weg in en begonnnen mango's uit een boom die langs de weg stond te gooien. Geweldig! Even later, ik denk 2oo meter weer stoppen, grapefruits uit de bomen, ook nog citroengras gesneden, kaneel van een stam af geschraapt, citroenen, ananassen, nootmuskaat, cacaou, koffiebonen(de noot), kokosnoten, papaya's, bananen, etc. De avocado's waren nog niet rijp. Jongens wat een vruchtbaar eiland is dit, nu snappen we waarom er zo weinig te koop is in de supermarkten, alles groeit gewoon langs de kant van de weg!!
s'Avonds was er een BBQ op het strand, georganiseerd door de boatboys. Dat hebben we tot nu toe nog niet meegemaakt, een feest voor alle bootjesmensen. Dat was hartstikke leuk want zo ontmoet je natuurlijk ook andere mensen. Zo ontmoeten wij de mensen van de Bonnie, Tommie, Helen en Annie van 15 uit Zweden. Voor Koen en Giel natuurlijk super om eindelijk iemand van hun eigen leeftijd te ontmoeten. Contact was snel gemaakt en nu varen we alweer een paar dagen niet alleen met de Jonathan maar ook met de Bonnie. Ook zij moeten deze zomer weer thuis zijn en hebben dus een beetje eenzelfde traject, in ieder geval de komende maand. Gezellig voor de jongens. Zo is gisteren Annie met ons op pad geweest en vanavond hebben Koen en Giel samen bij de Zweden aan boord gegeten.
Gisteren zijn we van Dominica naar Iles de Saintes gevaren. We vertrokken met weining wind en toch een kleiner grootzeil gezet omdat het tussen de eilanden door nogal stevig kan waaien. De hele genua uit en goed en wel tussen de eilanden ging er nog een reef in het grootzeil en de genua terug naar de helft want we hadden ineens 30 knopen wind. Het schoot lekker op en 3 uurtjes later lagen we voor anker in 13 meter diep water. Maar het anker doet het perfect en we blijven goed op onze plaats liggen, ook erg fijn.
Vandaag hebben we voor het eerst onze duikflessen zonder problemen kunnen laten vullen en hebben Jan en Giel samen gedoken en Koen en ik samen. Het ging prima. We hadden heel goed zicht, is hier eigenlijk nooit een probleem, en wel aardig koraal en allerlei kleuren vis. Het was de moeite waard, morgen checken we nog een andere duikplek uit :)

Dag 219 Prince Rupert Bay, Dominica

2010-02-28T02:40:00.001+01:00

We zijn inmiddels 2 eilanden verder dan St. Lucia. Zaterdag waren we nog in Rodney Bay om met de Valentijn en de Jonathan gezellig te palaveren. Dat was goed gelukt waardoor we er zondag ook nog waren. Familie Koek ontmoet die helaas dinsdag weer naar huis in Heemstede moesten. Oorspronkelijk zijn het Bosschenaren van de lampenwinkel Koek en zodoende hebben we ook met hun gezellig kennis gemaakt en bijgekletst over Den Bosch en vanalles en nog wat. De Valentijn vaart niet verder meer mee want zij moeten in Barbados zoon Baaf ophalen. Maandag gingen we echt en zijn we naar Martinique gevaren na een onhandige manouvre. Koen mocht de box uitvaren en had geen roerdruk. Ik signaleerde Jan een paar keer maar die communicatie verliep niet zo vlot en toen lagen we aan lagerwal tegen een hele rits andere boten... Jan was vergeten dat de motor in zijn vrij stond en daardoor waaide Koen eigenlijk uit de box en vervolgens zonder daar iets tegenin te kunnen brengen tegen die andere boten aan. Daardoor hadden we meteen kennis aan alle bootjes mensen die aan de andere kant van onze steiger lagen. Iedereen kwam helpen, Giel van de Jonathan haalde nog een nat pak...jullie zullen wel denken als je zolang weg bent dat zoiets doms je niet meer overkomt, maar jawel hoor. Terwijl we toch echt heel soepeltjes de hele boot met zijn 4'en klaarmaken voor vertrek gaat er dan toch nog wel eens iets mis. We kwamen uiteindelijk zonder kleerscheuren weg, de andere boten ook gelukkig.
3 Uurtjes later liggen we dan in Frankrijk, Martinique hoort bij Frankrijk. Dus we klaren deze keer niet in want wij horen ook bij de Europese Unie net als Frankrijk. Het ziet er op de kant niet zo caribisch uit en de bebouwing zijn vooral appartementen en het ziet er eigenlijk saai en ongekleurd uit. De supermarkten zijn groot en voordelig. Dus de volgende dag sleep ik een kar naar de dinghy met een flinke kop erop. Alles in de dinghy gegooid en terug naar de boot. Eigenlijk was dit klusje zwaarder dan ik had gedacht, maar voorlopig hebben we weer een hele grote voorraad huishoudelijke producten, ook erg fijn. De Jonathan blijft nog een dagje langer in de baai van Le Marin liggen omdat Nikki ziek is. Wij gaan ankerop en varen een geweldige tocht van een uur of 5 naar St. Pierre. We hebben zo'n 20 knopen bakstag wind. Doordat Jan en Koen het grootzeil aan de ene kant zetten en de genua op een boom aan de andere kant liggen we heel stabiel en zeilen we heerlijk. Dat hebben we nodig als compensatie want die nacht liggen we in een soort Franse baai, zou ook net zo goed Portugal kunnen zijn geweest, maar geen Carieb en daar liggen we toch te schommelen op een swell, alle kopjes, bordjes, glazen, pannen, etc. rammelen in de kastjes. Omdat er een vislijn in de schroef zit kunnen we niet ankerop anders hadden we dat midden in de nacht gedaan. Maar Jan en ik gaan eerst nog voor 7 uur s'ochtend met een tang en stanleymes onder water om de vislijn eruit te peuteren. Na een half uurtje is het gelukt en ligt helaas de schroefanode er ook af. Dat wordt het volgende karweitje, maar eerst weg hier. We moeten bijna het hele eind naar het noorden van Dominica motoren door te weinig wind en de golven zijn vrij wild, dus het is een rotreis. Vandaag zou Bernadette 46 zijn geworden. Mijn vriendin die als een rode draad door mijn leven liep vanaf dat ik een jaar of 3 was is twee weken voor wij vertrokken na een lang ziekbed overleden. En dan kan het vandaag wel een rotreis zijn maar alles valt in het niet als we terugdenken aan Bernadette en Jeanne, een andere vriendin die deze week 3 jaar geleden overleed. Beide veel te jong en beide moeder van 2 jongens en een lieve man die ze achterlaten. Ook dat zijn dingen waar je op zo'n tocht als die wij maken vaak bij stilstaat en wij ontzettend beseffen hoe gelukkig wij zijn dat we dit met zijn vieren mee kunnen maken. Dus een hobbelige tocht waar niemand plezier in heeft valt in het niet als we het over die toffe meiden hebben!!!

Net voor zonsondergang gooien wij het anker uit in Prince Rupert Bay. We liggen ver van het dorp Portsmouth af omdat er ook hier een flinke ongebruikelijke swell de baai instaat en we dus beter een nachtje hier kunnen liggen. De volgende morgen klaren we in no time in, Dominica wint het tot dusver van alle landen waar we vanaf Madeira in hebben moeten klaren. We krijgen in één keer een stempel om in- en uit- te klaren, en het kost nog bijna niets ook.
In de middag gaan we ankerop en gaan bij het dorpje liggen. In deze baai zijn er heel veel boatboys die vanalles voor je willen regelen. De afval wordt opgehaald voor een kleine vergoeding, groente, fruit en brood kun je van ze kopen, maar als je niets hoeft vinden ze het ook prima, heel relaxed. s'Middag bezoeken we Fort Shirley, een fort waar we stevig naartoe moeten klimmen, wij gewapend met water! Het fort is deels gerestaureerd en mooi maar niks bijzonders. Het gave aan deze site is dat de gebouwen die 200 jaar geleden zijn gebouwd en niets meer aan is gedaan volledig door de natuur zijn overgenomen. Wij wanen ons Indiana Jones, het zijn echt net filmsets en dat zoiets binnen 200 jaar kan gebeuren is ongelofelijk!! s'Avonds komt net na zonsondergang ook de Jonathan binnenvaren en hebben we een deal met Albert om ons de volgende dag over de Indian River te varen. Hij heeft mijn ouders en Bas 19 jaar geleden ook over die rivier gevaren!! Hoe is het mogelijk, hij is nu al 27 jaar boatboy. Hij weet vanalles over de rivier te vertellen, logisch ook na zoveel jaar. De rivier is supermooi met prachtige bomen die in het water staan, bloodroot treas. Iedereen die Pirates of the Caribbean 2 & 3 hebben gezien weet over welke rivier wij het hebben, de rivier waar ze naartoe roeien om de heks Tia Dalma op te zoeken. Mooie tocht.
Die middag zwemmen en luieren we wat want het is ontzettend heet, te heet om een stap te verzetten. De zon schijnt en er is geen wind, het water is overigens heerlijk.
Vandaag bezoeken Jan en ik de zaterdagmarkt en de kids doen school op de boot. De markt is hartstikke leuk, heel veel kleine groente- en fruitstalletjes. Vanuit een pickup truck word tonijn verkocht. 6 Mooie kleine moten kopen we en we krijgen een tip waar we ze zelf weer kunnen vangen. Sinds de oceaantochten hebben we geen vis meer gevangen en de lijn wel al heel vaak tevergeefs uitgegooid.
We kopen ook brood en een locaal drankje wat overal goed voor is, de mevrouw zegt tegen Jan dat het ook goed is voor de "wiki-wiki" en lacht en gebaard dus ook wij begrijpen onmiddelijk wat wiki-wiki is... Nadat we de hoofdstraat 2 keer op-en-neer zijn gestruind komt Giel ons op het strand ophalen en is het tijd voor lunch. Daarna pompen we de band op die we ooit nog eens bij de bijboot van Ron en Angelique hebben gekregen. Nou de hele middag slepen Giel en Giel alle kids door de baai in die band achter de dinghy's. Jan en Koen slijpen de schroefanode bij en na een paar uurtjes werk zit ook die er weer op.
Albert komt nog langs en we spreken via hem met een vriend van hem af om morgen met een busje over het eiland te rijden. Er zijn hier heel veel mooie watervallen en authentieke Cariebstammen, we zullen het morgen gaan zien.

Dag 211 Marigot Bay

2010-02-19T14:02:00.001+01:00

Jawel we liggen weer in Marigot Bay, dit voor de oplettende lezers die denken, "daar zijn ze toch al vaker geweest", en dat is ook zo.
Nadat we nog een nachtje in de haven van Rodney Bay hebben gelegen varen we met een weer heel normale zee, ongelofelijk hoe snel dat veranderd van heftige branding naar gewoon kabbelende golfjes, naar Marigot Bay. We gaan aan een mooring in de kom liggen want daar liggen we toch wel heel rustig en hebben we internet. Dat blijkt vooral voor mij deze tijd handig te zijn, want met de masteropleiding kinderfysiotherapie is het op het ogenblik gewoon druk en is er iedere dag mailverkeer. Paul en Hanneke komen bij ons aan boord palaveren en dat is erg gezellig. Genoeg bij te kletsen. We horen dat de band Hide en Seek eigenlijk gestopt is en dat is wel jammer. Bij Michiel thuis staat de hele serre nog ingericht als studio maar dat staat alleen stof te happen. Michiel en Koen spelen iedere dag een paar uur gitaar samen, soms begeleid door Giel op zijn cajon dus er is toch nog wel spirit genoeg!! s'Avonds worden we door Fam. v.d. Pol mee uit eten genomen, gezellig en erg lekker. We zitten op een mooie locatie; een terras aan het zwembad. Ongelofelijk zolang als wij al iedere dag en avond buiten zitten. In Nederland is dat altijd een onzekerheid als je s'avonds buiten wilt eten of dat ook zal kunnen. Eigenlijk heb je altijd een plan B nodig. Hier lukt dat altijd, dat is fantastisch.
De volgende dag varen we een dagje met zijn allen de kust langs richting de Pitons. We houden tussentijds een snorkelstop waar we met Huub en Carla ook zijn geweest. De barracuda zweeft nog onder de steiger en de schildpad zwemt er ook weer zijn rondje. We zijn inmiddels best lang op St. Lucia zodat we niet alleen de boatboys leren kennen maar ook de onderwaterwereld, haha. Tijd om weer door te varen zou je denken.
Na weer een nachtje in Marigot Bay varen we weer terug naar Soufriére om daar nog eens te snorkelen bij de batcave. Het is er wederom vol dus kunnen we aan een mooring liggen voor het vissersdorp van Soufriére. Dat blijkt een hele mooie plaats te zijn. Het koraal ligt weer recht onder de boot en overal zwemmen mooie gekleurde visjes, gaaf plekkie! Er lopen op de kant biggetjes, honden, kippen, een heftig kukkelend haantje dat niet weet dat dat alleen s'ochtends hoort en kids in niet meer dan een onderbroek. Toch probeert Jan s'avonds de computer op te starten. En wat blijkt, we kunnen inloggen op een hele snelle onbeveiligde verbinding. Echt als je naar de kant kijkt snap je niet waar dat dat vandaan komt. Het komt wel weer goed uit :)
De jongens gaan in de namiddag nog even basketballen op de kant, Michiel heeft moeite met het idee om te gaan sporten, het is ook nog zo heet, ik moet er zelf eigenlijk ook niet aan denken. Toch houden ze het een uur of 2 uit. Wij halen ze later met de dinghy op in het dorp. We geven nog een local 2,5 EC want dan let hij op de dinghy, geheel overbodig want die hangt aan een flink slot, maar ja ze blijven anders aan je kop zeuren. Komen we hem even later in de supermarkt tegen. We lachen erom en vragen of het goed gaat met de dinghy. "Oh the dinghy is very good, no problem with the dinghy" straalt hij. Dat is ook zo, even later tuffen wij al hozend weer terug naar de boot. De dinghy is nl. nog steeds lek op allerlei plaatsen ook al repareren Giel en Jan voortdurend, er blijft water binnen komen. Op St. Maarten gaan we op zoek naar een nieuwe, daar is het belastingvrij en er is meer keus, dus nog even putsen.
Nu liggen we opnieuw in Marigot Bay, het is ook een geweldig rustige natuurlijke baai die in een kom ligt genoemd "the hurricane hole" dus we slapen er telkens heerlijk, en dat is ook wat waard. Gisteren weer met zijn allen gegeten en vandaag is het de dag dat de hele Familie van der Pol terug naar Nederland vertrekt. Voor Koen en Giel zal het een heel gemis zijn als Michiel weer weg is. Onze reis zetten we dan weer met zijn vieren voort naar het noorden. Steeds een stukje meer terug naar huis want we zijn nu dik over de helft. Maar we blijven nog zo lang mogelijk aan deze kant van de plas want de temperatuur bij jullie is véél te koud ;)

Dag 206 Rodney Bay

2010-02-14T17:53:00.000+01:00

We liggen weer terug in de haven van Rodney Bay, water is er nog steeds op de bon, of eigenlijk helemaal niet want er heerst droogte doordat het al in weken niet meer heeft geregend, dus zuinig aan doen aan boord met water, kunnen wij wel.
We hebben hectische dagen achter de rug, van zowel gezelligheid en weerzien van fam. v.d. Pol als afscheid nemen van Carla en Huub, zó jammer dat hun weer naar huis moesten, het was beregezellig en de tijd vloog voorbij. Op moment van schrijven zijn zij al meer dan 24 uur op weg naar huis!!! Ongelofelijk ze hadden wel de wereld rond kunnen vliegen in deze tijd.
De laatste blog schreef ik dat Robbert was aangekomen en hebben we inderdaad samen gegeten op de kant, roti, ons favoriete gerecht. De volgende dag zou Michiel begin van de avond met zijn ouders aankomen in Marigot Bay en dat liep geheel anders. In Londen zaten zij vast want het vliegtuig vloog niet meer ivm. een vulkaanuitbaststing in Montserrat, dat is een eiland 180 km hier vandaan. Gelukkig konden ze een dag later alsnog op pad en zouden daardoor een dag later aankomen. Wij gingen toen in Marigot Bay anker op samen met Carla, Huub en Robbert en in Gros Islet hebben we nog een avondje stevig gedanst op de streetparty en ook lekker gedronken en een ietsie teveel rumpunch. Erg gezellig en weer enorm gelachen. Carla heeft de grondbeginselen van dat dansje "daggering" aangeleerd gekregen dus als er interesse is voor een kleine workshop dan weten jullie waar je moet zijn. Robbert bleek van de mannen te beschikken over natuurtalent van de locale dansactiviteiten.
Zaterdag vliegen Carla en Huub dus naar huis en hadden we het plan om hen op het strand bij het vliegveld af te zetten, konden we mooi aanvaren omdat zij met daglicht de lucht in zouden gaan. Daarna varen wij dan door naar Marigot Bay om Michiel aan boord te laten komen en Robbert zou dan weer naar zijn ouders gaan... We varen de haven uit en daar staan me dan toch golven, Robbert is ook surfer en die kreeg er een erg blij gevoel van, wij met de boot dus een stuk minder. We voeren nog even door en toen we de volgende baai in konden kijken zagen we flinke rollers over het strand schuimen dus om Carla en Huub met de bijboot af te zetten was een no go!! Omdraaien en met het de locale busjes dan maar naar het vliegveld. Want ja als het overal zo rolt en tekeer gaat dan is de kans op een plaats in de haven als de dag vordert ook steeds kleiner. We kregen een fijne plaats terug in de haven en om half 2 waren we netjes op tijd op het vliegveld. Een uurtje samen wachten aan het strand en ja dan toch weer over 6 maanden! Om half 4 zouden ze de lucht ingaan maar een half uur later krijgen wij een sms'je dat het vliegtuig niet gaat vliegen en vertrekken ze om 23:30 met een vliegtuig vanuit het zuiden van St. Lucia direct naar Londen. Zo wordt het voor hun een hele lange reis naar huis, ik denk dat ze nu op Schiphol staan, nog efkes.
s'Avonds kruipen wij om een uur of 5 in de local bus en gaan Michiel met het busje ophalen in Marigot Bay. Gelukkig is de hele familie goed aangekomen en om 9 uur rijden wij met het busje naar Rodney Bay Marina. Het is leuk om de jongens te horen kletsen, ze praten honderduit en doen dat eigenlijk nog steeds. Op de boot flans ik gauw een hapje avondeten in elkaar en maak de bedden op en lig op mijn bedje als Koen en Michiel gitaar zitten te spelen. Ze maken het nog laat ook terwijl het voor Michiel 5 uur later is!
Vandaag staan er nog steeds hele hoge golven van 2 meter en waait het hard dus liggen we goed in de haven. Giel, Koen en Michiel zijn al met het bijbootje wezen varen naar het strand. 2 Gaan er bodysurfen en 1 blijft in het bootje, maar dat was echt niet gevaarlijk zeggen ze, uhm. Dadelijk gaan we even met zijn 5'en naar het strand en zullen we het ook meemaken hoe het is in de golven :)

Dag 203 Marigot Bay

2010-02-11T23:18:00.000+01:00

We liggen sinds een uurtje voor anker in Marigot Bay. Vandaag komt Robbert, de broer van Michiel aan en morgen Koen z'n grote vriend Michiel.
Wij liggen hier weer tussen de boatboys die ons proberen vanalles te verkopen, bananen, schildpadden, nog meer fruit, t-shirts, etc. Wel grappig hoor, en soms kopen we ook best wel iets, net nog 4 kg bananen tegen 10 EC en een biertje.
De foto's van Grenada tot St. Lucia heb ik net op de blog weten te krijgen dus dan is er weer iets te zien, de foto's van onze week met Huub en Carla komen volgende week.
We hebben de afgelopen dagen op hele mooie snorkelplaatsen gelegen(eindelijk) waar we overboord sprongen en in het blauwe hinein prachtig koraal en heel veel soorten en maten en kleuren vissen zagen, fantastisch.
Daar kan je echt geen genoeg van krijgen. Waren de boatboys bij Soufriere bay nog irritant dan waren ze daarna ons gunstig gezind. Carla en ik gingen gauw even aan land gisteren om boodschappen te doen en een man sjouwde ons direct richting supermarkt, mocht daar niet binnen van de bewaking maar stond alweer in de startblokken toen wij aan de kassa stonden. Hij sjouwde onze boodschappen tassen in de kar, liep deze naar de steiger, daar kwamen Koen en Giel al in de dinghy aansperen en hij sjouwde alles in de boot, vroeg 5 EC en zei thank you, wij blij en hij blij, zo kan het ook, hartstikke fijn.
Vanavond eten we aan de kant, even Robbert ophalen uit het hotel en er kan gegeten worden. Talk to you all later.

dag 201" tussen de pitons"

2010-02-10T04:27:00.001+01:00

Na een geweldig weerzien met Jan ,Ellen,Koen en Giel, die ons van het vliegveld kwamen halen, vertrokken we naar de boot die in Marigot bay lag.
Op de boot aangekomen hebben we nog een lange tijd zitten palaveren en de in en outs van Heusden besproken, zodat we weer veel te laat naar bed gingen.
Na een korte nachtrust zagen we in wat voor paradijs we terecht waren gekomen.
Een prachtige baai met mooi turqoise helder water, met een mooi palmenstrand die de ingang vanuit zee afscheid. 's middags zijn we gaan snorkelen wat adembenemend mooi was! Gave vissen en koraal gezien. De volgende dag zijn we vertrokken naar Rodney bay wat een stuk noordelijker ligt. Onderweg nog een grote lederschildpad gezien, waar we vooraf nog de grootste lol om hebben gehad.
Carla riep op een gegeven moment tegen Giel," het lijkt wel of ik een zeehond zie",(in de Caribische zee!!!???). Bij nader inspectie bleek het dus een schildpad te zijn. Na weer een stukje varen zag Jan een schildpad. Boot omgegooid, wij er achteraan. Dichtbij gekomen bleek het een dode hond te zijn. Carla toch nog gelijk gekregen. Gelijk Lenie 't Hart gebeld, zouden hem komen halen.Na een stuk doorgevaren te hebben, om de oceaan deining mee te maken ,gingen we door de wind om zo Rodney bay binnen te varen.Een hele grote haven waar we aan de steiger hebben gelegen om zo stroom en water binnen te halen.ook hebben we hier flink wat proviand ingeslagen in een super grote mall, want ook aan de inwendige mens moet gedacht worden(sigaretten voor Carla en bier voor Huub).
's Avonds naar Gros Islet geweest en bij de locals lekker gegeten. Elke vrijdag is daar een groot straatfeest ,waar de locals het begin van het weekend vieren. Het centrum is dan afgesloten van verkeer en op iedere hoek staan eetkraampjes. Ook kun je er kettingen en souvenirs kopen, maar het allermooiste is wel de soca muziek die er uit kolosale speakers het centrum ingepompt worden. En, er wordt gedanst!!! Niet van dat stijve gefreumel als bij ons, maar DAGGERING!!
Dat is de liefde bedrijven, maar dan staand en met de kleren aan. Ik zie ze al op de Vismarkt staan. Misschien een suggestie voor de vesting feesten. Tsjonge, tsjonge wat zijn wij dan toch een stelletje stijve klazen als je al die mensen ritmisch ziet bewegen. Ook hebben we nog een liedje gespeeld van Bob Marley met een local op een , ja je raad het nooit , een schelp. Het was een kei gezellige avond, zo gezellig dat we in slaap vielen voordat we lagen. 's Morgens zijn we vertrokken naar Soufriere, wat weer een stuk zuiderlijker ligt, om de Brandaan te ontmoeten. We hadden er flink de wind in want ik had nog een weddenschap met Joop. Op een gegeven moment hadden we 10.3 knopen op de teller staan(Bewijs op het fotoalbum). Ja, we hadden natuurlijk ook kunnen stoppen bij 9.3 knopen, maar dat vind ik toch meer voor luie leraren. Dus Joop flink aan de bak van de zomer. Zo kwamen we dus snel op onze bestemming aan. Ook de Brandaan kwam gelijktijdig met ons aanvaren, zodat we gebroederlijk naast elkaar aan de mooring lagen. Eline en Marinthe waren dolblij om iedereen weer te zien en lieten ons al snel hun duikkunsten vanaf de davits zien.(De stellage waar de bijboot aanhangt).Super goed natuurlijk van de meisjes. Ook hier nog wat gesnorkeld, maar viel tegen. De volgende dag weer afscheid genomen van de Brandaan, die naar Dominica vertrokken en pas over 4,5 maand weer samen met de Barbarossa koers naar Europa gaan zetten. Lieve Brandaans kijk goed uit en let een beetje op onze vrienden op de weg terug, het was leuk jullie te ontmoeten.
Ook zijn we naar de Pitons Waterfalls geweest. Na een behoorlijke klim kwamen we aan bij de minerale bronnen van de watervallen. Superleuk natuurlijk waar we weer een hoop hebben gelachen. Een bad was superheet en in het andere bad kwam de waterval naar beneden gestort. Vanaf een uitkijkpunt stond een man ons toe te zingen alla Bob Marley met zijn Redemption song, in een woord geweldig. 's Middags weer verder gevaren naar een punt waar Jan en Ellen 19 jaar geleden ook gelegen hebben en waarvan zij nog steeds de indruk hadden daar een geweldig snorkelparadijs aan te treffen. Nou, ze hebben niet gelogen. Wat we daar aantroffen was geweldig. Wat een koraalrif en wat een pracht aan vissen. Om even op te noemen:Maanvissen, Papagaaivissen(het waren mannelijke anders waren het mamagaaivissen),Barracudas ,schildpadden en duizend en een andere vissen. Echt geweldig om te zien.Ook zijn we nog even Soufriere ingeweest ,waar Koen en Giel nog gebasketbalt hebben, en ik een drukkerij bezocht heb. Ben nog aan het onderhandelen !!(Hans ik denk aan je,).
Nu liggen we aan de voeten van de kleine en de grote Pitons. Twee reusachtige bergen die op de werelderfgoedlijst staan. Impossant om te zien en om te beklimmen, maar met onze conditionele conditie is het niet zo erg goed gesteldt, zodat we het aanbod van de boat-boys om mee te gaan maar afgeslagen hebben. Dus Kees,ook ik zal harder mee moeten trainen met de boys. Net nog wat kreeften gekocht van de boat boys zodat we vanavond nog wat te eten hebben. Ja ja ge moet hoe eigen ook eens verwennen als ge zo ver van huis bent. Nou ik ga er een eind aan breien want de kreeften springen zowat de pan uit. Iedereen bedankt voor de reacties en tot gauw.
Huub,carla, en de Barbarossa crew

Dag 196 Carla en Huub

2010-02-04T05:34:00.003+01:00

Ja,ja wij hebben visitors aan boord. Vanavond om half 8 local time hebben wij Carla en Huub op Vigie Airport opgehaald en mee terug genomen naar Marigot Bay. Daar liggen wij heerlijk voor anker in een super mooie rustige baai, dus hier gaan geen gekke dingen gebeuren mensen!!!
In Marigot Bay lagen wij 19 jaar geleden voor anker maar dat is voorbij. Nu zijn het allemaal moorings waar je voor betaald. Ook wel te begrijpen want het is zo'n mooie baai dat dat daar voor de locals ook best wat geld uit te slepen valt.
Het is geweldig om Carla en Huub aan boord te hebben, al het nieuws van Oudheusden en alle groeten van iedereen zijn al tot ons gekomen. Jongens de groeten terug, wij zijn al over de helft van de trip, nog maar even en wij lopen gewoon weer rond in de praktijk, op school, op de voetbalclub en op de tennis en in de COOP! De tijd vliegt. Van ons mag het nu even wat langzamer nu Carla en Huub er zijn hoor.
Vanmorgen zijn wij al om 6 uur vertrokken uit Wallilabou Bay, de baai waar Pirates of the Caribbean 2 +3 zijn opgenomen. Een supermooie baai waar we heel rustig zonder wind hebben kunnen slapen. Ook leuk om taferelen te ontdekken waar Johnny Depp heeft rondgelopen en voor de jongens Keira Knightlty natuurlijk. Het is echt een gave baai en er varen heel behulpzame boatboys rond die voor 20 EC(5 euro) je lijn vastmaken op de kant en de volgende dag ook weer losmaken, dus dat valt mee als je de havenprijzen bij ons bekijkt.
Onderweg zagen we nog een grote dolfijn voorbij glijden, maar aan onze vishaken wil al sinds Suriname geen vis meer aanhangen. Viswize zitten we in een dip, maar dat is dan ook de enige dip, haha.
Leuk al die reacties die we van jullie op de blog ontvangen, wij vonden Koen en Giel ook schattig Wolfhaagjes :) We reageren niet op alle reakties maar we lezen ze allemaal, net zo als jullie onze verhalen lezen.
Met Carla en Huub gaan we St. Lucia nog verkennen en zullen iedereen op de hoogte houden van onze avonturen. Voorlopig vinden ze de temperatuur hier erg geweldadig :)

Dag 193 Bequia

2010-02-02T02:44:00.002+01:00

We zijn de prachtige Tobago Cays gepasseerd. We hebben er 2 dagen hartstikke mooi gelegen tussen piepkleine eilandjes en kraakhelder lichtblauw water, zo uit de bounty reklames. Het snorkelen was erg mooi maar ook viel het niet mee want de wind blaast nog steeds flink en daardoor konden we soms niet bij het rif komen en viel het zwemmend niet bij te houden om erboven te blijven snorkelen. 19 Jaar geleden zwommen we nog door de branding van het rif om daar tegen een hele wand aan te snorkelen en te duiken, nu dat was onmogelijk om daar tegenin te zwemmen, ook veel te gevaarlijk. En wij de voorgaande jaren tegen Koen en Giel maar vertellen hoe mooi het daar is. Ze kijken ons nu een beetje meewarig aan, vonden het wel mooi hoor want het was kraakhelder en heel veel visjes en vissen. Zelfs 8 stingrays(pijlstaartroggen) onder de boot en ook schildpadden gezien, vrij groot wel 75 cm. schat ik.
Gisteren werden we blij verrast door de Brandaan, Valentijn en Jonathan. Zij kwamen alle 3 tegelijk bij ons op de Tobago Cays ankeren. s'Avonds was het supergezellig op het strand. We hebben met zijn allen een BBQ kreeft met aardappels gegeten. Er zijn een soort bootboys die de toeristen proberen te trekken en ook een paar centen te verdienen op die manier. Dus ze zorgen voor water, brood, eten, etc. En omdat we nu met veel te veel kids en volwassenen waren om op 1 boot te verzamelen was dit een geweldige oplossing. Was er nog een francaise jarig met wie iedereen een limbodans-wedstrijd heeft gehouden, Marinthe was er heel goed in, maar Luuk won het met het grootste gemak, haha.
Vanmorgen hebben we met de bijboot tegen iedereen voorlopig houdoe gezegd en zijn wij op een oor naar Bequia gevaren. Het ging als een speer en we konden net zeilen dus dat was fijn. Hier hebben we alvast uitgeklaard zodat we dat morgen op St. Vincent niet hoeven te doen en in het dorpje konden we wat boodschappen doen. We herkennen er niets meer van, Gingerbreadcafé staat er nog wel en de koffie was er lekker, alleen de Espresso Machiato stond niet meer op het lijstje, was een tip van de moeder van Pepijn, geeft niks de Cappucino is heerlijk. We hebben hier maar weinig tijd en morgenvroeg varen we door naar Walliabou bay(opname Pirates of the Caribbean) en de dag daarna naar St. Lucia zodat we op tijd Carla en Huub van het vliegveld kunnen halen.
De fotoalbum van Trinidad is leeg. Er is iets mis gegaan toen ik van Koen en Giel hun slaapfoto eraf moest halen. Ik kan het voorlopig niet herstellen, jammer want het fotoalbum was net zo geslaagd, ben al 2 uur aan het klussen, die rotjong ook ;)
Komt tijd komt raad, op St. Lucia hebben we meer tijd en kan ik er ff goed voor gaan zitten, tot die tijd geen nieuwe foto's.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Dag 191 Foto's Trinidad in de fotoalbum

2010-01-30T15:39:00.001+01:00

Er staan nieuwe foto's op van onze weken in Trinidad!!

Dag 190 Union Island

2010-01-30T03:53:00.001+01:00

We zijn alweer een paar eilanden verder gevaren sinds ons laatste schrijven. Dat valt nog niet altijd mee want het waait hier continue tussen de 25 en 30 knopen, dus windkracht 6 en 7 maar niet mee maar tegen!! We hebben er al een paar hobbelige dagen opzitten met veel water over het dek. En dit is dan de Carieb waar het altijd windkracht 4 en 5 waait deze tijd van het jaar, een luxe voor de zeilers. Nou ja we hopen op oosten wind en geen noord want we hebben nog een dag of 5 om in St. Lucia te komen, dus de tijd dringt. Aan de andere kant dat is slechts 85 mijl, evenver als Trinidad Grenada en dat hebben we dinsdag in 12,5 uur gedaan, dus als de wind uit de goede hoek gaat waaien dan zijn we er zo.
Afgelopen maandag hebben we nog een hectische dag in Trinidad gehad om op tijd s'avonds weg te kunnen. Het leek na veel kunst en vliegwerk te lukken maar helaas. Jan ging de marifoon ophalen had die juffrouw de tent een paar uur vroeger op slot gegooid en konden wij niet weg. Uiteindelijk was dat niet erg. De boot lag voor het eerst weer in het water en we hadden al voor die dag moeten betalen en nu konden we s'avonds nog een keer uit eten met de Brandanen, voorlopig de laatste keer. Het was beregezellig en wij zullen hun de komende tijd zeker gaan missen, we hebben 5 maanden samen gevaren, ongelofelijk eigenlijk!! Die nacht sliepen we weer lekker op de boot na bijna 2 weken!!! Home sweet home, zo voelde het wel. De volgende ochtend gaat Jan al om 8 uur voor de laatste keer naar de overkant en haalt de nog steeds niet gerepareerde marifoon(ook dat nog) op en varen we weer met z'n 3'en Trinidad uit. Ook dit land met zijn swingende soca muziek zullen we missen!!
We varen met z'n 3'en naar Grenada, wel zo veilig want iedereen waarschuwt ons voor piraten onderweg. We hadden geluk, ook zij hadden vrijaf genomen die dag. s'Avonds om half 11 liggen we voor anker in Prickly Bay en palaveren we toch nog even de dag door. 6 Knopen konden we de hele tijd varen en daardoor waren we er lekker snel. Comfortabel varen was anders want we hingen de hele reis schuin en daardoor lagen wij weer her en der de tijd door te komen.
In Prickly Bay is verder niet veel te beleven en omdat voor ons de tijd begint te dringen hebben we geen rust en vertrekken de volgende dag al een stukje noordelijk. De Brandaan blijft met de Jonathan op Grenada om daar nog wat rond te rijden en het eiland te verkennen wat bekend is om zijn nootmuskaat en kaneel. Jan heeft zowiezo een broertje dood aan nootmuskaat dus wij gingen er vandoor. 12 Mijl verder ankerden we na vele baaien geprobeerd te hebben in een baai met overal rotsen en net plek voor 1 boot. De hele nacht hebben Jan en ik op de kuipbanken geslapen en om het kwartier ging de wekker om rond te kijken of alles goed ging, pfff. We lagen te rollen van de golven die in dat baaitje stonden en waren blij dat het licht werd, anker op en naar Union Island...dachten we. Niet dus, voorbij het eiland werd de wind pal tegen, windkracht 7, uitschieters 8 en flinke golven. We hebben geprobeerd te zeilen, laveren en dat ging best maar uiteindelijk moesten we nog 6 mijlen pal tegen de wind in om in Tyrell Bay in Carriacou aan te komen. Dit eiland ligt maar 35 mijl van Grenada maar hier deden we toch 9 uur over. In Carriacou wat nog steeds bij Grenada hoort gingen we toch maar inklaren en hier lag ook de Valentijn in de baai en de grote Pjotter. Kees en Marthe van de Pjotter hebben op onze boot gepast toen wij naar Anaula gingen en konden een uur nadat wij weg waren onze boot al gaan verplaatsen van de Surinaamse Marinepolitie. 2 Ankers hadden we er toen nog aanhangen en zij hebben onze boot samen aan een mooring gelegd waardoor wij geen bekeuring kregen en toen niet terug hoefden te komen, dus nu een leuk weerzien met de Pjotter bemanning. s'Avonds als vanouds palaveren op de Valentijn met ook de Pjotter, weer erg gezellig en avondeten werd pas om 10 uur opgediend die avond in huize Barbarossa. In Tyrell Bay liggen we ondanks de harde wind erg goed en ons anker houdt ons voortreffelijk. Natuurlijk ga ik dat s'nachts regelmatig checken, ik word nog moe van mezelf.
Vandaag met de Valentijn gesnorkeld op het voor ons eerste paradijslijke eilandje in de Carieb. Wit zand, palmboompjes en keihelder blauw en groen water, echt prachtig. De visbevolking was nog niet zo indrukwekkend, maar een aquarium bij de chinees doet er toch al goede zaken. Hier was ook nog niet veel koraal dus daarom ook nog niet zoveel visjes. Later in de middag boksten we tegen de wind naar Union Island en zijn we nu in het land dat heet: St. Vincent en de Grenadines. In deze baai lagen we 19 jaar geleden met ons pa en ma, Bas, Kathy, Jan en ik, maar die man van die wc is er niet meer op het puntje van het eiland. Het is beredruk in de baai en we vinden een piepklein plekje, dat word weer een onrustig nachtje. We vertrouwen het ankeren hier niet helemaal(staat zelfs in de pilot) en zijn daardoor nog niet op de kant geweest. Morgen weer een nieuwe dag en dan moeten we in gaan klaren in dit land en willen we s'middags doorvaren naar de Tobago Cays. Dat is een snorkelparadijs dus dat wordt vast geweldig. Daar gaan we nog een paar dagen naartoe voordat we gaan gassen naar St. Lucia waar Carla en Huub bij ons komen logeren!! Daar kijkt de hele bemannig naar uit.

Kiel is bijna klaar!!

2010-01-23T12:44:00.003+01:00

De kiel is inmiddels weer opnieuw geepoxied en gepolyesterd en ziet er weer mooi uit. Zelf moeten we de boot nog "even" in de antifouling zetten, maar met zulke sterke mannen aan boord is dat dit weekend zo gebeurd. Maandagochtend eerste werk gaan we dan weer het water in. Zo zijn er toch 2 klusweken aan te pas gekomen om alle reparaties uit te (laten) voeren. We hoorden al dat we zeker veel in de zon lagen te chillen omdat het blog niet meer werd bijgeschreven. Nou helaas was dat niet zo, er was overigens zon genoeg maar Jan en ik waren iedere dag voor 8 uur op de boot om te klussen en vanalles en nog wat te regelen.
Wat hebben we gedaan naast de reparatie van de boot. Het grootzeil is weer gerepareerd. Dit was flink gescheurd tijdens onze oversteek van de Kaap Verden naar Suriname. Nu zijn meteen alle zwakke plekken ook weer dubbel gestikt dus we hopen voorlopig nog even met dit zeil te kunnen varen want een nieuw zeil hakt anders wel heel stevig in ons budget. Jan heeft overal fannetjes opgehangen zodat we "Caribeanproof" kunnen koken en computeren maar vooral s'nachts lekker kunnen slapen. Dat was een flinke klus omdat er overal draden moeten worden getrokken en in zo'n boot is alles precies pas gemaakt, net als in een caravan, dus moest overal alles uit de kasten om de draden netjes achterlangs te leggen en moest hij hier en daar gaten boren. Ziet er nu allemaal top uit! We hebben ook nog 2 dingen laten doen die wij eigenlijk thuis hadden willen doen maar dat kwam er helemaal niet van door de drukte van het vertrek. Kussens voor op de buitenbanken die nat mogen worden en een bimini. Een bimini is een zonnedakje boven de kuip. We zaten al maanden te vogelen met tentdoeken maar konden daar niet mee varen en omdat we hier toch langer moesten blijven hebben we nu een bimini waardoor we niet meer pal in de zon staan en zitten onder het varen. In de Carieb hebben alle boten zo'n dakje, geen overbodige luxe. Daar zijn we vooral erg blij mee!!
Jan heeft de stuurautomaat opnieuw bevestigd zodat we hopelijk nu geen problemen meer krijgen zoals de laatste keer toen onderweg naar Suriname het tandwiel eraf liep.
Onze gasfles is hier ook gevuld, ze vullen hier alle soorten tanks. Voordat we gingen hoorden we dat onze gasflessen hier misschien niet zouden kunnen worden gevuld, maar ook dit lukt nog steeds, handig om te weten voor komende vertrekkers. Want ja wie weet steken we wel menseen aan. Carla en Huub zeiden gisteren op skype al dat zij volgend jaar een jaar weggaan, dus laten we de boot hier wel in Trinidad liggen, zijn jullie tenminste al op de Carieb, haha.
Het nieuwe anker is ook binnen en krijgt een nieuwe bevestiging op de boegspriet zodat ook ik het anker binnen kan halen, nu is dat een bereklus en hangt Jan of Koen altijd over de boegspriet om dat anker binnen te krijgen omdat het tussen de boegspriet en de waterstag door moet. Dat wordt nog een maandagklus als we weer in het water liggen.
Gisteren hebben we de onderkant al netjes geschuurd, vandaag en morgen antifoulen en we zijn er weer helemaal klaar voor. Vanavond gaan we nog wel Port of Spain in om nog wat steelbands te bezoeken want het is weer weekend en daar moeten we natuurlijk wel gebruik van maken. Dus tonight we hit the town again.
We hebben deze week natuurlijk niet alleenmaar gewerkt(Jan eigenlijk wel). Dinsdag was Koen jarig en hebben Giel, Koen en ik het busje(ideaal openbaar vervoer, je gaat langs de weg staan en binnen 5 minuten zit je al in het busje)naar Port of Spain gepakt. Daar wat rondgestruint en roti gegeten. Beetje winkelen in Sportsworld en s'avonds hebben we ge-BBQ'ed met de Brandaan en Jonathan. Woensdagavond zijn we met het busje naar MovieTown geweest om voor het eerst sinds Wehmouth(Engeland) een filmpje te pakken: Book of Eli, hele gave film. Met het busje terug viel niet mee omdat die niet meer reden...maar na een minuut of 5 op de weg te staan wilde iemand wel voor onze taxi spelen en waren we na een half uurtje weer terug en niet overvallen of i.d. waar ze het hier onder de buitenlanders voor waarschuwen. Het was natuurlijk niet heel veilig wat we deden maar het voelde absoluut niet gevaarlijk aan. Aardige man die ons netjes voor de deur afzette voor een hele nette prijs(6,50). Donderdagavond hadden we weer feest want toen werd Mira 44 en hadden we een gezellige avond met pizza's op de Brandaan. Gisteren lagen we heel vroeg op bed, gek hé.
Dus nu weten jullie waar we de hele week uit hebben gehangen. Nog 2 dagen op de boatyard en dan liggen we weer in het water, waar we horen natuurlijk :)

Power Boat Marina

2010-01-16T16:04:00.003+01:00

We zijn de dagtelling een beetje kwijt omdat de agenda op de boot ligt en we in een appartement slapen. Komt later wel weer goed, no span zeggen ze dan in Suriname. De foto's van Suriname heb ik net in het fotoalbum gezet dus t/m afgelopen maandag toen de boot uit het water werd gelift staan alle foto's weer op onze blog, waar internet al niet geweldig voor is.
De boot hangt nu een paar dagen permanent in een kraan omdat de reparatie van het polyester aan het roer en de kiel gelukkig is begonnen. Iedere ochtend gaat Jan al om een uur of 8 naar de boot, ook om zelf te klussen want na een half jaar op de boot te hebben geleefd is een klusmoment best op zijn plaats. Op de werf is het een drukte met klussen en ook onder de Nederlandse vertrekkers zijn wij niet de enige op de kant, naast de Victory staat nu ook de Pjotter op de kant met kielschade. Hun hebben dit beide in Gambia opgelopen.
Vandaag gaan we ook voor de 3e opeenvolgende dag het buitenboord motortje ophalen, Giel wordt er doodziek van dat we daar iedere keer voor nop aankomen en BudgetMarine zegt iedere keer dat hij morgen echt klaar is. Jan heeft net nog op de walkie talkie geroepen dat het na de lunch zover zal zijn...dus dadelijk roeien we hopelijk voor de laatste keer naar de overkant. Het anker zou ook binnen moeten zijn. Dit moest uit de USA opgestuurd worden. Komt allemaal goed, voorlopig zijn we hier nog wel een hele week voordat alle reparaties klaar zullen zijn.
We vermaken ons verder prima. Gisteren zijn we naar Port of Spain geweest met z'n allen(Brandaan, Jonathan) en hebben we de carnavalspakjes voor dit jaar bewonderd, deze kun je nu bestellen, voor zo'n 200 euro heb je een prachtig pak jongens en meisjes, alleen voor februari is het een beetje aan de frisse kant. Maar voor het carnaval in Rotterdam zou het perfect kunnen zijn(= in augustus geloof ik). Daarna zijn we naar een panyard geweest. Daar oefenen steelbands nu iedere avond tot het zover is op 14 en 15 februari. Zo ongeveer 50 bandleden stonden muziek te maken en dan wel zo swingend en vol vuur en plezier, het was echt geweldig. Dat gaan we nog een avond doen want het was gaaf om te zien en te horen. Carnaval is hier nu in de voorbereidingsfase en is hier op Trinidad het meest grote carnavalsfestijn van de wereld. Het is jammer dat we het echte carnaval niet mee zullen maken, maar wie weet hoe het op die andere eilanden dan zal zijn. Wij zijn met carnaval op St. Lucia en daar wordt het ook gevierd, wie weet, misschien toch even zo'n pikant pakje kopen...

Trinidad, Chaguaramas Bay

2010-01-14T15:36:00.003+01:00

We zijn na een supersnelle overtocht afgelopen maandagmiddag in Trinidad aangekomen. Gebroederlijk met de Brandaan en Jonathan voeren we gelijk op hierheen en op zich ging de overtocht snel maar Jan en ik waren weer eens 2 dagen half misselijk. Gelukkig hebben Koen en Giel nergens last van en nam Koen de eerste avond het koken van mij over toen ik ff de vissen moest gaan voeren en even later nam om dezelfde reden Giel het afwassen over. Onderweg hebben we weer een wedstrijdje over hoeveel mijlen we hadden afgelegd. Daan van de Jonathan won de eerste dag, we voeren de eerste dag 192,4 mijl, wat een afstand, ons superrecord. Verder werd er nog meer gewonnen maar de prijzen moeten nog uitgedeeld worden. Hier in Trinidad is iedereen zo druk met klussen dat het er nog niet van is gekomen.
Trinidad is geweldig mooi groen en tropisch, zeker ook qua temperatuur tropisch. Onze boot staat al op de kant en de hele dag komen er mensen langs om offertes te maken en lopen er afspraken om langs te komen. De verzekering heeft offertes nodig en daarna geven zij groen licht en kan de reparatie gestart worden. Al met al gaan wij de andere boten even uit het oog verliezen want wij moeten hier een week of twee blijven voordat het klaar zal zijn.
Gelukkig zijn de voorzieningen hier super. Overal weer chandlers(winkels voor bootspullen), sinds Frankrijk niet meer gezien!! Dus Jan liep eergisteren huppelend met een mandje door die winkel. De boot staat op de kant aan de achterkant van die winkel, beetje gevaarlijke locatie qua budget want Jan gaat daar iedere dag wel meer dan 1 keer naartoe.
De efficiency van Trinidad qua reparaties is ongekend. Overal lopen werkmensen op die werf rond, voor iedere specialisatie zijn er verschillende mensen. De werf stuurt onmiddelijk iemand langs, bij de office hoef je maar te vragen en ze nemen de telefoon en bellen de juiste persoon. We zijn blij dat we hier de boot voor reparatie naartoe hebben mogen varen, dit is de beste plek denken wij. Verder zit er in de dagen nu wat meer structuur voor Koen en Giel, s'morgens na het ontbijt 2 uur school en nu zijn ze zwemmen met alle andere kinderen. Dit houden hun nog gerust een tijdje vol, ach ja wij ook hoor ;)
We hebben weer goed internet en het is leuk om alle reacties te lezen die wij op de blog krijgen, wij verbazen ons soms hoeveel en wie allemaal in ons geinteresseerd zijn maar vinden de aandacht en de reacties geweldig. Dus allemaal hartstikke bedankt en voor iedereen die na 1 Januari nog hebben gereageerd ook de Allerbeste wensen voor 2010!!

Dag 197 Paramaribo

2010-01-08T20:14:00.000+01:00

Eergisterenavond zijn we terug gekomen uit de jungle van Suriname, wat was het geweldig daar!!
De 4e Januari stonden we om half 9 op de kant bij het busje dat ons naar de vertrekplek zou brengen. We gaan met 4 families, de Jonathan A gaan ook mee. Zijn zijn pas net aangekomen uit de Kaap Verden, maar varen al zolang net achter iedereen aan dat zij graag meegaan. Jonge familie met 3 kids en wat denk je ze varen ook in een Trintella, net als wij alleen een paar maten groter :)
Al na 2 uur krijgen we verontrustende mailtjes dat wij te ver op de rivier liggen, lagen daar al 3 dagen zonder problemen en de Jonathan A was gaan krabben. Kees van de Pjotter zou op onze boten letten en had dus al meteen turbo druk. Ze losten het super op waardoor wij onze trip konden vervolgen, samen met een andere zeiler werden wij aan een vrijgekomen mooring gelegd en daar kun je niet gaan krabben. Die mooring was nog niet vrij toen wij 2 uur eerder vertrokken maar nu kon onze boot daar naartoe verhuizen en lagen we veilig. De Jonathan werd verlegd en ligt alle dagen verder goed.
Na 5 uur echt hobbelen in de bus want de weg is slechts een half uurtje verhard komen we aan bij Atjoni, daar eindigd de weg en verhuizen we onszelf en de bagage in korjalen en gaan we 1 1/2 uur verder over de rivier. We varen midden in het regenwoud door een prachtige omgeving. Giel zegt terecht dat je er alleen nog een geel vierkantje boven in de hoek bij hoeft te zien, "National Geografic", werkelijk ongelofelijk mooi. Langs de rivier zijn overal dorpjes van kleine hutjes, staan er mensen in de waterkant te wassen, te baden, vis te vangen en is het een levenslustige boel. We mogen geen foto's maken van de mensen, dat is wel jammer, zeker niet van de moslims en traditionele mensen, die denken daardoor een stukje van hun ziel te verliezen. Wel van de mensen uit de christelijke dorpjes. Het verschil tussen de dorpjes is te zien doordat de christelijke dorpjes meer openlijk aan het water zijn gebouwd, soms ook met een kerk, dan is het natuurlijk gemakkelijk te herkennen en de andere dorpjes liggen meer verscholen tussen de bush.
Als we bij ons resort aankomen is het meteen lekker eten, ze verzorgen alle maaltijden super!! Aanschuiven en bunkeren, daarna kunnen we baderen in de stroomversnelling. Dat is voor ons zeilers wel heel welkom ;) Koen probeerd nog een piranja te vangen met zijn meegebrachte vislijn, maar helaas wil dat niet lukken. s'Avonds gaan we kaaimannen spotten met de korjalen en inderdaad we zien er nog best veel ook, en daar zwemmen we dan overdag! De kaaimannen zijn niet zo heel groot, ik denk een cm. of 80 dus wij zijn ook geen prooi voor hun, gelukkig. De eerste dag hebben we wel wat regen maar niet zoveel als waar de boot ligt, daar waait het hard en regent het 2 dagen stevig.
s'Nachts slapen we voor het eerst sinds 24 juli weer in een bed. Ligt wel heerlijk rustig. Onze huisjes hebben bedden met klamboe's en dat is niet verkeerd, was het niet voor de muggen dan wel voor de spinnen. Jan heeft nl. de volgende dag een flinke tarantula in zijn onderbroek zitten die buiten over het balkonnetje hangt. Ook zien we nog een kleine boomslang in een plant voor ons huisje, we zitten echt in de jungle.
De tweede dag bezoeken we wat van die dorpjes aan de rivier en het blijft geweldig dat je zo goed met iedereen kan praten, dat maakt het contact met de locale bevolking echt goed. De kinderen in de dorpjes leren allemaal Nederlands op school, die hebben ze ook in de jungle, en hun voertaal is Saramacaans. Hun voorouders zijn weggelopen slaven die de jungle invluchten omdat ze het zat werden om zo worden te misbruikt en mishandeld door onze voorouders. Toch zijn mensen heel vriendelijk tegen ons en hebben de Nederlanders het later wel goedgemaakt denken wij...
Lopend door de jungle krijgen we s'middags les over welke bomen en planten je waarvoor kunt gebruiken, kinine, brandstof om vuur aan te maken, etc. en zien we ook nog aapjes en dat is altijd gaaf. Er is tussendoor tijd om te zwemmen en te relaxen en s'avonds gaan we traditioneel dansen en komen Koen en Giel op de dansvloer. Blijkt dat hun als enige van die Nederlanders ook kunnen schudden met die billen, is dat nou schuren...haha. Ze hebben wel een geweldige tijd want die meiden die mee komen dansen uit het dorp zijn van hun leeftijd en kunnen echt goed dansen. Ze worden steeds mee de dansvloer(waar we overdag eten) opgenomen en s'nachts kunnen ze de slaap maar moeilijk vatten en als ze dan slapen zijn s'ochtends die lakens helemaal in de war!
De laatste dag gaan we nog even met de korjalen de rivier op naar een stroomversnelling en een ecoresort waar we gaan zwemmen. Met die boten de rivier op doe ik het liefst, het is daar zo mooi. Het lijkt me geweldig om de rivier helemaal af te zakken in korjalen, volgende keer...? En dan gaan we na de lunch weer de hele reis terug naar Domburg waar de boten liggen. Foto's van de trip kun je zien op www.anaulanatureresort.com Ons eigen fotoalbum heeft nog geen Suriname foto's, dat kunnen we pas weer doen als we een goede internetverbinding hebben, pas weer in Trinidad over een dag of 4.
In Domburg hebben we gisteren weer wat boodschappen gedaan om onderweg naar Trinidad te kokkerelen en bezoeken we s'middags op het heetst van de dag Laakwijk, een fruitplantage. Nou er is natuurlijk niemand aan het werk in die verzengende hitte, alleen wij gaan nog steeds rondlopen op dit tijdstip van de dag. We zien wel prachtige bloemen in de vrije natuur groeien, heel veel fruit, grote mieren en een tarantula in een bananenboom. Terug bij de bootjes kunnen we nog wel heerlijk fruit kopen van een mevrouw die haar man even naar het kostgrondje stuurt om fruit voor ons te halen, echt vers dus. Het kost zo weinig en nog beter, het smaakt heerlijk!
Daarna gaan we anker op met de hulp van Daniel want dat tweede anker bungelt nog in het water en is verstrikt in de kluwe draden van de mooring en alleen krijgen we het niet voor elkaar. Koen was al mee met de Jonathan A zodat hij daar kon helpen en we missen die mankracht. Alles komt goed en om half 6 kunnen we parboreren op de Jonathan A(nog niet gevraagd waar die naam vandaan komt) en eten we s'avonds voor de laatste keer bij de chinees in Paramaribo.
Vandaag doen we de laatste inkopen en haalt Jan een stempeltje in onze paspoorten zodat we Suriname weer uitmogen. Het was hier geweldig en eigenlijk wil niemand van ons al gaan, en dat is een goed teken, maar we moeten wel want in Trinidad moet onze boot de kant op voor reparatie.

dag 164

2010-01-04T03:23:00.000+01:00

Het is vandaag zondag de 3e januari. Terwijl ik dit typ denk ik aan het tijdsverschil. Voor nederland is het inmidddels de 4e. De jaarwisseling in Paramaribo was er een om nooit te vergeten. Dagen van tevoren was het al bal met het vuurwerk. Overal knallen en heel veel siervuurwerk. Oud en nieuw begint om 1200 u. in paramaribo. In de Domineestraat knallen de winkeliers de hele straat in de kruitdamp. Wij waren maar 2 uurtjes te laat. Later deed een winkelier het nog eens dunnetjes over, het was werkelijk oorverdovend. op straat was het erg druk en er speelden overal bandjes, onder een brandende zon in een verzengende hitte. We waren met Daniel en Monica van de Valentijn op pad gegaan maar al snel bleek dat het festijn niet voor kinderen van onder de 1.50 m was. We waren Baaf al snel kwijt en hoewel hij snel een strategisch punt had ingenomen, duurde het toch even voordat we hem hadden teruggevonden. Snel gingen ze naar de waterkant, waar we ze later zouden terugvinden. (Lees, vreetentjes). Het feest in de binnenstad was leuk, druk en vooral heet. Toen we een uur later ook aan een sateetje zaten, konden we het ook goed uithouden. Daar kwamen we Jeroen tegen van de Mjollner, en die had Jelle op sleeptouw, Jelle van Floor van de Libis. We hadden ze ontmoet op Sal, waar ze met grote snelheid met hun kites langs de Barbarossa knalden. Leuke mensen, enthousiast en levenslustig, zijn ze nog hoor, schrik maar niet. Voor de kust van Suriname verloren ze hun roer. Dat is echt slecht nieuws, dan kun je niks meer. Toen hebben ze geprobeerd van hun windvaan stuurinrichting een roer temaken, maar dat brak ook af. Het originele roer hag een massieve rvs roerkoning van 3 centimeter dik die finaal afbrak, en het hulproer van de windvaan was eenzelfde lot beschoren. Uiteindelijk zijn ze in 10 meter water, 100 mijl uit de kust voor anker gegaan en hebben er ong. 24 uur over gedaan voor ze een schip vonden dat ze heeft gesleept naar Paramaribo. Het ging niet zo simpel als ik het nu stel en de schade bleef niet beperkt tot het roer, het hele dek zit los door de sleep. Kortom, 24 uur lang denken dat je schip zinkt en dat je verzuipt, laat zo zijn sporen achter. Toch denk ik dat het niet lang zal duren voordat ze er weer jonger uitzien dan wij. Al met al zag Jelle er knap gestresst uit. Mooi is wel dat iedereen meeleeft en dat ze overal kunnen slapen, of ze willen of niet. Later op de middag gingen we weer richting het Vat, (soort stamkroeg) waar ook weer een band stond. Koen, Ellen en ik bleven tot een uur of 10 in de stad, daarna konden we niet meer blijven staan, niet van de drank. Toen we bij de steiger kwamen zag de ankerplek er anders uit, iets was er veranderd. Toine haalde ons op en zei dat de Brandaan aan de wandel was geweest, van haar anker af was gelopen. Toch vreemd na 6 dagen. Bij de Barbarossa gekomen sprongen Ellen en Koen uit de bijboot, op het moment dat we de hoge stemmetjes van de Brandaanmeisjes hoorden. Papaaaa, terugkomen.... Ik bleef in de bijboot en zo goed en zo hard als het ging, speerden we naar de Brandaan, tegen een dikke 3 knoop stroom in. Het geroep werd er niet minder om, in de verte hoorden we ook een motortje loeien. Toen we om de Brandaan voeren zagen we een stuurloze stalen bak, van 10 bij 8 meter, 1 meter hoog met daarop een halve caravan, met eerder genoemde snelheid (3 knopen) op de Brandaan af komen. Achteraf schatten wij het gewicht op een ton of 15. Daniel van de Valentijn had zijn bijboot tegen de zijkant geplant en probeerde zo die bak van zijn koers te duwen, wat wonderwel leek te lukken. Toen Toine en ik eraan kwamen, was de stalen bak nog een meter of 5 van de boeg van de Brandaan, maar al wel wat voorbij het midden. Volkomen overbodig zei ik nog tegen Toine dat hij de bijboot tusen de twee schepen moest rammen. Toen ik in het schaarse licht, met mijn -6 zijn gezicht zag, begreep ik dat hij dat allang van plan was. Hoe zwaar is die bak? Hoeveel tijd hebben we? Hoe plat wordt de bijboot? Klapt hij? Heb ik tijd en plaats om eruit te springen? We raakten de bak achterop de hoek en tot onze opluchting pivoteerde hij om dat punt. De Brandaan werd niet geraakt en de bak met halve caravan (klinkt als een bestelling in een friettent) Dreef er op anderhalve meter langs, Pfieuw.... weer een reden om er een alcoholische versnapering op te pakken. Wat een mazzel dat Monica en Daniel zo snel en adequaat reageerden en dat Toine en ik precies op tijd kwamen voor het laatste duwtje. Je snapt dat het nog gezellig werd bij de borrel en de champagne van Rob en Diana uit Den Bosch ging er in als een kopje chocomel in de schippers van de kameleon. Het vuurwerk was ook van ongekend nivo, sorry Heusden, je kunt niet in de schaduw staan van Paramaribo. Zo op de rivier hadden we een geweldig uitzicht.
De eerte van de eerste gingen we verder naar Domburg, een plekje verderop. Daar zouden alle nederlandse boten zijn en daar hebben we een cafe waar ze lekkere nasi rames maken en waar ze een lekker potje bier hebben en waar de kinderen kunnen spelen en waar de ouderen kunnen ouwehoeren over boten en bestemmingen en...... veel te gezellig allemaal. Morgen gaan we op jungle trek en maken we weer van alles mee. Ik denk dat ik maar eens naar bed ga.

GELUKKIG NIEUWJAAR

2009-12-31T14:38:00.000+01:00

HAPPY NEWYEAR, EEN GEZOND EN VOORSPOEDIG 2010 EN VEEL GELUK EN LIEFDE VOOR IEDEREEN!!!!

Vandaag maken wij ons op voor het spektakel van oud op nieuw in Paramaribo. Het schijnt hier abnormaal te knallen en dat begint vanaf een uur of 2 vanmiddag in de Domineestraat waar het winkelcentrum van Paramaribo is, wij zijn benieuwd. Grappig hier al die Nederlandse straatnamen en ook de dorpen die Domburg, Wageningen, etc. heten, het is echt homecoming hier.
Suriname is een fantastisch land wat wij er dusver van hebben meegemaakt. Erg vriendelijke mensen en heel erg relaxed. Je ziet geen boze of geirriteerde mensen. Altijd staan ze klaar om te helpen en heel veel big smiles. Wij zijn sinds 1e kerstdag toen we voor anker gingen bij het Torarica hotel nog steeds op dezelfde plaats blijven liggen. De Surinaamse keuken is heel gevarieerd dus wij proeven iedere avond weer saté, roti, javaans en ook friet met. Met de Nederlandse friettent hebben we niet zo'n geluk tot nu toe want die was toen we die gisteren eindelijk in ons schema hadden ingepland, dicht! Dus de weddenschap van het onbeperkt friet, snacks, cola of bier die staat nog steeds. Het inklaren hier in Suriname ging niet zonder strubbelingen. Jammer dat dat zo'n gedoe was. Vreemdelingenpolitie had eerst onze crewlijst nodig, met de taxi een half uur heen en terug. Dan naar het consulaat voor buitenlandse zaken een visum regelen, daarvoor moet je 30 euro pp betalen en dat moet je weer bij een centrale bank gaan doen, terug naar het consulaat. Een dag wachten dan is het visum klaar. Weer terug naar de vreemdelingenpolitie met het hele gezin. Daar kregen we een stempel in ons paspoort. Dit duurde in totaal 3 dagen en dan moeten we weer bij hun terug als we Suriname gaan verlaten om een andere stempel in het paspoort te krijgen. Een bijzonder tijdrovend proces, zeker omdat al die instanties heel ver bij elkaar uit de buurt liggen. Ach ja, er blijft genoeg winkeltijd en chilltijd over. Aan de Waterkant is het heerlijk saté'tjes eten met een literfles bier erbij en je vraagt dan een aantal bekers zodat je die fles onder elkaar kan delen. Overdag is dat een prima plek om te zitten aan de rivier. Wij zijn er ook een keer met ons vieren om een uur of 1 s'nachts geweest en dan is het toch een wat minder chille plek, dan zijn er ook veel junkies en bedelaars en zie je er nauwelijks een blanke. Gauw een flesje bier samen gedronken en wat pindakoeken en toen zijn we weer naar het Vat gelopen, daar is het meer zoals de Parade in Den Bosch. Nu met iedere avond bands met op de achtergrond sier- en knalvuurwerk. Want vanaf de kerst zijn ze daar hiermee begonnen en werd dat iedere avond meer. Nou we zijn dus 1 avond wezen "stappen", maar dat is voor de jongens toch leuker in Den Bosch of Drunen met hun eigen vrienden, ach ja, je kunt niet alles hebben. Het uit eten s'avonds wat we doen met alle boten(Brandaan en Valentijn) is altijd wel erg gezellig.
We wachten af hoe het vandaag zal zijn hier, de straten zijn sinds gisteren in de binnenstad al afgezet...
Iedereen een hele gezellige avond en nacht, doe voorzichtig met al die knallers en heel veel plezier.

XXX JAN, ELLEN, KOEN & GIEL

Dag 156 Paramaribo

2009-12-26T22:08:00.001+01:00

Jawel hoor gisteren om 5 uur locale tijd lagen we aan ons anker voor het Torarica hotel in Paramaribo op de Suriname rivier. Na 15 dagen zeilen konden de zeilen worden ingerold en lagen we heerlijk rustig te deinen op de rivier. Geweldig lekker en relaxed. Achteraf vond eigenlijk niemand van ons dat het lang heeft geduurd en de tijd is rap voorbij gegaan. We hebben ons niet verveeld en de dagen vlogen voorbij. We hebben heel wat DVD's gekeken en op kerstavond nog heel toepasselijk The Holiday. Die laatste nacht op zee ging verschrikkelijk hard tot soms wel 8 knopen. Dit keer kon de Brandaan ons niet eens bijhouden en rolden wij de genua nog een stukje verder in. Want het is geweldig geweest dat de Brandaan altijd met ons meevoer.Meestal moesten zij wat zeil inrollen omdat wij meestal niet zo hard lopen als zij, behalve als het boven windkracht 5-6 komt dan begint onze boot te racen. Voor ons is het een geweldig safe gevoel geweest dat de Brandaan altijd in de buurt was en is. We wisten na ons avontuur in Palmeira op Sal natuurlijk ook niet of het de hele reis verder goed zou gaan en of de boot ergens toch verborgen gebreken had opgelopen toen we de rotsen daar hadden gekust. Maar gelukkig heeft de boot het geweldig gedaan.
Onderweg hebben we iedere dag samen een wedstrijd gedaan over de gevaren afstand, hoeveel vissen we zouden vangen en hoeveel boten we zouden zien. Uiteindelijk won de Brandaan met een punt van ons na een nek aan nek race met 61-60. Dat kost ons een appeltaart, maar Mira heeft die al gebakken, lekker dat ie was :) Verder wonnen Toine, Koen en Marinthe de aankomst tijd en dat levert hun nog onbeperkt friet eten met snacks en bier of cola.
Dus gisteren hier het anker uit en dan is het toch echt tijd voor champagne geworden! We wachten op de Valentijn die 1 uurtje later binnen lopen. Iedereen neemt een fles champagne mee en zo borrelen we bij ons met de door mij vers gevangen tonijn tot een uurtje of 8 s'avonds. Dan springen we snel in schone kleren en gaan we bij het Torarica hotel eten, alleen snacks was nog mogelijk en laten we daar nou net het meeste trek in hebben, haha. En zo is het wel bijzonder om ineens midden in het leven te staan, allemaal vriendelijke mensen om je heen, prachtig versierde kersbomen en een mooi zwembadje en overal palmbomen, zo mooi allemaal. We genieten enorm van deze reis en het zijn ongelofelijke "genietmomenten", iedere dag weer.
s'Avonds al heel laat als we richting de dingy van de Brandaan lopen nemen we nog een laatste afzakkertje in de strandbar van het Torarica en dan vallen we een uurtje later echt als een blok in slaap. We hebben deze nacht echt ontzettend vast en diep geslapen. Ik had mij nog wel zorgen gemaakt of ik uberhaupt zou kunnen slapen de eerste nacht dat we weer voor anker zouden liggen, uhm...ik was gewoon in coma. Jan had nog wel het ankeralarm aangezet om 3 uur s'nachts. Hij werd toen wakker om wacht te gaan lopen en is toen op de kuipbank gaan liggen, ook lekker koel vergeleken met binnen. Want warm is het hier wel weer pfff. Niet zo heet als Gambia, maar het komt wel aardig in de buurt. De fannetjes binnen draaien in ieder geval weer.
Het is ook geweldig bijzonder dat we inmiddels 5 maanden op reis zijn. We varen van Africa naar Zuid Amerika en dan praten ze er Nederlands!! Wel heel fijn en het voelt als thuiskomen hier in Suriname. De mensen die we to so far hebben gesproken zijn erg vriendelijk en heel beleefd, hier is iedereen nog "u", daar mogen wij ook weer even ons best op doen, goede oefening :)

Merry Christmas

2009-12-24T19:08:00.000+01:00

Het is de 24e, vanavond voor sommige herdertjesmis op deze kerstavond.
Vanaf deze plaats op de oceaan wensen wij iedereen die onze blog leest en met ons meeleven hele gezellig feestdagen.
Hopelijk is het bij jullie nog steeds een witte wereld, dat maakt de kerst wel heel romantisch.

Wij vieren kerst in een warmere omgeving dit jaar, maar even zogoed, kerst is kerst. Ik ben dan wel de kerstcd's vergeten, ik snap er niets van en verdenk mijn 3 mannen ervan dat ze die verstopt hebben. Dus nu moet ik zelf maar wat kerstkrakers zingen, ben helaas niet tekstvast dus dat word weer improviseren op Last Christmas van Wham en We are the World.

Dus voor iedereen HELE GEZELLIGE FEESTDAGEN MET ELKAAR!!!

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

dag 153 13 dagen op de oceaan

2009-12-23T23:28:00.000+01:00

Allereerst moet ik even zeggen dat ik een foutje gemaakt heb, een rhumb line is niet hetzelfde als een groot cirkellijn, zoals ik een paar dagen geleden schreef. Een rhumb line is de kortste weg tussen 2 punten op een kaart met mercator projectie. Anders word ik steeds uitgelachen. Moet je maar interessant willen doen. Maar goed, terug naar de dag van vandaag. Ik zit in de kuip met de laptop op schoot. Ik glij van links naar rechts, dus het is lastig typen. Op ons kompas kunnen we ook zien hoe schuin we gaan, vaak rond de 30 graden, soms meer. Leuk experiment voor onder het eten (liefst onaangekondigd). Vannacht hebben we weer flink liggen rollen en slapen is echt een kunst. De handheld marifoon viel van de hoogte van de kuipingang in de kajuit, zo'n 2,5 meter. Het gaf een flinke klap maar hij doet het nog. Ik zie net dat het alweer 3 dagen geleden is dat we geschreven hebben. Oeps, het leven is hier ook zo enerverend. Het is nu rond de middag en Koen ligt nog op bed, Ellen ligt weer te slapen na haar wacht van 0600 tot 0900. Giel en ik komen meestal rond die tijd uit bed. Vandaag gingen er broodjes in de oven, (we eten ook weel eens cornflakes) en het was weer een heerlijk ontbijt. Grote fans van koopmans. We zijn een beetje afgestapt van de cornflakes met melk. Het laatste pak was een bijzondere. Het smaakte alsof je de cornflakes in een bakje doet, melk erbij.... en dan eet je het pak op. Bah bah. We hebben nog een dag van de tonijn gegeten van een paar dagen geleden. wat een beest. En lekker. De Brandaan heeft net een giga wahoe gevangen van 113 cm. Daar eten we vanavond een stuk van, rauw en gebakken. Straks gaan we de vis weer overgooien. De laatste dagen is de zee wat rustiger geweest. Het leven aan boord is dan een stuk makkelijker. De boot klinkt dan niet meer als een doos lego waar iemand een muziekinstrument van probeert te maken, en je kunt veel makkelijker naar de wc. Dat is ook nog een verhaal apart. Om te voorkomenn dat er water in de pot loopt, heb ik er een fles siliconenspray ingepropt. Iemand was vergeten de afsluiter dicht te zetten, waardoor er onder de bus een vacuum kon ontstaan. Toen ik de kamer van hoge nood betrad, bleek de bus siliconenspray die nota bene voor glijdende opppervlakken zorgt, muurvast te zitten. Na wat verwoede pogingen zat de zaak nog steeds in een onwrikbaar evenwicht. Ik stommelde naar buiten om de waterpomptang te pakken, mijn handen waren veel te glad. Meteen de eerste aanzet was succesvol. De grip op de bus was goed. Ik voelde hem wat komen en kneep nog wat harder om wat meer kracht te kunnen zetten. Pfffffffffff, een flink gat in de bus laat alle siliconenspray ontsnappen zodat ik even in de mist sta. Snel de deksel omlaag voordat alles onder zit. Het duurde even voordat alles ontsnapt was. De bus kwam hierna met een harde plop los. Soms spuit je wat siliconenspray in het water om de rubbers wat te smeren, dat hoeft voorlopig niet meer. Er is echter een effect waar ik niet op had gerekend, de bril glijdt tegenwoordig heel makkelijk van links naar rechts over de pot. Zo is onze rustige witte pony veranderd in een wilde mustang. Hiiiihaaaa! Dan is er nog het fenomeen ass-wash zoals dat bij ons heet. Soms begint de wc te borrelen en spuit er wat water omhoog. Alleen Koen en ik hebben daar last van. Je zit dan rustig op die mustang en dan ineens die verfrissende douche. Nasty! Als Giel dat hoort dan lopen de tranen over zijn wangen van het lachen. Ik zal in Paramaribo de rubbers maar eens vervangen. De stemming zit er bij de jongens goed in. Ze zitten de hele dag te klooien en te vervelen en hebben de grootste lol. Soms slaan ze elkaar bont en blauw maar de stemming blijft goed. Gisteravond hebben ze een paar uur muziek zitten maken. Koen had zelf een riff verzonnen op zijn basgitaar en Giel vond er een leuk ritme bij op zijn cajon. Alweer de grootste lol. Maakten ze maar weer eens ruzie. Daarna hebben we om beurten een lied gezongen door de marifoon voor de Brandaan en zij voor ons. Eline en Marinthe waren verreweg de besten en kregen van de vakjury de meeste punten. Toch worden ze op de hielen gezeten door de Valentijn. Ze zitten nog maar een mijl of 14 achter ons en ze naderen snel met de parasailor. En ik heb ze wel eens horen zingen...

Dag 150 10 dagen op de Atlantische oceaan

2009-12-20T22:37:00.000+01:00

We hebben gisteren en vandaag prima dagen qua voortgang op de grote plas. Gisteren een etmaal van 131 mijl en vandaag 148 mijl, we peren er dus op samen met de Brandaan. De Valentijn zit ook in de buurt maar helaas niet op zichtafstand. Ook zijn er geen andere zaken stuk gegaan en dat is natuurlijk ook vernoemenswaardig want anders denken jullie dat alles stuk gaat, maar zo is het ook weer niet. En onder de vertrekkersboten is het bekend dat op zo'n grote trip als wij nu maken vanalles stuk kan gaan onderweg. De zeilen staan ook al dagen achtereen en de apparatuur idem.
We hebben nog steeds wind genoeg en nog meer deining, we houden geen billen over van dat geschud. De hele dag loop je je schrap te zetten. Wel grappig want gisteren heb ik Koen en Giel gefilmt terwijl ze lagen te slapen en zelfs dan bewegen ze ook nog de hele tijd. Jan zijn buik vliegt er zo af, daar is hij wel erg happy mee.
Vanochtend hebben we een andere vis gevangen dan anders, hij trok enorm hard aan de lijn en Giel kreeg hem alleen niet binnen. Jan helpen, iedereen handschoenen aan. Koen weer uit bed getrommelt en wat zat er aan de lijn...een tonijn van 80 cm. Een dikke buik, echt een enorm beest. Dus vandaag eten we heel sjiek hoor, rauwe tonijn vooraf met wasabisaus van Mira. We hebben net weer een halve tonijn overgegooid naar hun boot en kregen daar oa. chopsticks voor terug, erg grappig, en rauwe wahu, die hadden hun gisteren gevangen. Dus rauwe tonijn vooraf en tonijn steaks voor het hoofdgerecht. Voor mij weer een innovatie want dat heb ik nog nooit gemaakt, wel gegeten in een restaurant, dus we zullen zien hoe ik het ervan afbreng in mijn continue rocking kitchen.
In Nederland zal het wel heel prachtig zijn nu alles voor kerst is versierd en de hele wereld wit is, ook super genieten voor iedereen.

dag 149

2009-12-19T20:26:00.001+01:00

Vandaag een kort berichtje want de boot staat op zijn kop. Niet vanwege de grote schoonmaak maar vanwege de zeegang. We hebben inmiddels 2 dagen een dikke windkracht 5 met gloven die meer op de overfalls rond een zuid engelse kaap lijken dan op een oceaandeining. Gisteren liep het tandwiel van de drive-unit van de stuurautomaat er af. Geen stuurautomaat meer. Na wat sloopwerk in de motorkamer zag ik dat de ketting wat schuin had gestaan en zo het tandwiel eraf had getrokken. Het spiebaantje was best beschadigd,maar nog bruikbaar. Ik heb d drive-unit naar voor gemonteerd en weer aangesloten. Stuurautomaat doet het weer. Verder heb ik een stuk hoeklijn gemonteerd, dat voorkomt dat het tandwiel er nogeens afloopt. Wel spannend, maar opgelost. Omdat de zeilen door de zeegang zo klapperen had ik de neerhouder van het grootzeil strak gezet. Het klapperen werd minder maar om een uur of 8 's avonds moest er afgerekend worden. Een scheur in het grootzeil van 2 meter, net onder het 2e rif. Nu varen we dus op met het 2e rif, we gaan nog steeds tegen de 6 knopen dus we klagen niet. als de wind minder wordt, kunnen we nog een ander zeil erbij zetten. Vannacht om 3 uur waren we halverwege de afstand. Qua tijd zijn we waarschijnlijk dik over de helft. Zoals het er nu uitziet zijn we 2e kerstdag in Paramaribo, nog 7 dagen. Het comfort is nu even ver te zoeken, we schudden en rammelen de hele dag door. Nog maar 7 dagen zullen we maar zeggen.

dag 147

2009-12-17T15:43:00.000+01:00

Het is nu donderdag de 17e december en het is weer bloedheet. Op dit moment staat de kortegolfzender aan en de dames van de Valentijn en de Brandaan zijn gerechten aan het uitwisselen. In het begin hebben we ht nog over de posities, de wind en de zeilen, daarna gaat het over eten. Ik hoorde net ook van de Brandaan dat de spot het niet doet. De spot is een apparaatje dat de positie doorgeeft van de bezitter. Omdat deze via een stuk of 3 providers zijn signaaltje geeft, is de kans groot dat het bij een van de 3 mis gaat. Dus dan maar zo onze positie, 13 graden,5 minuten en 578 sec. noorderbreedte en 37 gr, 18 min. en 912 sec. westerlengte. Dit ook voor groep 7 van de Romeroschool. Moeilijk hè, ik hoop dat ik het goed gedaan heb. De vislijn hangt weer uit, het wordt weer tijd voor een vers visje, ik hoorde de dames net over de marifoon gerechten bespreken en ik krijg al honger. Ook heb ik het waypoint precies op het midden van onze oversteek een ander symbool gegeven, het is een champagneglaasje geworden. In de nacht van vrijdag op zaterdag hopen we daar aan te komen. Onze plotter, de navigatiecomputer zet de koerslijn meteen uit in een rumbline, of grootcirkellijn. De kortste afstand tussen 2 punten op een bol gaat over een lijn die de bol (aarde in dit geval) precies in twee helften snijdt. Daarom loopt de lijn op een vlakke kaart altijd een beetje rond. Als hij dat niet zou doen, zouden we dus omvaren. dat kan op deze afstand wel rond de 100 mijl liggen. Ja, je hebt wat om over na te denken. Als we op de helft zijn, vieren we dat met appeltaart. Dat moet ik nog wel even tegen Ellen zeggen. Het zou leuk zijn als de Valentijn ons dan ingehaald heeft. Ellen is nu bezig kerstversiering op te hangen. Overal hangen rode kerstballen, het ziet er niet uit. Moet ik meteen aan Lou en Tinie denken. Het heeft net gesneeuwd hè in nederland, ik heb net een bimini (zonneluifel) gezet. het is hier om te smoren. Er staat een lange, hoge deining. Over de breedte van een voetbalveld verdwijnt de Brandaan af en toe voor de helft van de masthoogte (20 meter) uit het zicht.De wind is nog steeds zwak, windkracht 2 (6 knopen). De spinnaker staat uitgeboomd en we gaan rond de 3 knopen. Morgen gaat het rond de 10 knopen waaien, geduld is een schone zaak.(Denise en Etienne wij hebben jullie emailadres niet)

nou echt dag 145

2009-12-15T22:33:00.000+01:00

We zijn de zesde dag op zee ingegaan. We liggen ongeveer midden op de plas als je van Afrikaanse kust naar de Zuid-Amerikaanse kust meet. De afgelopen nacht verliep rustig en zonder bijzonderheden. Ik (Jan) heb de hele wacht muziek geluisterd op de Ipod van Giel. Ik zal hem zo op de lader leggen. Toen ik Koen wakker maakte om 03.00 u. ontsnapte er een langgerekt fuuuu... je raadt het al. Ik denk dat hij de zwaarste wacht heeft omdat hij uit een diepe slaap moet komen. Hij kan niet makkelijk in slaap komen, en als hij dan na 2 uurtjes weer gewekt wordt is dat pittig. Ik maakte een lekkere kop bouillon (vieze hoeft hij niet) en we kletsten nog wat. Morgen moet koen maar eens de 00-03 wacht lopen, kijken of hem dat beter bevalt. Ook deze morgen werd ik wakker van het geklets van Ellen met Mira. Het was inmiddels half 9 dus het kon ook wel. Ik nam een zoutwaterdouche en daar fris je echt van op. Giel is dan even daarna wakker en gooit meteen de vislijn uit. Het ontbijt bestond uit wentelteefjes die bij ons meteen in het engels vertaald worden, turn around bitches. Ellen heeft de was nog gedaan, alleen onderbroeken en een paar shirts. Vandaag hebben we een uurtje of 5 gezeild, er staat geen spat wind. Om een uur of 4 's middags vangen we een grote dorade, een van bijna een meter. Om hem in moten te krijgen moeten we de wervelkolom doorhakken. Er komen veel putsen water aan te pas om het bloed weg te spoelen. Met de Brandaan spreken we af dat we weer een paar moten overgooien maar als we dichterbij komen zien we ze zelf een flinke dorade binnenhalen. Wel nog een dvd van de Brandaan gekregen. Lekker gegeten bij de zonsondergang, weer vis natuurlijk. Nu zitten de jongens buiten muziek te maken, erg gezellig. Daarnet was er even contact met de Pjotter, die 700 mijl van Paramaribo zit. Het schijnt dat een andere nederlandse boot, de Victory een probleem heeft met het roer, zij sturen op de hand. Dat verhaal kennen we, dat is niet grappig. De Valentijn komt dichterbij, die krijgen we morgen weer in het vizier. Ik ga zo nog een paar weerkaartjes ophalen, we hebben echt wind nodig....

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

dag 145

2009-12-14T21:20:00.000+01:00

Het is de vijfde dag van de oversteek. De wind is sinds gisteren gaan liggen, dat wil zegen, we kunnen nauwelijks meer zeilen. Gisterochtend hebben we eerst de spinnaker gezet, op de boom. Omdat de schoot van de genua nog op de boom zat, moest deze er eerst af, dan de schoot van Toine erop. Het is een heel geklus om de zeilen te wisselen, ook omdat we geen rolreefinstallatie voor het grootzeil hebben. Elke keer als we moeten reven of het zeil zetten of weghalen zijn we een kwartier bezig. bijkomstigheidje voor mij (Jan) is, dat ik met mijn hood precies op spinnakerboomhoogte zit. Als ik dan over het dek loop en goed oplet waar ik mijn voeten neerzet, kan het wel eens zijn dat ik met mijn knar tegen die boom knal. Het is een aluminium boom en het geeft een holle knal. We denken dat het aan de boom ligt. Om 13.30 u moet de motor echt aan. We gaan dan nog maar 1,5 knoop, ongeveer 2,7 km p/u. In de ochtend vangen we een kleine dorade maar Koen wil niet uit bed komen om hem te slachten. Dat was hem de dag daarvoor ook al gebeurd, en daar wordt hij niet vrolijk van. The crack of noon, noemde hij het tijdstip, het krieken van de middag. De vis wordt door Giel een kopje kleiner gemaakt en door mij schoongemaakt. Rond de middag doen we ook nog een spelletje met de Brandaan, we raden naar de gevaren dagafstand, het aantal vissen dat we gaan vangen en hoeveel boten we tegenkomen. Ze hebben de spelregels zo gemaakt dat ze zelf altijd winnen. Later in de middag blijkt de oven het niet meer te doen. Als je de knop loslaat, gaat de vlam uit. Het draadje naar de gasklep blijkt los, maar na reparatie doet hij het nog steeds niet. Ook geeft de microfoon van de vaste marifoon de geest. We kunnen nog wel ontvangen, maar niet meer zenden. Oh ja, de handmarifoon laadt niet meer. Gelukkig zit er in de stekker een zekering die kapot is. Het is er een van 1 ampère, maar ik had alleen nog zekeringen van 15. Dat zal dus wel genoeg zijn, en de handmarifoon doet het dan weer. 's Avonds eten we rijst met saté uit blik. Heerlijk. Weer eens wat anders als vis. Giel vindt de dorade naar afwasmiddel ruiken. We kijken een filmpje met zijn allen, wedding crashers. Nou weet ik meteen wat voor onzin de jongens de hele dag uitkramen. Zij hadden de film al gezien en kunnen blauw liggen om een bepaalde scène. Daarna gaat Giel wacht lopen, Ellen gaat slapen, Koen gaat naar zijn kooi, maar slaapt niet erg, en ik lig op de bank in de kajuit. Om middernacht gaat Giel plat, hij is dan aardig gaar,hij had overdag niet geslapen. Ellen komt uit bed met een rekensom over diesel en gemotorde uren, en we zitten zo een half uur te rekenen. Met een kippesoepje begin ik dan aan de wacht, terwijl Ellen weer gaat liggen. Ik denk dat ik ongeveer een uur of 2 met Mira aan de marifoon heb zitten bomen over vanalles en nog wat, maar vooral over hoe we in hemelsnaam weer in de maatschappij moeten gaan functioneren. Kan er iemand een reintegratieplan schrijven? Koen wordt om 03.00 u gewekt voor de wacht en hij kan direct aan de bak. We reven het grootzeil omdat het enorm staat te klapperen en maken er met succes een 3e rif in zodat het als slingerzeil werkt. De boot ligt een stuk rustiger.
Als het ochtend wordt krijgen we ineens een paar knoopjes wind uit het .. zuiden!! ok mooi zullen we maar denken want de motor kan uit en we varen toch een mijl of 3 á 4 en daar worden we al blij van. Er komt ook nog een vissersboot mijn wacht verstoren terwijl ik net een dutje doe(Ellen). Die vissersboot hadden we allang gezien en aanvankelijk voer hij juist van ons weg. En ineens vaart hij langs, iedereen aan dek en er werden zelfs foto's van een verbaasde Brandaan en Barbarossa gemaakt. De schipper had ons gezien en zou ruim voor ons langsgaan zei hij, thanks. Jan mag weer terug naar bed, ik wilde nl. graag laten zien dat ik niet alleen aan boord was. Na het ontbijt, wentelteefjes, vangen we ook nog eens een hele grote dorade,dolfijnvis,goudmakreel(blijken allemaal dezelfde vis te zijn) van 80 cm. hé dat gaat weer goed. Gelukkig is het dan al een uur of half 12 en zijn alle hands aan dek voor het binnenhalen en de slacht. Het was wel een prachtig gezicht om die vis aan de lijn te hebben want het water is hier knalblauw en enorm helder en er zwommen nog gewoon andere vissen achter die vis die aan de lijn hing aan. Toen we gingen filmen waren helaas zijn begeleiders vertrokken, maar de gevangen vis staat erop. In de middag vingen we nog een kleine vis en zo aten we vanavond vis met pasta en hebben we weer een halve vis aan de Brandaan gegeven. We worden nog goed in dat overgooien van etenswaar naar elkaar. We gooiden ook nog een blik gehaktballen in satésaus over en kregen 2 kookworsten terug,haha we houden onszelf goed bezig hoor. Nou de oceaan is ook enorm rustig op dit moment dus gevaarlijk is dit echt niet.
Inmiddels is de wind ingezakt naar niks en motoren we weer verder, heel rustig want we moeten nog een eindje. Er wordt wel wind voorspelt over 2 dagen dus geduldig wachten we daarop en soms motoren we een stukje, dat gaat iets sneller dan dobberen.

Dag 142 Oversteek naar Suriname

2009-12-12T22:21:00.000+01:00

We gaan onze 3e nacht op zee in en raken aardig ingeslingerd, dat wil zeggen dat we niet overal meer misselijk van worden. Dat geld vnl. voor Jan en mij want Koen en Giel hebben echt nergens last van. Gisteren hebben zij samen de afwas gedaan en ik lag op de bank toe te kijken. Ik had gekookt en vervolgens geen trek om te eten en afwassen lukte binnen helemaal niet meer. Maar vandaag gaat het al veel beter, ik heb kunnen koken en afwassen, kids blij natuurlijk.
De tocht verloopt voorspoedig tot dusver. De wind is vrij rustig. De eerste nacht was er zelfs zo weinig wind dat we de hele nacht hebben gemotord. Gelukkig ging de wind daarna wel waaien want we hebben nooit genoeg diesel om die 1900 mijl naar de overkant te motoren natuurlijk. We hebben zo'n 450 liter diesel en dat is zo ongeveer goed voor 110 uur motoren. Maar na die nacht hebben we kunnen zeilen en leek het soms op werken zo vaak als we de zeilen hebben gewisseld, van spinnaker naar weer de genua en boom erop en boom eraf. Jan zweette zich een ongeluk maar ja het is hier ook gewoon tropisch qua temperatuur. Schoenen zijn allang niet meer gedragen, eigenlijk alleen maar teenslippers. Maar op deze oversteek liggen de slippers in een schoenenbak en lopen we alleen nog maar op blote voeten, wel een vrij gevoel is dat.
Vanmorgen toen ik wacht had kwam Giel rond een uur of 9 uit bed en gooide de vislijn weer uit, hij keek een keer vooruit en weer achterom en ja hoor beet!!! Gisteren was het ook gelukt om een goudmakreel te vangen van een cm. of 30 maar nu was het echt een joekel van een dolfijnvis zegt Giel. Die lijken niet op een dolfijn hoor. Het is een goudgroenige vis met een hele gele kop. Deze was zo'n 50 á 60 cm groot. Koen werd uit bed geroepen en Jan ook en samen trokken ze deze vis naar binnen. Dat was nog best een klus. Koen kon nu zijn zelf gemaakte haak goed gebruiken en vervolgens werd de vis naar de eeuwige jachtvelden geholpen, gefileerd, wat ook een hele klus was en vanavond hebben wij met zijn 4'en een halve vis op. De andere helft is vandaag overgegooid naar de Brandaan. Wij hadden nl. te korte schoten om de spinnaker goed te kunnen voeren en Toine had een spare set. Dus Toine voer achter ons op, Jan gooide een plastic zak met vis naar Mira, alweer keurig gevangen door Mira, en wij kregen schoten en een citroen, die had ik vergeten te kopen. Dat was best gezellig om hun even van zo dicht bij te zien want de dagen zijn nu echt gevuld met zeezicht. De Brandaan zien wij wel de hele tijd want onze snelheden en koersen zijn gelijk. Dat kunnen wij ook vrij gemakkelijk zo instellen omdat we precies dezelfde stuurautomaat als zij hebben ingebouwd met dezelfde functies. Dat is echt een ideaal apparaat want je stelt een route in en de stuurautomaat gaat precies die route volgen en past de koers aan aan de tijstromingen waar je mee verzet wordt. We varen daardoor precies eenzelfde lijn. De Valentijn is na de eerste nacht al op een andere koers komen liggen omdat zij een heel gaaf zeil hebben, een parasailer waarmee zij heel hard kunnen zeilen maar wel met de wind in de rug gaat dat het gemakkelijkst. Zij varen intussen 20 mijl zuidelijker dan wij maar nog ongeveer op dezelfde hoogte. Maar met dat zeil gaan zij zeker eerder aankomen dan wij. Met Daniel van de Valentijn hebben we zowiezo 2 keer op een dag contact via de SSB zender, kortegolf. Dan kletsen we even bij over waar iedereen zit en hoe het gaat en hoeveel vis er is gevangen, ja veel meer maken we niet mee natuurlijk, haha. Koen en Giel kijken s'avonds/s'nachts DVD's en lezen overdag vele boeken. Wij lezen en slapen ook veel, het gaat er heel relaxed aan toe. Als de reis zich zo voortzet dan komen we uitgerust aan in Paramaribo, met kerst of na kerst...

Dag 139 Vertrekkerskoorts

2009-12-09T16:25:00.000+01:00

De dagen hier in Mindelo zijn voor ons heel bijzonder. De verzekeringsmaatschappij was aanvankelijk niet zo'n fan van het idee van de reparatie aan de overkant, ze wilden dat wij de boot hier, of in Dakar lieten maken. Dakar is 5/6 dagen tegen de wind in, geen optie. De shipyards hier zijn niet uitgerust om zeilboten van ons formaat eruit te halen. Toine en ik hebben hier rondgekeken op de shipyards en het is geweldig om te zien. De boten staan hier op houten bokken, gestut met stenen. Het is een enorme puinhoop en er liggen verschllende wrakken voor de ingang van de werf. Je moet er niet aan denken dat je boot hier gerepareerd moet worden. We kwamen een duitser tegen die hier op de haven bijna alles regelt. Hij heeft een groot gedeelte van de haven zelf gebouwd en doet nu overal reparaties en heeft een botenwinkeltje. Hij woont hier al een jaar of 12. We kochten een anker bij hem. hij vertelde dat je de mensen hier bijna moet dwingen om een klus aan te pakken. Ondertussen hebben we internet en goed gsm bereik en we krijgen veel reacties van het thuisfront. Het is ook leuk om de reacties op de blog te lezen. Langzaam dringt het door dat we iets unieks hebben meegemaakt, en dat geeft ook veel stof tot nadenken. Verder hebben we veel gebeld met de verzekeraar en de expert, sinds vanmorgen hebben we pas groen licht. Onze duitse vriend had een brief gemaild met zijn bevindingen en zijn advies, en we zijn gedekt tijdens de oversteek. Een erg prettig gevoel. Intussen voelen we ons toch echt bezwaard dat we zo'n grote vinger in de vertekkerspap hebben bij onze vrienden. Onze verzekering bepaalde zo'n beetje hun vertrekdatum. Zij verzekeren ons echter dat het geen probleem is en we rustig aan moeten doen. Het komt niet op een dag. De nederlandse boten,de Pjotter, de Mjollner de Victory en de Tangaroa zijn inmiddels vertrokken. De Pjotter kreeg hier om de hoek al een motoralarm, alle olie was uit het blok gelopen en lag onder de motor, meteen daarop kregen ze een windshift, waardoor ze een klapgijp kregen, resultaat: grootschoot in twee stukken en de katrol kapot. Kennelijk hebben ze alles opgelost want ze zijn niet teruggekomen. Shit zeg, moet ik nou nog 10 liter 15W 40 kopen? Ik heb 20 liter in mijn motor zitten. Toch maar even doen denk ik. Gisteren heeft Daniël wat onderdelen van ons buitenboordmotertje gesloopt. Op zich een nauwelijks vermeldenswaardig gebeuren, ware het niet dat hij bij het omhoogkomen na een gebukte houding zijn hoofd enorm stoottte tegen de davits. (grote beugel waar we de bijboot aan hangt als we aan het zeilen zijn). Nou kan onze boot wel wat hebben maar ik moest bijna weer een noodoproep doen. Hij zat ineens weer op zijn kont op de steiger. Je zou verwachten dat er wat uitingen van misnoegen aan te pas kwamen, maar niets van dat alles. Even later ging hij gewoon verder. Wat er over was van de motor hebben we geprobeerd weg te brengen, maar er kwamen meteen 2 locals die het graag wilden hebben. Ze gingen hem weer maken zeiden ze. Daan en ik zijn bang van niet. Gisteravond zijn we met de hele bende kreeft wezen eten. Het restaurantje zag er niet heel erg modern uit, maar het eten was geweldig. Het bier kwam zo uit de vriezer, vandaar misschien dat Koen met zijn flesje ondersteboven boven zijn glas zat te wachten tot er iets uit liep. Giel heeft een ware tekenhype veroorzaakt onder de kinderen. Iedereen maakt tekeningen voor iedereen. We hebben ook nog even handje gedrukt. Toine gaf Koen een voorsprong die hij eigenlijk zelf had moeten hebben. Oeps! Monica did beat Giel, ook oeps want van zijn moeder won Giel gemakkelijk dus dat viel even tegen, zijn wraak zal zoet zijn bij een herkansing ;)
Nou het is een heerlijk gevoel dat we mogen vertrekken. Morgen gaat dat dan ook echt gebeuren. De boot is zo langzamerhand weer goed gevuld met water in de tanks, eieren, blikjes drinken, kitkat's en lion's(dat hebben de jongens bij de Brandaan gezien, daardoor ontstond zelfs ruilhandel bier van ons tegen twix en lions van hun, haha)koekjes,crackers,pakken melk, cruesli, etc. De oversteek gaat zo ongeveer 16 dagen duren en je moet genoeg meenemen als het misschien langer duurt, dus een voorraadje aanleggen kan nooit kwaad. Morgen nog brood, fruit en groenten en we kunnen er vantussen. Diesel tanken kan hier weer aan de steiger voor 66 ct. per liter, dus dat is een hele mooie prijs. Dus we hebben omdat we vanochtend te horen kregen dat we konden varen, maar heel kort last van vertrekkerskoorts. Eigenlijk zijn we niet zenuwachtig maar juist opgelucht en blij dat we mogen gaan varen en dat de boot aan de overkant gemaakt kan worden. Dus iedereen die zich zorgen maakt, het gaat weer hartstikke goed. We hebben de boot ook grondig geinspecteerd op waterlekkages ed. Er staat geen water op plaatsen waar het niet hoort. Jan heeft de kielbouten nagekeken en ook dat ziet er goed uit. Gisteren is Jan nog in de mast geweest en ook het daar ziet alles er goed uit. Ik hoordde dat Jay zich ook zorgen maakte, niet doen hoor jongen. Wij komen gewoon volgend jaar naar Heusden gevaren en dan zie ik jouw op de kade kerel! We houden iedereen onderweg op de hoogte hoe we varen. De weerberichten zijn erg mooi, hopelijk dat die kloppen dan worden we rustig naar de overkant geblazen, windje in de rug, would be nice. Echt superbedankt voor alle reaktie's van medeleven die we hebben gehad, dat was heel erg fijn en konden we erg goed gebruiken, tof van jullie allemaal!

Dag 139 vertrekkerskoorts

2009-12-09T16:02:00.000+01:00

Nou het is een heerlijk gevoel dat we mogen vertrekken. Morgen gaat dat dan ook echt gebeuren. De boot is zo langzamerhand weer goed gevuld met water in de tanks, eieren, blikjes drinken, kitkat's en lion's(dat hebben de jongens bij de Brandaan gezien, daardoor ontstond zelfs ruilhandel bier van ons tegen twix en lions van hun, haha)koekjes,crackers,pakken melk, cruesli, etc. De oversteek gaat zo ongeveer 16 dagen duren en je moet genoeg meenemen als het misschien langer duurt, dus een voorraadje aanleggen kan nooit kwaad. Morgen nog brood, fruit en groenten en we kunnen er vantussen. Diesel tanken kan hier weer aan de steiger voor 66 ct. per liter, dus dat is een hele mooie prijs. Dus we hebben omdat we vanochtend te horen kregen dat we konden varen, maar heel kort last van vertrekkerskoorts. Eigenlijk zijn we niet zenuwachtig maar juist opgelucht en blij dat we mogen gaan varen en dat de boot aan de overkant gemaakt kan worden. Dus iedereen die zich zorgen maakt, het gaat weer hartstikke goed. We hebben de boot ook grondig geinspecteerd op waterlekkages ed. Er staat geen water op plaatsen waar het niet hoort. Jan heeft de kielbouten nagekeken en ook dat ziet er goed uit. Gisteren is Jan nog in de mast geweest en ook het daar ziet alles er goed uit. Ik hoordde dat Jay zich ook zorgen maakte, niet doen hoor jongen. Wij komen gewoon volgend jaar naar Heusden gevaren en dan zie ik jouw op de kade kerel! We houden iedereen onderweg op de hoogte hoe we varen. De weerberichten zijn erg mooi, hopelijk dat die kloppen dan worden we rustig naar de overkant geblazen, windje in de rug, would be nice. Echt superbedankt voor alle reaktie's van medeleven die we hebben gehad, dat was heel erg fijn en konden we erg goed gebruiken, tof van jullie allemaal!

Dag 135 Mindelo, Sao Vicente. Blub?

2009-12-05T16:51:00.001+01:00

Voor het eerst sinds La Gomera liggen we weer in een haven. Mindelo is een havenstad op Soa Vicente, de grootste op de Kaapverden. De jachthaven is een echte vertrekkershaven en er liggen ongeveer acht nederlandse boten. Langzaam aan begint hier iedereen aan de grote oversteek te denken, er heerst echter geen vertrekkerskoorts, iedereen is relaxed. Wij denken nog niet zo vooruit, maar meer aan een voorval twee dagen geleden toen we met onze Barbarossa door het oog van de naald kropen. We lagen in de baai van Palmeira op het eiland Sal. De Baai had een haven waar grote zeeschepen aankwamen en weggingen en er wordt druk gebouwd aan een grote pier die de zee buiten moet houden. Elke dag vorderde het werk met zo'n dertig meter. Grote stenen werden van het eiland gehaald (er liggen er genoeg) en in zee gestort. Er stond al dagen een straffe wind die ons van de kust waaide. Aan het begin van de bewuste nacht ging de wind wat liggen en kwam er een hoge deining de baai binnen en ineens werd er nogal fors aan het anker gerukt. We hadden vertrouwen want we lagen al dagen vast. Zonder ankeralarm gingen we naar bed. Af en toe voelden we een ruk aan het anker, een bevestiging dat we vast lagen. Om de ankerlier (waar je het anker mee binnenhaalt) hadden we een trekontlasting gezet, zodat de lier niet teveel klappen te verduren zou krijgen. Rond een uur of vier 's nacht lagen we rustig te slapen toen we een harde bonk hoorden. Volledig gedesorienteerd kom je uit je slaap. Een bonk ? Hier? Het volgende moment dook de punt van de boot de golven in, alsof we aan het zeilen waren. Dat paste absoluut niet bij de lange deining die we eerder hadden. In twee seconden stonden we aan het dek toen de volgende bonk kwam en er een grote roller, zo hoog als ons rek achterop de boot in de kuip sloeg. De boot kapseisde en er kwam veel water door de raampjes naar binnen. Ik hoorde Ellen "Nee nee!" roepen maar er klonk geen angst of paniek in haar stem. Alleen woede. Later zei ze dat ze woest was om het feit dat we weer in zo'n ongewone niet te voorkomen situatie zaten. In die tijd was de motor gestart, waren de luiken voor de ingang gezet en was de navigatieverlichting aangezet. Ellen deed in de daaropvolgende seconde een noodoproep. De zee om oms heen was angstaanjagend wit, golven zo hoog als in een branding en verder om ons heen alles zwart. Het lijkt een eeuwigheid te duren voor je beseft dat je daadwerkelijk in een branding ligt, dat het strand zwart zand heeft zodat je het niet meteen kunt onderscheiden van de zee achter je. De jongens vlogen naar de punt om het anker binnen te halen en de trekontlasting los te maken terwijl de motor vol in zijn achteruit stond te brullen. Een tweede of derde golf gooide ons dwars op de branding, klaar voor de slacht. Toch dreven we even toen de golf ons optilde en zette de motor snel in vooruit en gaf een flinke dot gas. We schoten een paar meter naar voren, van het strand weg. Toen de golf weer terugtrok, kwamen we weer vast liggen maar ik kreeg een rush, de eerste schreeuw dat het ging lukken wist ik nog te onderdrukken maar bij de volgende golf kon je het echt voelen, we waren vrij! Langzaam voeren we van de kant af en haalden we het anker binnen. De Lier zat zo vast dat we hem met een hamer los moesten slaan. En die trekontlasting dan? Er zat geen anker meer aan de ketting. Niks, nada, alles eraf. In de kajuit is het een chaos alles is nat en alles ligt door elkaar geslingerd. Bij de ankerplek kwamen Toine, Mira en de kids met de bijboot op ons af(01:30 am). Ik denk dat Toine in recordtijd de bijboot van zijn dek heeft geslingerd, de buitenboordmotor erop heeft gegooid en naar ons toe is gevaren. Toen ze aan boord kwamen waren we al bezig het reserveanker aan de ketting te monteren. " Hier ga ik dus dood." dacht ik. Koen vertelt me volledig onbewogen zijn diepste zieleroerselen terwijl we het anker monteren. "Dacht je dat je dood ging? En je bent zo rustig!" Zeg ik. Koen haalt zijn schouders op en zegt:" Weet ik veel, het is voor mij ook de eerste keer!" We lieten het anker zakken en gingen aan de Brandaan liggen, tijd voor een stevige borrel. Het is er fijn om dan even te leunen op je vrienden. Je hebt je eruit geknokt, als een vis aan een haak. Je hebt schade maar je bent los, vrij, geen foto in de "Zeilen" van een gestrande Barbarossa. We zitten op de natte kuipbanken aan de borrel, vol ongeloof, we lachen , praten.... maaar geen tranen. Hadden jullie gedacht hè? Eeech nie. Je hebt dan wel even iemand nodig die even de verantwoordelijkheid over je boot en bemanning met je deelt. Twee wijntjes is lang genoeg. Daarna gaan Toine en Giel op zoek naar de bijboot. Die is losgeslagen en ligt of drijft ergens. Na een half uur komen ze terug. Ze hebben hem gevonden maar hij ligt op zijn kop op de rotsen. Aan het gezicht van Toine zag ik dat hij niet blij was met wat hij had gezien maar ik vroeg er niet naar. We gingen daarna weer aan ons reserveanker liggen met een hekanker van de Brandaan. Ellen kan niet slapen en begint op te ruimen en schoon te maken. Koen gaat naar bed en valt als een blok in slaap. Giel helpt Ellen een tijd en gaat dan ook liggen. Als je hem vraagt hoe hij het beleefd heeft zegt hij alleen: "Jammer van het bijbootje." Ik val weer in mijn luie modus en kan niet slapen en niet wakker blijven. Ja shit, de bijboot is eraf, moeten we morgen ophalen. En jeee, wat is iedereen koelbloedig gebleven, ongelooflijk, bijna onderkoeld. Trots man, op ons gezin. When the going gets tough...
We hebben niet echt geslapen als Toine 's morgens om 7 uur weer paraat is. Giel is meteen paraat om de bijboot op te halen en we zijn op weg. Het wordt stil in de bijboot van Toine als we de brekers zien. Die zie je alleen op de tv! En die rotsen aan de kust! Waar hebben wij gelegen? Er zijn overal van die achterlijk hoge brekers en overal rotsen! In de golf die gaat breken zit een opening van 20 meter breed. Daar begint de breker later, daar kunnen we aan land. Toine brengt ons zover als zijn leeuwenhart het verdraagt en daar rollen we er geroutineerd uit. We zwemmen richting strand en Toine is net op tijd weg voor de volgende breker. Giel en ik hoeven niets af te spreken, de volgende golf pakken we en we surfen richting strand. Dus niet. We worden opgepakt, rondgesmakt, meegezogen en komen proestend boven... van het lachen. Na nog zo'n wasbeurt besluiten we terug te gaan. Hoeze geroutineerd, bijna verzopen. We trekken allebei een zwemvlies en met de onze schoenen aan de handen springen we weer in de golven. We hebben allebei een zwemvlies omdat Giel zijn voeten zo groot zijn geworden dat hij alleen in mijn paar past. Het blijkt een hele klus om bij het strand te komen vanwege het afgaand tij. Voeg daarbij de rotsen waar we af en toe onzacht mee in aanraking komen. Niet geschikt voor jeugdige lezers. Als we bij de bijboot komen blijkt hij veel geleden te hebben. Het motortje heeft de beschermkap verloren, de carburateur is afgebroken, slangen gescheurd, overal scheuren en krassen. Eerst halen we de motor eraf en ik draag de motor naar het strand, over de gladde rotsen. Als ik hier met die motor uitglij... Giel en ik sturen later de boot terug naar het strand, gebruik makend van het hogere water bij elke golf. Om beurten glijden we uit en raken we een steen.. weer niet geschikt voor jeugdige lezers. op het strand aangekomen gooi ik de motor in de bijboot die nog wel drijft, maar verder is alles kapot, roeispanen, bevestigingsogen, het bankje is eruit. De golven zetten de bijboot rechtop en even lijkt het alsof we het hele zaakje over ons heen krijgen. Giel en ik gaan onderuit en we hebben er weer een paar bulten en schrammen bij. Met zwemviezen aan trek ik het bootje met Giel door de branding en al snel in Toine paraat om ons weg te slepen. Gaaf dat we het bootje weer hebben maar het gevoel dat we iets opgehaald hebben wat niet meer levensvatbaar is, bekruipt me steeds meer. Terug bij de barbarossa krijgen we een broodje met bebakken ei. Lekkerrrr. De duikset wordt opgetuigd en we gaan de onderkant van de boot inspecteren en op zoek naar het anker. De kiel blijkt behoorlijk beschadigd. Aan de voorkant is er een hap uit zo groot als een halve appeltaart, achteraan de kiel een flink stuk eraf, kleiner dan de andere. De onderkant heeft schade, maar niet zo diep. de boot heeft verder geen water in de bilgen, wat betekent dat er geen lekkage is op de plek waar de kiel aan de romp gebout zit. Zojuist is er een expert geweest die de kiel heeft geinspecteerd en foto's heeft gemaakt. Volgens hem kunnen we oversteken met deze schade omdat de kiel van lood is, en dat we alleen flinke polyestherschade hebben. Het anker is niet meer terug te vinden. Ik struin de bodem af maar ik kan het niet vinden. Het zicht is zo slecht Dat ik de bodem niet kan zien, ik moet op de tast zoeken. Nu weten we nog niet wat er kapot is gegaan. Waarom we los zijn geraakt. We besluiten die middag te vertrekken richting Mindelo. Een tocht van 120 mijl, weg van dit oord.
Over de reis valt weinig te vertellen. de boot gedroeg zich als vanouds en het voelde goed om op weg te zijn. we liepen constant boven de 6 knoop en dat is voor ons best snel, de Brandaan als trouwe compaan aan onze zijde. Straks in Mindelo zien we de Valentijn weer. Dat wordt sowieso weer veel te gezellig...

Dag 132 Ilha do Sal Palmeira

2009-12-03T19:59:00.000+01:00

Inmiddels zijn we alweer 4 dagen op Sal, het meest noordoostelijke eiland van de Kaap Verdische eilanden. We hebben ook gehoord dat er hier wel besmetting is met Dengue maar gelukkig zien we geen muggen, niet s'avonds en ook niet overdag. We zitten natuurlijk ook altijd op zout en zeker geen stilstaand water en daar is het dat je op moet letten.
De eerste ankerbaai was Santa Maria. Dat was ook de meest gave. Daar kun je windsurfen, surfen en kitesurfen en eigenlijk wilde we daar de hele tijd blijven liggen. Maar de golven rollen daar de ankerbaai in en het lag daar nog onrustiger dan wanneer we op zee zeilen. Dus we hebben er maar 1 nacht gelegen ik glashelder water. Ons anker lag op 8 meter diepte en je kon het zo zien liggen. Het was ook prima zwemwater, ja dat is nu in Nederland niet voor te stellen maar het water is toch zo'n graad of 25. In Gambia konden we niet zwemmen door alle dieren die zich onder water konden bevinden, vooral de nijlpaarden zijn heel gevaarlijk, daarom is het wel weer extra lekker dat als je het heet hebt je gewoon overboord kunt springen. Scheelt ook weer heel veel watergebruik en dus met jerrycans de tank vullen. Want ook hier is geen kraan en haven waar je de tanks van de boot kunt vullen maar moet je naar de kant met jerrycans op zoek naar een kraan. Die heb ik al wel gezien, maar we hebben nog genoeg water dus die klus stellen we nog even uit.
De Kaap Verden zijn weer heel anders dan West Africa. De mensen kijken je hier wel aan maar zeggen niets en lopen je ook niet na. Dat is natuurlijk wel fijn, maar ik heb echt genoten van de vriendelijkheid van de Gambia en mis bijna dat de mensen niet zo vrolijk zijn, dat mee- en nalopen dat kon mij niet zo veel schelen.
Op Sal zijn de mensen ook echt gewend aan toeristen, dit is het meest bezochte eiland van de Kaap Verden. Zo kwam er in de baai van Santa Maria ook nog een kitesurfer de groeten doen aan ons van Rob(Schreuder), hij was een compagnon van Rob en wist dat wij ergens op de Kaap Verden zouden zijn. . . dan is de wereld weer klein! Maar hier op Sal heb je ook de meeste kans op toeristen dus.
We hebben van de 4 nachten al in 3 verschillende baaien gelegen en daarvan liggen we hier in Palmeira nog het meest rustig. Afgezien van het feit dat er soms een containerschip achter langs komt varen om hier naar de kade te varen voor uit- en inladen van zijn containers. Gisteren nog hadden Koen en Giel een flinke klus. Er moest nl. een containerschip binnenvaren maar er lag een catamaran van een meter of 15 in de weg. Deze catamaran had motorpech en Koen en Giel hadden hem al binnengeholpen de avond ervoor door met ieder een dinghy aan de zijkant vastgebonden van die boot de boot de baai in te varen. Nu moest dat dus weer gebeuren, alleen in de baai liggen heel veel boten, zo'n catamaran is ook nog eens een meter of 7 breed en het waait hier overdag superhard, vandaar al dat gesurf. Die motortjes gieren en af en aan lukte het om de catamaran naar voren te slepen en dan waaide deze weer terug. Nog een lokaal vissersbootje kwam helpen en uiteindelijk was het een heel gepas en gemeet tussen de andere boten door, maar is het de jongens gelukt om die catamaran bij de container weg te houden. Giel vond het supergaaf want de man dinghy van die man van de catamaran had 30 pk en wij maar 5, en Giel zat natuurlijk in dat 30 pk bootje!!
We kopen hier alle dagen vis van de vissers van het dorp. We hadden zelf een prachtige vis aan de haak maar kregen de vis niet binnen. Daarvoor heb je weer een haak nodig. Koen heeft die nu een gemaakt want Koen en Giel baalden als een stekker dat ze zo'n mooie grote vis aan de lijn hadden maar dat hij er uiteindelijk vanaf ploepte. Gisteren hebben we met de Brandaan heerlijk rauwe tonijn gegeten en gegrilde wahoo,gekocht van de vissers van Palmeira. Mira kan erg goed koken dus ons thuisfront doet hier zijn voordeel mee want ik leer erg veel bij. Ik was erg van het Knorr-kokkie maar daar komt verandering in!

Dag 127 Zeeziek

2009-11-28T00:54:00.001+01:00

We zijn afgelopen maandagavond voor anker gegaan bij Banjul. Dinsdagochtend hebben zijn we uitgeklaard en nog even "downtown" bezocht om inkopen te doen voor de reis naar de Kaapverden. We hebben ook langs allerlei marktkraampjes gelopen waar ze vanalles verkochten, van generators, ventilators, lappen stof, fruit, cold drinks(als je een flesje kocht, kiepten ze het zo in een plastic zakje om uit te drinken, het flesje bleef van de verkoper), schoenen, ondergoed, etc. Alles lag op straat op een doek of nog net netjes op een tafeltje. Weer heel bijzonder om te zien. Het was gezellig druk op straat. Overal stonden, hingen, lagen geiten. Vandaag is nl. slachtfeest en iedere familie koopt daarvoor een geit, zoals wij de kalkoen of de boom met kerst. Inkopen lukte niet echt heel goed, wel groente en fruit en ook wat brood, maar een supermarkt kregen we niet gevonden. Nou hier zouden we het ook wel mee redden. Voor de laatste nacht in Gambia voeren we weer naar Lamin Lodge. Daar hebben we in het winkeltje nog voor iedereen Sinterklaascadeautjes gekocht, niet geheel geheim, als ik zag wat Koen kocht, weet ik wel wie hij heeft getrokken. Hij kocht een prachtig uit hout gesneden slacouvert, haha. Oh ja, wat ik vergeten was te melden, Koen zijn Banjul belly is allang weer over hoor, dat heeft gelukkig maar een dag of 2, 3 geduurd.
Inmiddels hebben we dus afscheid genomen van de prachtige en aardige mensen in the Gambia. We zijn woensdag op weg gegaan naar Sal waar volgens onze laatste berichten geen dengue heerst. De onderste eilanden, die voor ons veel beter bezeild waren zijn wel aangedaan door de dengue. Dus hakten wij woensdag eerst tegen de wind in op de motor, maar gelukkig draaide de wind s'avonds zoals belooft en konden we hoog aan de wind gaan zeilen zonder de motor. Met als gevolg dat we allemaal flink katterig, Jan en ik het ergst, werden. Eten lukte bij mij vandaag pas weer een beetje en als ik de hele dag vooral een horizontale positie aanhield dan ging het best goed. Koen en Giel hadden vandaag allang weer het hoogste woord en lusten van heel het varken.
De tocht is zo hobbelig dat we niet echt veel anders kunnen dan kletsen en slapen en een beetje lezen. Daarintegen wordt het korte pijn want zoals het nu gaat zullen we morgenvroeg al aankomen en dan hebben we 800 km binnen 3 dagen gezeild en dat is natuurlijk ook weer super snel.
Daarom even een kort bericht op de blog zodat jullie weten waar we uithangen. Wij hopen allemaal op Sal weer te kunnen internetten zodat we alle berichten van de afgelopen 3 1/2e week kunnen lezen en natuurlijk kunnen beantwoorden.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Dag 121 The Gambia river downstream

2009-11-21T16:02:00.000+01:00

We hebben eergisteren het eindpunt voor ons op de rivier bereikt. Bij Jan Jan Bureh(Georgetown) hangen electriciteitskabels van de ene oever van de rivier naar de andere waar wij onmogelijk onderdoor kunnen. Dit hadden we al in de pilot gelezen en Jan Jan Bureh is een mooi eindpunt. De laatste dagen was de rivier aan weerszijden begroeit met jungle, prachtig! Dit stuk van de rivier was werkelijk het allermooist. We hebben ook geluk gehad met alle hippo's die we hebben mogen zien, vanmorgen nog een koppeltje met ook hun rug boven water, je moet dit wel met de verrekijker bekijken want kom je dichterbij dan duiken ze om voorlopig niet meer boven te komen, en als ze dan al boven komen is het maar met een heel klein stukje van hun kop. Bij Babooneiland hebben we het mannetje gezien van die de leider is van de chimpansee kolonie daar. Hij had wel een ochtendhumeur en keek ons narrig aan, peerde eruit om niet met zijn hele familie terug te komen, jammer. Maar we zijn al blij dat we die chimp hebben gezien want de eilandengroep staat erom bekend dat op deze plaats chimpansees worden terug gezet in de natuur maar dat je ze eigenlijk nooit ziet. Ook hebben we nog slingeraapjes met een enorm lange staart in een boom langs het water gezien en dat was super leuk natuurlijk. We hebben daar ons anker uitgegooid en op ons gemak die aapjes zitten bekijken.
Eenmaal in Jan Jan Bureh zijn we met onze dinghy naar de kant gegaan waar een heus touristcamp was met een restaurantje. Het meest ongelofelijke was dat toen de duisternis viel er daar geen mosquito's zaten, of tenminste nauwelijks. Lekker gegeten dus, vnl couscous, witte rijst en witte spagetti met pindasaus, tomatensaus en erg lekker wit brood. Geen vlees, maar toen ik de volgende dag bij de slagerij naar binnen keek wist ik dat we daar niet op zaten te wachten!! Er was ook een groepje van 8 Zweden die deelnamen aan het buffet en die op dat toeristencamp logeerden. Zij waren daar op vakantie en vonden het ongelofelijk dat wij daar naartoe waren gevaren...ja en eigenlijk denk ik dat zelf ook wel eens, zeker dat hele eind hier over de rivier.
Gisterenochtend tuften we met de dinghy naar het "dorpje", waar de ferry ook op-en-neer vaart van de Noord naar de Zuidoever. Daar werden we enthousiast ontvangen door 3 jongens die onze gids waren. Je moet er even aan wennen dat je niet alleen rondloopt maar dat er altijd mensen meegaan die direct vertellen wat er te zien is en dat als wij happy zijn, zij dat ook zijn. En je denkt, jaja dat zal wel, maar de mensen zijn werkelijk erg aardig, zo ook weer deze jongens. We moesten nu wel gaan onderhandelen op de markt over de prijs van uien, bananen, aardappelen, watermeloenen, eieren, etc. want ja ze hebben voor ons toebabs natuurlijk wel andere prijzen. We worden hier ook wel wat handiger in. Zo konden we hier wel weer vanalles kopen en dat was van de verse waren ook hard nodig. De jongens namen ons mee naar de internetplek van het dorp en daar konden we even het net op...na een kwartier was ik op de homepage van kpn en het inloggen zou niet gaan lukken, dus onze mail is voor ons nog niet in te zien. Koen en Giel konden heel even op hun hotmail kijken en dat was het met het internet, dat staat hier echt nog in de kinderschoenen. Op deze locatie werden studenten getraind om met een computer om te gaan en daar stonden allemaal computers die bij ons naar het stortje gaan...we moeten beter opletten waar we ze weg kunnen gevenlijkt mij. Hier konden de studenten wegwijs worden met de computer en zo vrij gemakkelijk een baan vinden door hun opgedane ervaring.
Na dit internetavontuur raakten we aan de praat met de jongens over water en diesel. Er bleek een hele oude aanlegplaat van beton net voor de elektriciteitskabels te liggen. Daar konden wij aanleggen en zo zouden we dan water en diesel in jerrycans kunnen halen. Dat is voor Gambia een erg gemakkelijke manier, meestal moet de ezelkar voor komen rijden. Dus wij leggen daar aan, steken er hele grote roestige spijkers uit die betonplaat, maar de stootwillen op de goede plaats en we lagen. De Brandaan weer aan ons en toen kon er onderhandelt worden over de dieselprijs. Uiteindelijk tankten we 80 liter en Toine 60 en toen was helaas de dieselvoorraad op. Maar goed we hebben weer wat extra brandstof. Ondertussen liepen Koen en een locale jongen op-en-neer met jerrycans water om onze tank weer een eind te vullen. Het was een gezellige boel aan de kade, veel bekijks van de jeugd en veel hulp van al die boys. We konden ze helpen met kleren, shampoo, wat geld en Giel had nog een oude skateboard die hij wel kon missen. Giel moest nog wel even voordoen hoe ze moesten skateboarden. Daarna werden we door iedereen uitgezwaaid en was het een leuk bezoek aan deze voor ons laatste plaats op de rivier.
Die avond aten we zelfgebakken pizza's uit de Cobb van Toine en Mira bij ons op het voordek. Erg gezellig. Ik denk wat het zo relaxed maakt is dat we overdag soms in de hectiek en drukte van een dorp zitten en dan s'avonds meestal ergens ankeren midden op de rivier, waar heel soms eens een vissertje langskomt, maar we verder helemaal alleen zijn.
Dus nu gaan we stroomafwaarts richting Banjul. We moeten ons gaan bezinnen over het vervolg van onze reis. Op de Kaap Verdische eilanden heerst al op een groot deel van de eilanden dengue en is het misschien niet mogelijk om daarheen te varen. Dat zou betekenen dat we vanaf de Gambia naar Suriname moeten varen...en dat is wel een heel eind in een ruk door.

dag 117 anker voor het national park

2009-11-17T22:34:00.000+01:00

Als de avond valt in Gambia gebeuren er een paar dingen tegelijk. Eerst wordt het donker, dan komen de mosquito´s en pas daarna kom je erachter dat je de klamboe nog op moet hangen. Een klamboe is een stuk vitrage wat je over een ruimte spant waarin je geen ongedierte wenst aan te treffen. Je snapt dat tijdens het vallen van de avond, het ontrafelen van de klamboe een zenuwslopende aangelegenheid is omdat er tijdens deze uitdaging voortdurend hapjes van je worden genomen. Je voelt je echt een verjaardagstaart op een kinderfeestje zonder toezicht van een ouder of voogd. Eenmaal binnen in de restricted area worden de onrechtmatigen zonder genade vermoord. Intussen is het enorm heet en is Ellen bezig het eten klaar te maken, hetgeen de temperatuur niet in¨positieve zin beinvloedt. Natuurlijk zijn we erg blij met haar kookkunsten, ze weet vaak van wat simpele ingredienten een geweldige maaltijd te fabrieken. Hele kleine vliegjen kunnen wel door de klamboe maar die steken niet. Kriebelen doen ze wel. Van de Brandaan hebben we een ventilatortje op 12v te leen gekregen. Dat lijkt me erg fijn voor de nacht. De ventilator die giel in gebruik had heeft inmiddels de geest gegeven. Koen slaapt ook zonder fan maar die klaagt nooit. Wel makkelijk voor ons ouders. Op het ogenblik is Koen niet helemaal fit, hij heeft last van diarree (banjul belly). Toch is hij wel geinteresseerd in de wilde dieren die we hier tegenkomen. Vandaag hebben we 4 nijlpaarden gezien en een hoop vogels, maar daar hebben we geen verstand van, we vinden ze wel erg mooi. vanmorgen kwamen we 5 andere nederlandse boten tegen, de Victory, de Zivermeeuw, de Pjotr, de Mjollner en de Tangaroa. Mira heeft er een foto van gemaa2kt en gaat hem opsturen naar het blad Zeilen, die oplage zal de betere boekhandel uitVLIEGEN! De avond voor deer island, beschreven door Ellen, overnachtten we net voorbij Sea horse island, een flink stuk uit de kant om zoveel mogelijk de mosquito`s te ontlopen. Niet dat het echt lukte, de volgende ochtend moesten we eerst de dierbare gevallenen opruimen. De nacht was koel geweest en we hadden een heerlijk zondagmorgen ontbijt. Wentelteefjes! Lekkerrrrrr. Voor de kids wakker zijn maken Ellen en ik eerst een pot thee en lurken die half leeg met z´n twee. Als de rust dan voorbij is gaan we meestal op pad, motor aan,anker op en scharrelen maar door die rivier. De omgeving wordt mooier en mooier en als we ´s middags bij een dorpje aankomen lijkt het alsof we in een film zijn beland. Hutjes uit modder opgetrokken met daken gemaakt van palmbladeren. Kinderen die meteen op ons afkomen in piroque kano´s of zwemmend. Over het algemeen zijn de kinderen erg aardig en vragen om onze afval, die zze voor ons weg willen brengen. Music to our ears, behalve als de afval vrijwel onmiddellijk in het water belandt, terwijl ze op zoek gaan naar iets bruikbaars. Plastic flessen zijn populair, ze pakken er water mee uit de rivier en drinken het op. Intussen voel ik me enorm opgelaten, ik heb nog een paar lekker koude blikjes in de koelkast, maar niet genoeg voor iedereen. Ik geneer me dan voor het feit dat wij aan boord meer luxe hebben dan zij in het hele dorp. Ik vind mezelf nog het lastigst om mee om te gaan. Er waren in het dorp alleen nog aardappelen te koop, de rotte stukken werden er gratis uitgebeten. ´s Avonds lagen we net voorbij Deer Island voor anker, nadat we een paar hippo´s gezien hadden. Overal lees je dat je de hippo´s niet moet benaderen, maar datis ook niet zo eenvoudig. Ze duiken onder en je ziet ze na 5 minuten ergens anders weer opduiken. De borrel op het voordek beviel goed, zodat hij nog even voortgezet moest worden onder de klamboe. Toen Toine en Mira weer terug wilden naar de Brandaan hoorden we de hippo´s wel knorren maar we zagen ze nergens. Voor de zekerheid maar even de motor aangezet om ze weg te jagen en om de Brandanen veilig terug te laten roeien. ´s Nachts hebben we ze nog wel horen scharrelen maar vanmorgen waren ze nergens te bekennen. Pas na en tijdje zagen we ze richting de grote rivier gaan. Erg leuk om te zien. Nu liggen we voor Baboon Island, daar moet je 300 meter vandaan blijven en omdat wij er 250 meter vanaf lagen moesten we van een parkranger verkassen. Ieder zijn vak zullen we maar zeggen.

Dag 115 Riviercruising op the Gambia

2009-11-15T21:49:00.000+01:00

We liggen vlak voor Elephant Island, niet dat daar olifanten rondlopen hoor, was dat maar waar.
Tot dusver hebben we nog geen grote dieren gezien, wel veel vogeltjes, mn. op de ankerplaats waar we vannacht hebben gelegen, Mandori Creek. Vanochtend zagen we ook een pelikaan door het water glijden. Ik gauw de telelens op de camera...pelikaan weg.
Woensdag heeft Jan nog geschreven toen we bij Lamin Lodge lagen. Die dag zijn we s'middags met de dinghy aan land gegaan om ook het vasteland te gaan bekijken. We liepen van Lamin Lodge weg en moesten het zandpad volgen tot de grote weg. Al snel kwamen we in een dorpje waar overal kinderen vandaan kwamen rennen die "toebab" riepen. Dat betekend vreemdeling of witte man. Ze willen je allemaal een hand geven en vragen hoe je heet. Ook vragen ze om een snoepje of een pen. Het is wel heel leuk want niet alleen de kinderen ook de grote mensen, meestal mannen die langs dit zandpad in de schaduw zitten, heel verstandig want het is bloedje heet, roepen allemaal, "welcome to the Gambia". Op onze route staan ook een groepje jongens te chillen op wat reggae muziek die uit een oude Jeep Cherokee komt. Dat wordt na even onderhandelen onze taxi. Die jongen die rijd is heel vriendelijk, Mannaw meenden wij dat hij heette. Hij blijft voor het geld dat wij betalen ook de hele dag bij ons en zo kunnen Mira en ik even vers fruit en groente inslaan wat allemaal mee terug gaat in de jeep. Mannaw heeft zelfs een Nederlandse vriendin in Utrecht, heeft Marco van Basten ontmoet en door de dag heen merken we wel dat iedereen waar we mee praten wel bijzondere familie leden hebben, allemaal eredivisie spelers zijn hun broer, haha. Ach het maakt ook niet uit, de mensen zijn hier erg vriendelijk en heel erg arm. Op de "grote weg" is het enorm druk en kijken we onze ogen uit. Veelal mannen in gewaden, maar ook in traditionele Gambiaanse kleding, maar ook in spijkerbroek. De vrouwen zijn hier erg lang en best slank en dragen vaak vanalles op hun hoofd en een kindje in een doek achterop.
Nadat we door het dorp Bakau hebben gelopen ploffen we neer bij een strandtent, Calypso. Er staan daar grote bankstellen op een terras wat in een grote Baobab boom is gebouwd, heel mooi en lekker in de wind en schaduw. We blijven hangen om ook hier wat te eten. Als Mannaw ons weer terugrijd zijn zijn pupillen wel erg groot en is hij volgens ons zo stoned als een garnaal. Toch proppen we ons alle 8 weer bij hem in de jeep en rijden weer terug naar Lamin. Op straat rijden nu ook tussen alle auto's en vrachtauto's fietsers zonder licht. We kijken onze ogen uit. Terug bij Lamin Lodge worden alle boodschappen overgebracht in de dinghy. Mannaw wordt vriendelijk bedankt, hij was een aardige en behulpzame chauffeur en reisleider. Op de boot was ik alle groenten en fruit om beesten zoveel mogelijk te weren. Dit was voor het eerst van mijn leven dat ik een aardappel heb gepoetst, zo ook alle uien, tomaten, mandarijntjes, ananas, etc.
De volgende morgen wordt het anker gehesen en motoren we de grote rivier op, op weg naar het Nationaal Park. We ankeren in Bintang Creek bij het dorpje Bintang. We liggen nog maar net of we hebben al 2 kano's met locals aan onze boot hangen die ons verwijzen naar de laundry service, water halen, de school bezoeken, etc. Jan raakt er een hele tijd mee aan de praat. Ze komen ons pinda's brengen, Gambiaas grootste export product in ruil voor een glaasje Schippers Bitter. Lekkere wijn vind Mo, die geen overtuigd moslim is. Foudi is van Koen's leeftijd en hij drinkt een colaatje.
De volgende morgen zijn ze er alweer vrij vroeg maar als ik zeg dat de kids school doen en dat we vanmiddag naar het dorp komen gaan ze ook weer gemakkelijk terug. De afgelopen nacht hield ons anker het niet zo goed en ook bij de Brandaan lukte het ankeren niet, teveel rotsen op de bodem. We proberen het aan de andere kant van de rivier, wat verder weg van het dorp en daar lukt het beter. We liggen wel dicht bij de mangrove bossen maar we liggen goed. Mo en Foudi halen water in kannen die ik meegeef uit de dorpsput. Die giet ik over in de tank, vanaf nu moeten we het water uit de tanks echt niet meer drinken, maar ik had in La Gomera al heel veel plastic flessen met water gekocht, dus daar hadden we rekening mee gehouden. Jan is met Toine aan de motor van de Brandaan aan het werk. Daar wil Toine de impeller vervangen, alleen de nieuwe doet het niet. Na geklus en gebaal wordt de oude impeller er weer terug ingezet en gelukkig komt er dan weer koelwater uit de boot. Dus voorlopig vaart de Brandaan door op de oude impeller.
Het is al 15 uur en de kids in het dorp wachten op de toebabs. In de dinghy's varen we naar het dorp en worden luidruchtig ontvangen en ik denk dat er wel 50 kinderen en verschillende volwassenen meelopen. We worden naar de moestuin geleid, het dorp door en naar de school. Op school staat de headmaster ons te woord en legt uit hoe het erop school aan toegaat. De lokalen zijn van steen en er staan overal tafels en stoeltjes en er zijn boeken en een groot schoolbord. Daar is dan ook wel alles mee gezegd. We sponsoren de school met een kleine bijdrage en pennen, stiften en de Brandaan had ook een puzzel. Als we naar afloop even terugvaren om te tracteren op een snoepje en een voetbal worden we bijna onder de voet gelopen. De snoep wordt samen met de voetbal door een man van ons "afgepakt" en hij brengt het naar school. Dat is ook het beste want wie moet je nu die bal geven en een snoepje uitdelen lukte ook niet want mijn hand zat klem in de trommel, al die kinderen werden té enthousiast. Dus bal en trommel(daar gaan Wilma en Ton)liggen nu op school.
We kletsen na op de Brandaan, en het is fijn dat je een eigen boot hebt om afentoe jezelf op terug te kunnen trekken, want het vaste land is altijd druk met hele enthousiaste mensen.
s'Avonds na het eten, het is dan buiten pikdonker en je ziet helemaal niks omdat er op de kant ook geen electriciteit is,komt Mo nog langsgepeddeld. Hij wil graag een glaasje wijn en hoorde muziek van onze boot komen. Dat klopt ook want Koen zit met zijn versterker te bassen. We nodigen Mo uit om aan boord te komen en onder de klamboe freestylen Koen en Mo een uurtje of wat. Koen speelt en Mo rapt. Volgens Jan heeft hij wel het repertoire van een Nederlandse smartlappenkoning maar vooruit. Het is gezellig en een goede afsluiting van ons bezoek aan Bintang.
De volgende morgen staan we vroeg op om een lange dag te kunnen motoren. We hebben inderdaad dicht bij de mangrove gelegen want de hele boot ligt vol met kever- en andere insektenlijkjes. Jan en ik kloppen de klamboe uit en vegen en poetsen de boot een uurtje of 2! Gelukkig hebben we een goed werkende stuurautomaat en kan dit allemaal gebeuren onder het varen.
Als we in de namiddag in Mandori Creek echt tussen de mangroves liggen houden we ons hart vast voor de volgende ochtend. Maar na een heerlijk frisse nacht, ik kon zelfs weer met Jan in 1 bed liggen, was het vanmorgen lang niet zo erg als gisterenochtend. Wederom vertrokken we vanmorgen met zonsopgang. De rivier is intussen een stuk smaller geworden en het water is hier nu zoet, maar nog steeds geweldig vies modderachtig bruin. Ik heb vandaag alle was die in de manden zat gewassen. Na alle gruwelverhalen doe ik de was liever zelf, geen eitjes erin en met schoon water uit de tank. Giel leest de hele dag, je zou hem niet meer terugkennen. Hij leest een Harry Potterboek in 1 dag uit. Hij is door de hele voorraad heen en zegt dat hij nu helemaal mad gaat worden en Paulo Coelho gaat lezen...eerst zien dan geloven. Koen leest Duizend schitterende zonnen, Jan leest op het ogenblik niks en ik in Marion Pauw, Daglicht, mooi boek Lilian! We vermaken ons dus prima met al dit gemotor, de boot ligt lekker stil en zorgt voor een windje, op naar de nijlpaarden!

dag 111 Lamin lodge

2009-11-11T14:29:00.001+01:00

Ik denk niet dat ik ooit zo'n hete nacht heb meegemaakt, ook nog in de letterlijke zin des woords. Op de oceaan merkte je dat het 's nachts wat frisser werd, hier verder de rivier op koelt het niet meer af. Daarbij komt nog de ongelofelijk hoge vochtigheidsgraad waardoor het dek en de kuipbanken al tegen een uur of 10 's avonds klam worden, de volgende morgen is het drijfnat, alsof het geregend heeft. Onwillekeurig moet ik aan Robin Williams denken in de film Good morning Vietnam. "It's hot and wet, it's hotter than a snakes ass!" We liggen voor Lamin Lodge, een restaurantje, gebouwd door een Duitser die hier jaren geleden per boot kawam en niet meer is weggegaan. Het is helemaal van hardhouten balkjes gebouwd, 3 verdiepingen hoog in een mix van koloniale en locale stijl. Zeer fraai. Gisteravong hebben we daar gegeten en een lekker flesje bier gedronken op de top floor tegen de achtergrond van de ondergaande zon. Welcome to Africa. 's Middags hadden Toine en ik de Immigration, de customs en de port's authority bezocht. Door Giel werden we naar de kant gebracht en bij de Wooden Jetty gingen we aan land. De houten steiger, of wat daar van was overgebleven lag naast een helling waar je schepen van stapel laat lopen. Alles in zeer vervallen staat. Stel je voor dat er vanaf dat moment iemand een bouwlamp van 2000 watt in je nek houdt en die daar de komende 3 uur houdt! Lezers die niet van overdrijven houden mogen er 500 watt afhalen, meer doe ik er niet af. De wandeling naar de haven autriteiten was misschien 500 meter, maar al heel indrukwekkend. Iedeereen is aardig en behulpzaam, maar het is zo heet! De straten zijn stoffig, bedekt met rood zand, af en toe wat stenen en asfalt. Langs de weg zie je meteen de golfplaten krotten en overal oude auto's en vrachtwagens. Daartussen onmmiskenbaar de karakteristieke afrikaanse vegetatie. In het kantoor van de havenautoriteiten was het druk, voooral met mensen die niets doen. Iedereen is wel baas over iemand anders en alles gaat heel inefficient. Daarna moesten we de Immigration office gaan zoeken. Het aardige is, dat niemand je verteld waar dat is. In de pilot staat zus, de locals zeggen zo, maar dat staat ook in de pilot, bleken de locals toch gelijk te hebben. Dat stond niet in de pilot. Na 3 uur rondrennen door Banjul hadden we de zaken voor elkaar.
Terug bij de boot halen we het anker op en motoren naar Lamin Lodge. Hier blijven we in ieder geval een dagje liggen en gaan we over het land nog een paar andere dorpjes bekijken.

Dag 110 The Gambia

2009-11-11T14:29:00.000+01:00

Afgelopen nacht hebben we rond 03:00 uur ons anker laten vallen voor de hoofdstad van The Gambia na een zeilreis van een kleine 7 dagen. De laatste 2 dagen waren heel relaxed, de wind en de zee waren rustig en toch voeren we een mooie snelheid en lag de boot heel rustig. Onderweg nog visite van dolfijnen gehad en toen we op een gegeven moment voor de nacht de spinaker binnen gingen halen en onze deklampen aangingen toen werden de dolfijnen pas echt aktief rond de boot. Door het licht kwamen nl. de vliegende vissen naar ons toe gesprongen, en zij werden weer opgevreten door de dolfijnen. Jan wilde een vliegende vis nog redden die bij ons aan boord sprong, maar die landde nauwelijks in het water of hij werd al opgeslokt.
Gisteren was de zee zo rustig dat ik maar ondergoed ben gaan wassen van de afgelopen week. Dat kwam eigenlijk doordat ik in de Gambia pilot had gelezen over allerlei insekten en horrordiertjes die je overal steken en bijten. Eén diertje bleek zich tussen de droge gewassen was te nestelen en zich vervolgens door je huid heen te vreten en zich te voeden met jouw bloed. Als het diertje groot genoeg is kun je hem verwijderen door onder je huid uit te halen. Die beestjes blijven weg als je de was strijkt of op de boot wast dan heb je er nauwelijks kans op. Dus na die info besloot ik het ondergoed alvast te wassen. Maar ja in zo'n pilot moeten ze natuurlijk alle voorkomende creatures noemen en hopelijk gaan we ze niet allemaal ontmoeten. Het ondergoed lag 's avonds in ieder geval weer schoon in de kast. Verder merken we overdag al dat we dicht bij het vaste land van Afrika komen, heet!! Lunchen doen we in de schaduw van de gennaker die een spinaker blijkt te zijn. In de schaduw met de wind erbij is het heerlijk. Eigen gebakken broodje erbij, wat hebben we het goed jongens.
In het donker varen we tegen middernacht de aanloop naar Banjul in. Het is pikkedonker, de maan is nog niet aanwezig en we moeten volgens de pilot goed opletten voor de onverlichte vissersbootjes. Die zijn er zeker, maar we zien ze niet. Wij hebben genoeg licht aan en samen met de Brandaan varen we niet onopvallend binnen, dus we hopen er vooral op dat zij ons zien. Op een gegeven moment denk ik autolampen te zien(zo'n reis op zee doet toch wat met je) blijkt het zo'n onverlicht bootje te zijn die op 30 meter afstand ineens zijn lichten aandoet. Staan er in een houten kano 3 jongens kaarsrecht op met hun lampen ineens aan naar ons te roepen, wij varen hartstikke snel op dat moment en hadden ze zo overhoop gevaren. Jan wist gelukkig snel uit te wijken. En dan moet je weten dat wij precies over de shipping lane voeren waar alle grote zeecontainers ook overheen varen, en uitgerekend daar gaan zij vissen, dat is niet te geloven. Verder lopen we rustig aan en moet Giel goed met de schijnwerper schijnen want er liggen heel veel houten kano's van de Gambiaanse vissers voor anker. Daar varen we tussendoor op zoek naar een ankerplekkie. Een uurtje later zitten we gezellig aan boord van de Brandaan een pilske te drinken en kunnen we proosten op een hele snelle en goede oversteek van de Canarische eilanden naar Afrika.
Vanmorgen ben ik de boot gaan poetsen, Koen en Giel halen hun schoolwerk weer tevoorschijn en Jan is samen met Toine om 11 uur naar de wal gegaan in nette kleren, jaja een lange broek, het is hier zeker 30 graden! Waarom een lange broek, ze zijn gaan inklaren bij de havenmeester en dat is hier een hele officiële aangelegenheid. Ze moeten inklaren, geld wisselen en een permit krijgen voor de rivier want dat is een Nationaal Park. Het is waarschijnlijk een hele klus want het is inmiddels half 3 en ze zijn nog niet terug. Geduld is hier een hele schone zaak. In de pilot stond al dat Gambia dezelfde tijd had als GMT en niet deed aan zomer- of wintertijd. GMT stond in Gambia voor "Gambia Maybe Time". Als Jan weer terug is gaan we anker op en naar Lamin Lodge, een soort toeristische plaats waar je ook uit eten kan, dat klinkt goed, we wachten rustig af.

Dag 108, 6e dag op zee

2009-11-08T12:43:00.000+01:00

We beginnen de merken dat we in buurt van Africa komen, het wordt heet!! Het is pas 11 s'ochtends en iedereen loopt puffend rond en dat terwijl we op zee zitten. We hebben de wind wel in de rug,dus dat scheelt ook. Maar zo warm als het nu is is het nog niet eerder geweest. We gaan als de brandweer! Als het zo doorgaat dan zijn we morgenavond al in Gambia, een paar dagen eerder dan gedacht. Ik hoopte woensdag, maar hield rekening met donderdag, dus dan is maandag top. Niet dat het op zee niet goed gaat hoor, want inmiddels is de zee rustig en is iedereen ingeslingerd zodat we gewoon kunnen eten en drinken wat we willen zonder een raar gevoel in je maag. En computeren, lezen en dvd kijken gaat zonder problemen. We vermaken ons dus prima met gewoon bar weinig doen en veel slapen. Zeker de afgelopen 24 uur heb ik superveel geslapen. Dat had wel een reden.
Toen ik de vorige keer op het blog had geschreven gingen we al hard en stond er een stevige bries. Iedereen was nog blij met deze voortgang en dat de motor niet aan hoefde om vooruit te gaan. Nou eergisteren bouwde overdag de golven al op en s'avonds zaten we in windkracht 8 met vlagen van 9, storm op zee. De boot sloeg echt van links naar rechts met de gangboorden door het water, dat hadden we nog nooit gehad! De boot deed het voortreffelijk, want na iedere zwieper kwam hij weer netjes overeind, zwieptte dan door naar de andere kant en lag dan weer even rechtop tot de volgende golf ons optilde en weer door liet surfen. Dit duurde de hele nacht en volgende ochtend. Jan bleef de hele nacht aan dek en wij lagen binnen, slapen lukte niet echt maar er was niet veel anders wat we konden doen. Alle deuren en raampjes zijn dan dicht zodat als er water in de kuip slaat of over het dek dat het dan niet naar binnen loopt. Wij hebben nauwelijks water in de kuip gehad, soms een topje van een golf, maar bij de Brandaan kregen ze een hele golf recht de kuip in. De boot sloeg plat en de schrik bij Mira en de kinderen om het hart. Toine had het niet zo in de gaten want hij was diegene die op dat moment onder die golf stond. Ook hun vertrouwen in de boot is groot, want de boot kwam weer onmiddelijk weg en het water liep door de kuipgaten terug de zee in. Toine zout en nat achterlatend. De storm hebben we verder allemaal uitgezeten. Rond 04:30 ben ik bij Jan gaan zitten zodat hij zijn brilleke af kon zetten en ook even echt kon slapen. Gisterenmiddag was de wind weer normaal en de golven nog niet. De afgelopen nacht is de zee gelukkig weer rustig geworden, de golven weer normaal en daardoor heeft iedereen heerlijk geslapen. Nou dit weer hadden we op alle vooraf opgehaalde weerkaarten niet kunnen voorzien, we hadden een "walk in the park" verwacht. Nou is goed te weten wat de boot kan en dat we zelf intussen best zeewaardig zijn geworden, maar ik vond dit voldoende storm voor dit jaar, hahaha, ik hoop dat Jan de Wind het daarmee eens is.
En zo is het dus een schril contrast dat we nu in de hitte zitten met een warm windje. De vliegende vissen zijn inmiddels ook al aan boord gesprongen. Vannacht ging ik even bij Jan in de kuip kijken en toen ging hij er weer 1 overboord zetten, maar vond er 2. Die beesten komen af op licht dus ik ben benieuwd of Koen en Giel er nog een keer 1 in hun nek krijgen als ze dvd zitten te kijken. Die wij tot nu toe hebben gezien zijn maar zo'n 15 cm. maar ze kunnen wel 30 cm. groot zijn volgens Koen. Een man die de wereld overroeide had er schijnbaar ook veel last van, kreeg ze echt in zijn nek. Die vissen zie je van de ene golf naar de andere vliegen, eerst dacht ik dat het een vogel was, zo'n eind vliegt dat beestje nog.
Tot dusver het leven aan boord. Danny en Natas we zijn toch blij met al die dvd's van jullie. Eerst dacht ik dat we er nooit toe zouden komen om er zoveel te kijken, maar je leest wel dat de kids er wel raad mee weten. De laatste dagen wordt Borat herhaald en geimiteerd, die is niet echt gek...not (inside joke voor de Borat fans)

Dag 106 Onderweg naar Gambia

2009-11-06T16:31:00.000+01:00

Onze 4e dag op zee is inmiddels ingegaan.
De dag voor vertrek hebben we in La Gomera nog een injectie tegen gele koorts gekregen. In Nederland was ik daar 2 weken voor vertrek nog te laat mee om dat geregeld te krijgen bij de GGD. We wilden toen heel Zuid-Nederland doorrijden om deze injectie te krijgen maar dat kon echt niet. We dachten toen we zien wel of het er onderweg nog ergens van komt. En jawel hoor, in San Sebastian konden we gewoon bij een clinique binnen komen lopen. Met zijn 8'en waren we een uurtje later allemaal ingeent. Met de malariapillen zijn we 2 weken geleden begonnen, dat moest 3 weken voor aankomst, dus de timing is tot nu toe prima. De kapper werd door Giel en Jan ook nog bezocht, Koen wil dat in Gambia proberen. Dinsdagmorgen tankten we water en diesel af. Dat was wel heel chill, 67 cent per liter diesel! Zo goedkoop hebben we het nog nergens getankt. Een laatste bezoek bij de marina of ons pakketje met de generatorkop dan eindelijk binnen was, helaas, dus geen generator voorlopig. Misschien komt de Valentijn nog hier naartoe en kunnen zij het meenemen en anders komt het pakket terug naar Nederland. Om 12 uur s'middags liggen we buiten de haven op weg naar Gambia, 180 graden naar het Zuiden. De wind...ja die komt uit het zuidoosten en dus vertrekken we hoog aan de wind. Binnen 2 uur waait het dan ook nog 6 á 7 en moet het 3e reef erin, is het kleinst mogelijke grootzeil, en ben ik voor het eerst ziek. Ik "kook" nog wel een cup of soup, maar die van mij krijgen de vissen. De mannen doen het gelukkig goed en s'avonds draait de wind al naar het oosten en wordt een heel stuk minder hard. Aangenaam is het nog niet, iedereen moet wel wennen aan het inslingeren en de boodschappen slinken zo voorlopig maar heel langzaam.
Het eerste etmaal varen we 140 mijl en dat hebben we nog niet eerder gehaald. Ook al is de wind niet meer zo hard, we varen wel veel tegen de 6 knopen, en dat is ook harder dan wij normaal doen. De tweede dag ben ik weer kiplekker en is Jan brak. Gelukkig wisselen we elkaar af. We draaien wel onze wachten maar tussendoor veel bankzaken regelen. Dat kan ook gemakkelijk want er varen hier nauwelijks boten, tot nu toe hebben we pas 4 tankers gezien. Het 2e etmaal varen we 144 mijl, we gaan als de brandweer. Dan komt er een kink in de kabel. Omdat we continue veel stroomgebruik hebben, stuurautomaat, electronische kaart en de kinderen kijken ook wel eens een filmpje moet de motor even aan om de accu's te vullen. De motor wordt gestart...geen koelwater komt er uit de motorkamer, dat kun je aan de buitenkant van de boot naar buiten zien komen, shit, shit, shit, en erger. Toine wordt gevraagd om goede raad via de marifoon, want het is ongelofelijk maar als de Brandaan een beetje in wil houden varen we even snel, haha. De impeller die Jan in Madeira heeft vervangen zit misschien niet goed? Het zou kunnen, de waterinlaten zijn verder vrij, de wierpot is schoon, de v-snaar doet het goed.(Je wordt hier enorm technisch van.) Maar goed impeller eruit en die zit me dan een partij vast, de stress komt onze oren uit, want zonder motor en dus geen stroom moeten we weer op de hand en een papieren kaart sturen, moet de goedgevulde koelkast uit en kunnen de vissen worden gevoerd, geen licht aan in de boot, etc etc. die motor is dus van enorm belang voor ons leven aan boord. De impeller komt er een heel klein stukje uit, dan boort Jan een klein gaatje in de binnenkant van de huls en met een draadeindje maakt hij een haakje om de impeller eruit te trekken. Na 3 uur zit er een nieuwe impeller in, wordt de motor gestart en komt er koelwater uit de zijkant van de boot!!! Geweldig dat alles weer werkt, Giel kijkt van blijdschap s'avonds 2 1/2e film. De koelkast wordt opengetrokken en we tracteren onszelf op een koud blikje cola light, echt lekker. Nog gauw even eten koken voor het donker wordt, een blik kip kerrie van de Lidl en wat denk je iedereen vind dit lekkerder dan mijn eigen kookkunsten, haha, en ik eigenlijk ook. Had ik nou maar meer van die blikken meegenomen toen ik nog in Drunen liep te verzamelen.
Het 3e etmaal is net voorbij en het gemiddelde was 154 mijl, nog meer!!(maal 1,8 =km) De wind is ook tussen 5 en 6. Je kunt nu merken dat iedereen nu aan de golven gewend is geraakt want we eten, lezen en computeren gewoon door. Ja school gaat nu niet meer zo voorspoedig, dat valt op zee niet echt mee, als we op de rivier in Gambia liggen is het vast veel rustiger. Giel zegt dat hij engelse films kijkt zonder ondertiteling, ook een manier van studeren. Zoals het nu gaat zullen we er zeker geen 9 dagen over gaan doen. Mira heeft dit allemaal strak in de gaten en zoals we nu gaan zijn we er maandagochtend al, maar de wind valt zondag een heel stuk terug, dus als we dinsdag overdag aan gaan komen dan zijn we al very happy.

Dag 101 San Sebastian

2009-11-01T19:18:00.002+01:00

Hallo allemaal, we zitten al 100 dagen +1 op de boot en het verveeld ons nog niks.
We liggen nog steeds in La Gomera onze oversteek naar Gambia voor te bereiden en op dit moment uit te stellen omdat we veel te veel wind hebben, het is ook niet gauw goed. Vannacht komt de ergst vlaag nog over van +windkracht 8 en dan zakt de wind weer in tot windkracht 3 en 4 en dat is beter om mee te vertrekken.
La Gomera hebben we al helemaal rondgereden met een autootje en ook 3 uur rondgelopen door de bergen. Het is een heel mooi ruig eiland, maar ook groen van alle cactussen en palmbomen. Het is ook best hoog hier dus we hebben flink kunnen klimmen. Ook hebben we Giel nog heel blij gemaakt. Eergisteren moesten we daarvoor om 6 uur opstaan. Met de ferry zijn we naar Tenerife overgevaren, dat duurde 1 uurtje en toen liepen we daar om 8 uur rond. Met een busje werden we over het meest toeristische gedeelte van Los Christianos naar de kartbaan gereden. Met zijn allen hebben we daar gekart en ons verwonderd over het enorm grote verschil tussen het toeristische Tenerife en La Gomera. Tenminste Los Christianos, Santa Cruz schijnt dan weer erg mooi te zijn. Nou ja het karten was geweldig, en racen die Koen en Giel tegen Toine. Jan was ook aan het scheuren maar die stond voor de verandering weer in de berm met zijn kart, toch weer die grens overschreden haha, diegene die met Jan snowboarden snappen dit. Ik was echt de allerlaatste over de finish, waar is die tijd gebleven dat ik zo kon scheuren. Het was wel grappig en vooral Giel vond het een droomdag.
Gisteren was weer een klusdag, in de motor moet vanalles gesmeerd worden en horren maken voor alle raam- en deuropeningen. Met Mira had ik boodschappen gedaan, 6 karretjes in de rij van de supermarkt, maar ja dit is dan ook wel tot en met de kerst zo´n beetje. Rijst, pasta, sauzen, broodbeleg, chips, fris, wijn, etc. en heel veel flessen water. Want in Gambia is niet zoveel te krijgen en ik weet ook totaal niet wat ik daar kan verwachten, mensen moeten natuurlijk overal eten, alleen kunnen wij gemakkelijk naar de kant met de bijboot?, havens zijn er niet, water en diesel tanken zoals we nu doen kan niet. Na Gambia gaan we eind november naar de Kaap Verden en ook daar is niet alles ruim voorradig dus was het wijsheid om nu veel in te slaan. Nou dat hebben we dan ook gedaan. Gisterenochtend kwam alles aan boord, supermarkt service tot aan de boot, héél fijn. En dan alles goed wegbergen en ook weer terug weten te vinden. Zo kon ik in de supermarkt niet veel snoepjes vinden en had maar 2 kleine zakjes gekocht, ga ik gisteren alles inruimen kom ik 2 2kg zakken tegen die ik nog in Nederland had gekocht!!
Zowiezo had ik in Nederland al heel veel blikken vlees en Kip Madras en Tandoori enzo gekocht en dat hebben we ook nog allemaal, dus verhongeren zullen we niet hoor.
Vandaag is wederom een klusdag en alles een beetje rustig aan doen, ook fijn. Door de harde wind is er een hele slechte verbinding met het internet, de Brandaan heeft de antenne hoger in de mast en heeft nog wel iets, maar wij niks, dus ik zit in het café te internetten en helaas geen mogelijkheid om foto´s te uploaden dus op dat front geen nieuws. En iedereen die ons de laatste tijd heeft gemaild, houd de moed erin we mailen weer, maar misschien pas weer op zee met de ssb. We hebben dan ook weer een zee van tijd en als het rustig weer is gaan we iedereen weer terugmailen, want mail en reakties krijgen vinden we keileuk.

Dag 97 La Gomera

2009-10-28T09:21:00.006+01:00

Gisterenavond om 6 uur zijn we aangekomen op La Gomera. Zowel de Brandaan als wij hebben nog een plaatsje in de jachthaven. Toine had al gebeld s'morgens toen er gsm bereik was en het was no problem. Nou de Brandaan heeft zich in een plekje moeten wringen waar ze maar nauwelijks tussenkonden, alle stootwillen van zichzelf en de buren zo plat als een dubbeltje en wij liggen tussen 2 kleine boten met touwen overal aan vastgeknoopt, zoals ook aan de buurboot van veel minder gewicht. Maar we hebben geweldig lekker geslapen en goed gelegen, dus voorlopig houden we het hier wel uit hoor, prima plekkie.

Vanaf hier gaan we nog wat laatste klussen aan de boot doen en nog een keer heel uitgebreid boodschappen, want zondag is het plan om de volgende grote oversteek te maken, en dat wordt echt een grote. We varen dan nl. naar Gambia. We zijn al begonnen met de malaria medicatie en denken rond 9 november op de rivier de Gambia te zijn. Dus de komende dagen gaan we nog wat horren fabrieken. Gambia stond aanvankelijk niet op het programma. Ik had er al wel eens een artikel in het blad Zeilen over gelezen en dacht toen nog, nou die durven... Onderweg hoorden we van andere Nederlandse boten dat zij daar heen gingen en het klonk erg veelbelovend, jungle, vogels in allerlei kleuren, waarschijnlijk ook zulke insecten, apen, krokodillen en zelfs nijlpaarden. En plannen zijn er om gewijzigd te worden. Zo stond aanvankelijk ook Marokko op het programma en zijn we naar Madeira gevaren met mijn ouders en nu wordt het dus eerst Gambia voordat we naar de Kaap Verdische eilanden varen.

Het is wel te hopen dat de wind uit de goede richting gaat waaien want het is zo ver, 900 mijl(1700KM) dat we niet kunnen motoren zoals we gisteren en eergisteren hebben gedaan. De wind is het grootste deel zuid blijven staan, en daar moesten we precies naartoe. We hebben wel een hele relaxte oversteek gehad hoor vanaf Funchal naar hier. Omdat we niet schuin liggen kun je alles doen, s'avonds zijn we zelfs allemaal nog onder de douche geweest aan boord, hebben we de volgende dag nog met de Brandaan geoefend om langszij te komen en kregen wij van hun vers brood uit de broodbakmachine! Wij gooiden een touw naar hun toe, Mira knoopte daar een zak met brood aan en gooide het terug, Giel had het roer en Jan ving de zak brood. Goeie oefening voor als het een keer echt nodig is. Koen sliep nog op dat moment, dus die kon niet meeoefenen. Koen loopt de wacht van 03 tot 06 en slaapt dan uit tot een uurtje of 12. Ja en daarna gaat hij gewoon school doen, als er toch iemand consensieus is dan is het Koen wel, misschien moeten we toch nog vragen of hij over mag naar Havo 5 als dat zo door gaat.

Dag 95 Onderweg naar La Gomera Canary Islands

2009-10-26T16:23:00.000+01:00

We zijn weer onderweg naar de volgende eilanden. Madeira was misschien een beetje kort maar wel erg mooi. Zeker nadat we naar Funchal waren gevaren en in het allerlaatste plaatsje in de haven terecht konden, lagen we op een schitterende plaats, midden in de stad, aan de boulevard. Weer bezoekers en bezichtichaars genoeg,erg leuk. Jan moest daar wel een knap stukje stuurmanskunst voor leveren, nl. achteruit inparkeren. Dat hadden we nog nooit gedaan, dus met allerlei voorzorgsmaatregelen, zoals ons bootje er voor de haven afhalen, die hangt nl. achterop, en op het voordek leggen en allemaal een nieuwe plaats om de lijnen uit te gooien. Opa Henkie, die dit soort manouvres eerder heeft gedaan, en hulp op de kant ging Jan de uitdaging aan. Precies als een griffel in een doosje legde hij de Barbarossa achteruit tussen de andere boten in. Nu ben ik daar toch vergeten een foto van te maken...stom. s'Avonds met opa en oma nog een rondje door de stad gelopen en een lekker ijsje gegeten en een pilske gedronken. De volgende ochtend waren zij al vroeg erg druk om op tijd bij de ferry te komen want om half 11 vertrok deze naar Portimao. Nou opa en oma waren eerder op de kade dan de ferry en om 12 uur kwamen zij langs ons en voeren de haven uit.

Samen met de Brandaan huurden we een auto om nog wat van het eiland te gaan zien. Ook zouden we een paar rondjes gaan karten, Giel had het daar al 2 weken over en nu zou het gaan gebeuren. Maar helaas, er was een autoralley over het eiland en de kartbaan was in gebruik als pitt-stop. Giel enorm teleurgesteld, maar er was verder niets aan te doen en dus karten wij zelf verder over het eiland. De wegen zijn supersmal en kronkelig en er steekt vanalles plotseling over, bv. een kudde berggeiten aan de binnenkant van een haarspeldbocht, maar gelukkig namen wij geen geit op de kap en wist Jan op tijd het rempedaal te vinden. Autorijden gaat ook weer zo ongelofelijk hard als je het varen op een boot gewend bent. Nou ik heb mij achterin behoorlijk rustig gehouden(sinds ik de kleinste van ons ben zit ik daar), niet gegild en Jan maar een paar keer gevraagd of hij op tijd wilde remmen. Op de hoogste top, Pico do Arieiro(1818m), was het prachtig, heel ruig en we liepen tussen al die hoge pieken, boven de wolken. Lijkt wel of we ineens in de Alpen waren. Erg mooi! De hele wandeling duurt 5 uur en daar was het al ruim te laat voor, maar anderhalf uur was ook prachtig en goed voor de spieren en het hart, hijgend als een paard kwamen we weer boven, voornamelijk de grote mensen waren die paarden dan.
Toine en Jan racete daarna weer naar beneden, naar de haven. In de haven liggen ook de Holland America lijn en het grootste cruise schip van de wereld, The Independance of the Sea. Deze cruise schepen komen s'morgens aan en varen dan tegen de avond weer naar hun volgende bestemming. Eigenlijk net zoals wij. Alleen die cruise schepen varen 1 nacht van Madeira naar de Canarische Eilanden en wij doen daar 3 dagen en 2 nachten over, klein verschilletje.
Terug in de haven is het nog even boodschappen doen voor de komende 3 dagen en palaver houden over de te varen route. We zijn ook nog op rak geweest met Koen om een danstent, bar of i.d. te vinden. We hadden wel iets gevonden maar dat ging pas om 01.00 open en dat is voor ons vééél te laat, dan wil ik naar bed! Dus zaten we even later op een terrasje met een muziekske, ook gezellig. Koen is nog wel even op pad geweest maar ja, dat is met vrienden toch veel leuker dan alleen. Stappen lukt nog niet zoals in Nederland met al die maten van school, basketbal en de hockey, dus dat moet volgend jaar echt ingehaald worden, maar dat komt wel goed denk ik.

Nu zijn we alweer 26 uur onderweg. Deze reis konden we zeilend beginnen tot vanmorgen vroeg. De wind is pal zuid gedraaid, en dat terwijl hij altijd vanuit het noorden komt deze tijd van het jaar, maar dat hebben we deze tocht al wel vaker ondervonden. De wind staat nu dus 100% tegen. Gelukkig hebben we een motor zullen we maar denken. De boot ligt dan wel lekker rustig dus kan ik meteen even de blog bijschrijven, iedereen doet school, dadelijk gaan we de heerlijke chocoladetaart van Gé bakken en Jan is al 2 uur een vislijn uit elkaar aan het peuteren, iedereen heeft het dus naar zijn zin, haha.
We varen op met de Brandaan, kunnen we over de marifoon ook nog even met iemand anders babbelen of om wijze raad vragen, zo gaat dat. De Brandaan is van de moderne technology. Zij hebben een "Spot" en met dit apparaatje vertellen zij bij tijd en wijle de sateliet over hun positie op deze aardkloot. Op hun blog zie je dan een afbeelding van Google earth met de positie op de zee van hun verblijf. Dus als je het leuk vind ga je naar www.zeiljachtbrandaan.nl en dan zie je waar hun zitten, denk daar een afstandje van 1 km. vanaf, en daar zitten wij.

Dag 92 Madeira

2009-10-23T14:03:00.002+02:00

Na met erg veel wind en hoge golven 2 dagen geleden vanuit Porto Santo naar Madeira te zijn gevaren liggen we alweer 2 dagen in de haven van Quinta de Lore. Dure haven met internet en wasmachines, beetje ver weg van alles maar wel plaats in de haven. Deze tijd van het jaar is het in alle havens van Madeira druk omdat iedereen die zo'n rondje vaart als ons nu in deze tijd met de goede windrichting allemaal op hetzelfde eilandje zitten. Dadelijk als Jan klaar is met wat onderhoud werkzaamheden aan de motor en een nieuwe omvormer heeft geplaatst varen we naar de hoofdstad Funchal. Daar gaan we ankeren want de haven zit vol. Morgen gaan opa en oma weer terug naar Vila Real met de ferry en die vertrekt vanuit Funchal, dus vandaar dat we daarheen moeten varen. Ook wel leuk want dan zien we nog iets van dit eiland. Gisteren zijn we wel naar een dorpje verderop met de bus gegaan en dan rijd je over hele kleine slingerwegen en ook autosnelwegen met overal tunnels, het is hier nl. heel bergachtig.
Onze plannen zijn zondag weer vertrekken naar de Canarische Eilanden, La Gomera, samen met de Brandaan. Dus we varen heel wat mijlen deze laatste weken.

Dag 89 Porto Santo

2009-10-20T16:05:00.003+02:00

Ja, ja we zijn in na 505 mijl varen aangekomen in Porto Santo, een eiland vlakbij Madeira. We hebben een goede oversteek gehad waarbij de stuurautomaat de hele reis goed heeft staan te snorren. Dat was perfect! De eerste dag hadden we eerst weinig wind en toen geen wind en maakte vooral ik me druk over hoeveel diesel we nog hadden, want ja we kunnen niet naar Madeira motoren, zoveel diesel gaat er nu ook weer niet in de boot. Maar de worries waren voorbarig want de 3e dag ging het s'middags licht waaien en konden we het grootzeil, de kotterfok en de genua opzetten en voeren we soms al 4 knopen en waren de volwassenen tevreden. Giel vind 4 knopen nauwelijks iets, maar ook voor hem kwamen er betere tijden. Die avond is de wind aangetrokken tot windkracht 5 en 6. Het zeil moesten we al gauw minderen en voor de zeilers onder ons, 2e rif in het grootzeil en de genua half ingedraaid voeren we 7 knopen bij een aandewindse koers, dat ging dus hard genoeg. Na 100 uur op het water kwamen we in de haven aan en was het heerlijk lunchen, eieren met spek en nog eigen gebakken brood wat ik de dag ervoor nog had gebakken. De laatste uren op zee waren behoorlijk hobbelig geweest en dan heeft niemand veel honger dus als het dan zo rustig liggen is dan smaakt alles extra lekker. Onderweg hebben we erg veel gehad aan de aanwezigheid van opa Henkie, die sliep nauwelijks en draaide bijna iedere wacht mee, onder de begeleiding van een van zijn verhalen, hield hij alles waakzaam bij. De apparatuur die wij aan boord hebben is erg modern en laat alle grote beroepsvaart zien via het AIS meldingssysteem. Maar mijn vader vind het niks om daar zoveel vertrouwen in te hebben want "ze kunnen hem ook uitzetten en dan zie je ze niet", en "niet iedereen kan zo'n systeem betalen." Maar we zien echt dat alle beroepsvaart, grote vissersboten en cruiseboten zo'n systeem hebben, somminge pleziervaart heeft het zelfs ook, bv. de Valentijn zend ook zijn positie uit. Maar goed, natuurlijk moet je ook altijd zelf opletten, daarvoor loop je, of beter gezicht zit je ook wacht te draaien, maar mijn vader kijkt eigenlijk liever zelf, haha verschil in leeftijd. Wij zenden ons signaal niet uit maar kunnen we alle boten die AIS voeren zien op onze zeilkaarten/plotter. Het was wel ongelofelijk om te zien hoe weinig slaap ons pa nodig had, wij konden, nu hij ook wacht liep, extra slapen en dat was erg lekker, mijn moeder vond dit al met al wel een heel avontuur en vond het vaak erg spannend, teveel wind en erg schuin. Wat wel heel grappig was was dat mijn ouders een bepaalde roep hebben als ze dolfijnen zien. De eerste dag dat we dolfijnen zagen bleven ze maar even. De dag daarna kwamen de dolfijnen onder het avondeten op visite en bleven ze met een "man" of 16 de hele tijd rond de boot zwemmen, dat kwam natuurlijk door de lokroepen van ons Henkie en Jetje. We hadden deze reis niet te klagen watbetreft dierenbezoekjes. Er vloog de 1e dag een vogeltje aan boord dat geen puf meer had om terug te vliegen. Hij hipte steeds vrijpostiger over de hele boot en Giel had hem vaak in zijn hand en op Koens hoofd gezet. Daar scheet hij in Koen zijn haar. Giel zorgde goed voor de vogel en gaf hem zelfs een naam, Pietemus. Helaas gaf hij de volgende dag toch de geest en heeft Giel hem aan de zee toevertrouwd en is hij hopelijk naar de eeuwige vliegvelden. Volgende bezoek op de rustige 2e dag waren verschillende zeeschildpadden die met hun schild boven water voorbij kwamen dobberen. De 3e dag nog een kleine groep dolfijnen en helaas geen walvissen, die moeten hier ook zitten. s'Nachts werden we nog getracteerd op het boegwater wat fluorescerend was, en daardoor leek alsof het oplichtte. Stuur daar nog een paar dolfijnen doorheen die dan van die strepen trekken en het schouwspel is compleet. Dit hebben alleen Jan en Henk tijdens hun wacht gezien.
We hebben dus alweer niets te klagen en genieten met volle teugen van dit nieuwe leven. Vandaag hebben Jan en ik op weg naar de supermarkt nog aan het strand een lekker bakkie koffie con leche gedronken. Een prachtig simpel plekje waarvan je het vermoeden hebt dat je daar de rest van je leven kunt blijven zitten. Daar gaan we dadelijk nog een pilske drinken met de hele familie. Er ligt hier op weg naar het dorp een prachtig zandstrand, verder is het achterland heel droog en grillig met een paar vulkaantoppen. Daar kun je wel naartoe klimmen, broertje Bas heeft dit vroeger ook gedaan toen hij met mijn ouders deze trip maakte. Maar Koen is op zijn basgitaar aan het tokkelen en Giel is een ontwerp aan het maken om ons logo hier op de kademuur van Porto Santo te schilderen, dus ik denk niet dat wij gaan klimmen deze ronde, haha.

Onderweg naar Madeira

2009-10-16T14:40:00.000+02:00

We hebben 100 mijl afgelegd en onder mij is het 4000 meter diep!! De oceaan is erg rustig, de wind is na toch vannacht ook goed te hebben gewaaid waardoor tijdens de wacht van Giel en opa ze de hele tijd ruim boven de 6 knopen konden lopen, nu terug ingezakt naar heel weinig, zo'n beetje windkracht 2. Dat is net niet genoeg om te kunnen zeilen. Maar ja Giel praat dan ook wel tegen de wind zegt opa, en misschien dat dat helpt? Mijn pa had de wacht voor mij van 04 tot 06 uur. Hij is een enorm geduldig man en heeft de motor uiteindelijk aangezet toen we nog 0,5 knopen gingen, dat is dus minder dan 1 km per uur en we moeten er toch nog een kleine 800 haha. Dus ja don't call us pussy's nu we de motor er weer bij hebben gezet. Het groot zeil staat nog wel op, dan slingeren we ook niet zo. En zo gauw als er weer wat wind bijkomt dan trek ik de grote genua eruit en dan zeilen we weer. Maar ja volgens de weerkaartjes hebben we pas vanaf vanmiddag een uur of 4 wind waar we een knoop of 5 mee kunnen varen. Nou ja als Giel straks weer wakker is kan ik hem wel vragen of hij met de wind wil praten.
Het feit dat ik tijdens mijn wacht tijd heb om op het blog te schrijven betekend hééél goed nieuws...de STUURAUTOMAAT DRAAIT en de boot hoeven we dus niet zelf met de hand te sturen, en dat is geweldig relaxed. Het is moeilijk te beschrijven hoe blij je daarvan wordt.
Toine en Jan hebben hier geweldig veel voorwerk aan gehad, bestellen, bellen, bellen en nog eens bellen want anders wil het niet zeggen dat zo'n pakket ook echt op de deurmat gaat vallen.
Jan heb ik de afgelopen dagen zwetend door de boot zien rennen, draden trekken, boekjes lezen, opnieuw draden trekken van computers naar drive-units. Zelfs zagen, gelukkig lag er nog hout hier en daar, soms is het net de schuur hoor. Jan had mij ook op het hart gedrukt niet alles weg te gooien want je weet nooit. Ik heb mij de afgelopen dagen enorm verbaasd wat Jan hier voor elkaar heeft weten te krijgen. Gisteren vertrokken we met opa en oma vanuit Vila Real en binnen de kortste keren viel er toch vanalles uit, dieptemeters, stuurautomaat, plotter..oeps wat nu. We hadden ook niet verwacht dat het zomaar ineens goed zou gaan. Toine bellen, de Brandaan zit al in Madeira, en dan is gsm toch weer enorm fijn. Technisch overleg, weer draden trekken onderweg, op gelukkig erg rustig water, Jan weer zwetend in en uit de motorkamer, en daar is het toch een graadje of 40. En na een paar uur klussen draaide de stuurautomaat en alle apparatuur eromheen!! Echt geweldig. We vierden het om happy hour met een frisse cola. Als we op zee zijn is er geen geborrel want dan moeten we fit blijven voor wat er kan komen.
Gelukkig is er een douche aan boord, dus na de frisse cola is Jan in de douche gesprongen en kan het wacht lopen en voor de nacht beginnen. We zijn nu met 6'en dus dat is een eitje, ieder 2 uur en verder kun je pitten.
Dus mijn wacht is 6 uur tot verder in de ochtend, ik heb zo lang kunnen liggen, slapen lukt niet zo heel prima, ook weer wennen aan een rollende boot, dat iedereen van mij uit mag slapen, ik zie wel wanneer ze boven komen. En nu komt na een nacht vol sterren de zon prachtig op, de lucht is heel donker oranje, mooi man. Mijmertijd. I-Pod op en komt net Koen zijn bandje Hide and Seek voorbij met een nummer van Frank (Faas) Ferrari, Sweet Love. Dit nummer heeft Aty, die de band begeleidt, helpt, steunt, enthousiasmeert, in reggae geschreven. Toch een emotioneel gevoel, ineens sta je weer stil bij de momenten dat de band in de schuur komt oefenen, vaak avonden eraan vast dat Paul en Hanneke nog wat blijven drinken, Aty en de jongens in hele discussie's, Frank en Aty die Sweet Love als achtergrond koortje inzingen, gaaf man! Ja hier op de oceaan is natuurlijk ook heel veel tijd om bij dingen stil te staan want niemand raast hier voorbij of trekt je aan je jasje waardoor gedachten niet voldoende plaats krijgen. Dus het is fijn om bij alle mooie dingen in het gewone leven ook even stil te staan en die mooie dingen zijn er genoeg. Dus ja vrienden worden gemist natuurlijk. Het is wel grappig want we hebben veel tijd om te kletsen en iedereen komt zo vaak voorbij dat het niet lijkt of jullie allemaal zo ver weg zijn.

Dag 83

2009-10-14T23:45:00.003+02:00

Zou Rod Steward wel eens op zijn kop in een bakskist gestaan hebben of voor de derde keer dezelfde rotzooi opgeruimd hebben? Misschien wel, vindt hij dat ook gewoon hardstikke leuk. Of zou hij gewoon constant achter blonde vrouwen aanzitten? Voor de derde keer deze reis was de slangenklem losgeschoten in de bakskist en stond deze vol met water. Onder de motor stond weer een zwembadje maar het was allemaal redelijk snel opgeruimd. de kinders weten ondertussen wat er gebeuren moet en werken goed mee. Ik heb een stopkraan gevonden voor dat buitenkraantje en het staat voortaan dus dicht. Ellen was naar het appartement van haar ouders om te informeren naar de drive unit en de jongens waren net klaar met leren. De afgelopen dagen hebben in het teken gestaan van de verwachte onderdelen, erg onder de indruk van TNT zijn we niet meer. Het wachten op de onderdelen heeft een voordeel, de boot is aardig op orde. Zo kwam het dat Ellen terugkwam met de was en de mededeling dat ze de drive unit op ging halen in Faro, en meteen weer verdween en de jongens op het basketbalveld waren, zodat ik alleen in de kuip kon gaan zitten lezen. Keirelaxed, pilsje d'r bij, ik zit er toch... Eindelijk verscheen ellen met het pakketje en kon ik aan de gang. Het apart bestelde tandwiel paste akelig precies en op de plek waar ik de unit wilde zetten was er ruimte genoeg. Toch was het nog een heel geklungel om de unit goed vast en in lijn te zetten, de kabels netjes weg te werken, te verlengen en aan te sluiten. Ook was het nog lastig om de ketting goed op spanning te zetten, gewoon strak zetten stond in de beschrijving. Toen we met de test begonnen bleek de unit het plankje waar hij opstond ongeveer 2 cm op te tillen. Snel een stukje multiplex op maat gezaagd en klem gezet tussen de bovenliggende en onderliggende plank. Nu was alles stabiel en draaide de unit ook nog eens de goede kant op. Wauw, eerst nog even uit eten en dan morgen naar Porto Santo, eindelijk.

Dag 79

2009-10-10T20:42:00.006+02:00

Inderdaad gisteren een pompje opgehaald in Lagos, stervensduur. Maar niet voordat we afscheid hadden genomen van de Valentijn. Zij blijven wat langer in de Algarve en vonden dat het tijd was om verder te gaan. Logisch, zou je denken maar het lijkt wel of je in een leven waarin je elk moment kunt vertrekken, uit je sociale omgeving kunt stappen, steeds moeilijker tot die stap komt. Je leeft heel intensief samen, je gaat samen boodschappen, de was doen en je lost samen voorkomende problemen op. En af en toe palaver ronder het genot van een drankje. Aan de ene kant is het jammer dat ze gaan, aan de andere kant is de hereniging langzaam dichterbij aan het komen. Da's positief denken, of nie?
Het was een schandalig dure, maar ook goed gesorteerde winkel. Een duivelsklauwtje kost 50 eurootjes. Uitleg voor de niet zeilers? Als je voor anker ligt gebruik je een dubbele haak die eruit ziet als een klauw, om de ankerlier te ontlasten. De ankerlier gebruik je om de zware ankerketting en het anker op te hijsen. Als de ketting aan de lier hangt, maakt dat herrie als de boot ligt te rollen, dus daarom dat klauwtje aan een touwtje dat je dan weer vastmaakt aan de boot om rustig te kunnen slapen. Koen haalde het anker op op Ilha de Culhatra, maakte het touw los van de klamp, liet het ondersteboven bungelen aan de ketting en haalde hem op. Plons deed de duivelsklauw en aan Koen zijn enigzins verbaasde gezicht meende ik af te kunnen lezen dat hij dit niet verwacht had. In de blubber, een meter of 7 diep. Dat ding kost dus 50 euro, klein foutje, lang verhaal. Niet gekocht, ik vraag mijn vader wel of hij er een maakt. Houten proppen voor het teakdek wel gezien, vergeten mee te nemen. Daarna met Toine naar de Golden Arches (McDonalds) en een overvloedig maal gebruikt. Eenmaal terug op de boot begon ik aan de waterpomp, ofwel de installatie ervan. Verliep zonder dommigheden en we zijn erg blij met het stromend water dat op ons bevel beschikbaar is. Er stroomt ook weleens water door onze boot zonder dat wij erom gevraagd hebben, zoals vanmiddag (voorbeelden te over). Vandaag begonnen de jongens de bijboot schoon te maken met een spuit. Je weet hoe de meeste mannen iets schoonmaken, de (hogedruk)spuit erop. Schoonmaken zonder Gardena en met een borstel en een soppie.... dat denk ik niet. Ze hadden de boot aan een lijn opgehangen zodat het vuil er meteen uit kon lopen. Het water stroomde door een van de patrijspoorten naar binnen en wist meteen waar de laptop stond. Ellen kon door kordaat ingrijpen een digi-ramp verijdelen. Les: noooooit de laptop op het laagste punt neerzetten.
Ik was bij de waterpomp. Toen deze was geïnstalleerd nodigden Toine en Mira ons uit voor een tussentijds afscheidsmaal. Morgen vertrekken zij richting Madeira. Koen trapte en passant even subtiel door een luikje met muskietengaas heen, zodat wij welgemoed op pad konden. Het eten was alweer overvloedig en lekker en de flessen snel leeg. Even over de kermis gelopen die hier al dagen het vredige stadje aan een ware audio-terreur onderwerpt. Ze verkochten er op het nabijgelegen marktje ook nog aardewerk, badlakens, gereedschap en bordjes met spreuken in het portugees. Ik wil er wel een met, " niets zo leuk als een portugese spreuk", of "het bakboordlicht is rood, het stuurboordlicht is groen, op een boot is altijd wat te doen" (schaamteloos gejat van Herman Finkers).
's Morgens is het dan zover, de Brandaan het zeegat uit. We houden nog even contact via sms en dan zijn ze alleen nog via de kortegolf te bereiken. Je moet ze toch een keer loslaten.. alweer jammer, maar we zien ze wat sneller weer terug, waarschijnlijk op Madeira. Na het ontbijt heb ik eerst in de stad een tacker met nietjes gekocht en een paar t-shirts. terug op de boot het horretje gemaakt, de boot gedweild na de waterval van de bijboot, de stroomkabels in de motorruimte gefatsoeneerd, mij verbaasd over een nieuw waterprobleem, in de kit van het teakdek zit door de warmte een scheur waardoor water vrij toegang heeft tot de kajuit, het loopt via het plafond achter een plank waaronder naar schatting zo'n 30 boeken staan. Joepie. Het klussen was hierna nog niet over, maar dit waren dingetjes die wel in de planning stonden. Pfffff.....het bakboordlicht is rood.....

Dag 78 Vila Real de San Antonio

2009-10-09T16:06:00.004+02:00

Heééél geduldig liggen wij hier te wachten op alle pakketten die DHL en TNT ons moeten gaan brengen. Vorige week hebben Jan en Toine dagen zitten googelen en uiteindelijk een hele nieuwe stuurautomaat besteld in Engeland en Nederland. Ook is er een waterpomp besteld en Navionicskaartjes om de kust bij Africa goed te kunnen ronden en na kerst ook de Carieb te kunnen doorkruisen. Nou een en ander is inderdaad aangekomen. Bedrijf de Groot in Nederland heeft tandwielen gedraaid en een ketting opgestuurd die goed is aangekomen en de Navionics kaartjes zijn ook al binnen. De waterpomp bleek vanochtend nog steeds ergens in Engeland rond te zwerven, het bedrijf zelf weet niet waar. De onderdelen van de stuurautomaat zitten wel in een vrachtwagen rond of in Portugal, maar ook dat mag Joost weten waar die zijn. Toine belt zich suf om voor ons uit te zoeken waar alles zich bevindt maar op dit moment moeten we gewoon geduldig wachten. Jan is vandaag in opa Henkie's auto gesprongen en met Toine in Lagos een waterpomp gaan kopen. Dat is wel fijn want op dit moment krijgen we geen water meer uit de kranen in de boot omdat de oude pompjes het echt niet meer doen, die spuiten vooral water uit het pompje zelf, en dat water verdwijnt in de bilgen en dan naar buiten de boot in. Dus als ik geduldig ben dan komt er straks weer gewoon water uit de kraan, en dat is dan natuurlijk fantastisch.